Druckschrift 
Vita Christi : [P. 1.2.]
Einzelbild herunterladen
 

De non theſaurizandoregni eiꝰ. ꝯtinent̉ ī duabo pͥmis petitōibꝰ: bene volūtatē eiꝰ facimꝰ. et eiꝰ volūtas īplet̉ ī nobis qd̓ ꝯtinet̉ ī tertia. qꝛ ad hoc p̄cipue voluntas dei tēdit vt eiꝰ ſāctitatē cogͦſcamꝰ et ip̄oregnemꝰ. Similiter ſeptima