De miſericordia faciendahora: ac ſi dicat. Cum futurꝰ dies aduenerit deip̄o curabitis et n̄ an̄. ſicut eī hodiernā ſolicitudinē n̄ īterdico. ita nec craſtinā. poſtꝙͣ craſtinꝰ dies aduenerit. Et ẜm hoc in p̄dictis hocnomē ſolicitꝰ dicit anxietatē auaritie. q̄ ſꝑ ē fugiēda. hic diſcretōeꝫ ꝓuidētie. q̄ d̓ pn̄tibꝰ n̄ d̓ futuris ē habēda. Sit gͦ hodiernꝰ dies de ſe ſolicitꝰ tm̄mō: ⁊ n̄ de alio. Sufficit em̄ diei malitiaſua .i. cuilibet tꝑi labor et fatigatō. calamitaset ꝯtritō. dolor et triſtitia. afflictio et āguſtia.ſolicitudo et cura. Un̄ malitia hic dr̄ nō maluꝫculpe qd̓ agimꝰ: ſꝫ malū pene qd̓ patimur. inſtatu eī innocētie n̄ īdigniſſet hō tali ſolicitudine: ac ſi dicat. Nō oportꝫ ꝙ labor et cogitatꝰad habendū vite neceſſaria diē p̄ueniat: qꝛ adhoc ſufficit dies qͦ neceſſaria ſumere oporteatCū eī ꝓ ſe ſuā habeat ſolicitudinē: n̄ oꝫ adderealiā. Cur gͦ malitiā malitie. laborē labori. curā curę ſuꝑaddere velis? Nō itaqꝫ ꝓ malignitate ponit̉ hic malitia: ſꝫ ꝓ labore ⁊ miſeria. Sicem̄ dice̓ ſolemꝰ. multa mala hodie paſſi ſumusqn̄ aliqͦ magno labore vel miſeria fatigamur.Un̄ criſoſt. Malitiā v̓o hic n̄ malignitatē vocat: ſꝫ miſeriā et laborē. Sīc em̄ cū alubi dīc. ſiē malitia ī ciuitate. quā dn̄s n̄ fecit: n̄ auaritiam ſignificat ac rapinas. nec taliū quicꝙͣ alid̓oīno: ſꝫ eas ꝓfecto plagas. q̄ diuinitꝰ īferūt̉. d̓ qͥbꝰ rurſꝰ loqͥt̉ ꝑꝓphetā qͥ facio pacē ⁊ creo malūNeqꝫ hic em̄ malitiā voluit intelligi: ſꝫ peſtilētias ꝓfecto et fames. ceteraqꝫ hmōi q̄ mala eſſeputat̉ a plurimis: ita hic qͦꝫ malitiā ꝓ afflictōepoſuit: dicēs. ſufficit diei malitia ſua. Nihil eīita dolorē īfert aīe vt ſolicitudo ⁊cura. hec criſ.Itaqꝫ n̄ labor ⁊ ꝓuidētia dānat̉ ſꝫ mētē p̄focāscura. Et ideo ẜm aug. hoc loco vehemēter cauēdū ē. ne cū viderimꝰ aliquē ẜuū dei ꝓuidere.ne iſta neceſſaria ſibi deſint. vl̓ ſibi cōmiſſis: iudicemꝰ eū ꝯͣ p̄cepta dn̄i face̓. ⁊ de craſtino ſolicitū eē. Nā et ip̄e dn̄s cui mīſtrabāt angeli. ꝓpt̓exēplū ⁊ ad īformādā eccl̓iaꝫ loculos habe̓ dignatꝰ ē. ne qͥs ī hoc ſcādalū pate̓t̉. Et iterū ſatis apparet dn̄m nr̄m n̄ hoc īprobare ſiqͥs hūanō more iſta ꝓcuret: ſꝫ ſiqͥs ꝓpter iſta deo militet. vt ī oꝑbꝰ ſuis n̄ regnū dei ſꝫ iſtoꝝ acqͥſitōꝫītueat̉. Ad hāc gͦ regulā hoc totū p̄ceptū redigit. vt etiā ī iſtoꝝ ꝓuiſione r̄gnū dei cogitemꝰī militia v̓o regni dei iſta n̄ cogitemꝰ. et ſimplici corde tm̄mō ꝓpt̓ regnū dei d̓bemꝰ oꝑari bonūad oēs. n̄ at̄ ī hac oꝑatōe vel ſolē vel cū regnodei mercedē tꝑaliū cogitare. Ita eī etiā ſi aliqn̄ de fuerīt. qd̓ plurimūqꝫ ꝓpter exercitatōneꝫnr̄am deꝰ ſinit. nonſolū n̄ debilitāt ꝓpoſitū nr̄mſꝫ etiā examinatū ꝓpoſitū ꝯfirmāt. hec auguſ.Omīe ih̓u xp̄e fac me nō theſaurizareī t̓ra emolim̄ta t̓ renoꝝ: ſꝫ ī celo p̄miameritoꝝ. ⁊ qꝛ nemo pt̄ duobꝰ dn̄is ẜuire ꝑ ꝯͣrietatē obſeqͥoꝝ. libera me a dn̄io ⁊ ẜuitute mūdi. carnis ⁊ dÿaboli. vt reſpiciā ꝯtemplatōes celeſtes n̄ t̓ renas. adice ad ſtaturā nature mee cubitū gr̄e ī pn̄ti ⁊ gl̓ie ī fut̉o. vt ꝯſiderē lilia agri d̓uotos eccl̓ie. cooꝑtos v̓tutū cāet non iudicandodore. potiꝰ ꝙͣ fenū diuites ſecl̓i. mittēdos ī clibanū gehēne. Querā p̄cipue regnū dei et iuſtitiāeiꝰ. vt cū viatico tꝑaliū: ꝑ viā v̓tutū ꝑueniamad regnū celoꝝ Amē. De miẜicordia faciēda⁊ n̄ iudicādo ac fidutia orōis. Ca. XXXIX.Oſt hec hortatur nosdn̄s ad miſericordiā circa ꝓximuꝫfaciēdā: dicēs. Eſtote miſericordesſic ⁊ pr̄ or̄ miſericors ē. Deꝰ eī releuat miſerias nr̄as nō expectādo aliqͥd a nobisſꝫ ꝓpt̓ ſuā bonitatē: ſic nos debemꝰ moueri adreleuādā miſeriā ꝓximi. n̄ ꝓpt̓ nr̄m cōmodū etemolimentū: ſꝫ ꝓpter illiꝰ ſalutē et dīne bonit atis amorē. qͥ eī ꝓpter ſuū cōmodū vel emolimentū ꝓximo ꝯſulit vel benefacit: n̄ vtiqꝫ caritatehoc facit. qꝛ n̄ illiꝰ quē debet tāꝙͣ ſeip̄m dilige̓:ſꝫ ſuā vtilitatē q̄rit. vult nos dn̄s pr̄eꝫ imitariī miſericordia. qͣ nos miſeri multū īdigemꝰ. n̄ī potētia quā ſuꝑbe appetēs dÿabolꝰ ī infernūē detractꝰ. n̄ ī ſapīa quā appetēs hō ꝑadiſū ꝑdidit. īmortalitatis ſpoliatꝰ gl̓ia. Magnuꝫ gͦ p̄coniuꝫ pietatis aīabꝰ nr̄is īpͥmit: q̄ nos deo conformes reddit. Naturale ē oībꝰ aīalibꝰ eiuſdemſpēi adinuicē miſericordiā ẜuare. ml̓tomagishō ad ÿmaginē dei ꝯditꝰ: dꝫ alter alteri tanqͥcoÿmagini ſue ꝯꝑati: ⁊ vnꝰ alteriꝰ miſeriā cordis aſſume̓ velut ſuā: ⁊ ī hoc ꝯſiſtit rō miſcd̓ieDe pietatis oꝑbꝰ ſic dīc hiero. Nō memī me legiſſe mala morte mortuū. qͥ libēt̓ oꝑa pietatisexercuit.. hꝫ eī ml̓tos īt̓ceſſores: et īpoſſibile ēml̓toꝝ p̄ces n̄ exaudiri. ¶ Heīde poīt tres ſpēsmiſcd̓ie: qͣꝝ pͥma ꝯſiſtit ī n̄ iudicādo. De ml̓tiſeī īcertū ē qͦ aīo fiāt. cū poſſit ſīplici corde fie̓iaut duplici: ⁊ ī deo bn̄ ſubiūgit̉. Nolite iudicare .ſ. īiuſte ⁊ temerarie d̓ ꝓxīo: ⁊ n̄ iudicabimī.i. n̄ īcurrētis pct̄m ꝑ qd̓ ſitis digni a deo iudicari. etſi forte ex hūana fragilitate ꝯtīgat vosſuſpitōſe iudicare: nolite tn̄ ꝯtēnare .i. aliquēdignū ꝯdemnatōe dice̓. et n̄ ꝯdēnabimī .ſ. a deoꝓ hoc pct̄o. qꝛ aliqͥs ē hodie peſſimꝰ: qui fortecras erit bonꝰ. Circa iſtud ſciēdū. ꝙ iuditiūvno mō ē actꝰ iuſtitię ꝑtinēs ad iudicē ſecularē vl̓ eccl̓iaſticū: et d̓ hoc n̄ loqͥt̉ hic. Alio mōaccipit̉ iuditiū ꝓut aliqͥbꝰ ſignis aliqͥs iudicatd̓ ꝓxīo male. ⁊ hoc ꝓhibꝫ hic: dicēs. nolite iudicare. Vt̄ at̄ aliqͥs malū iudicare d̓ ꝓxīo multiplicit̓. Uno mō ex euidētia facti. vt cū aliqͥs iudicat aliquē homicidā. qꝛ vidit eū īt̓fice̓ hoīeꝫ.⁊ hoc nullū ē pct̄m. Alio mō ex ſignis euidētibo. vt ſi aliqͥs iudicet aliquē fornicatorē. qꝛ vidit eū nūdū cū nuda. ſolū cū ſola: ⁊ hoc ſil̓r nl̓lū ē pct̄m. Tertō mō ex ſignis leuibꝰ. Et ī hociuditō ē triplex gͣdꝰ. Primꝰ ē qn̄ ex leuibꝰ ſigniſīcipit aliqͥs dubitare d̓ fr̄is boītate: ⁊ hoc peccatū veīale ē. qꝛ ꝓcedit ex hūana īfirmitate: ethoc n̄ vocat̉ ꝓprie iuditiū: ſꝫ ſuſpitō. Secūdꝰ gͦdꝰ ē qn̄ ex talibꝰ ſignis firmit̉ tenꝫ ī aīo ꝙ fr̄ ſitmalꝰ: ⁊ hoc ꝓprie dr̄ iuditiū. qꝛ iuditiū īportatfirmā ſnīaꝫ. ⁊ hoc ē pct̄m mortale. ſi malū qd̓iudicat d̓ fr̄e ex leuibꝰ ſignis ſit d̓ gene̓ peccatimortal̓ qꝛ ē ꝯͣ caritatē. Tertiꝰ gͣdꝰ ē qn̄ ex leui
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten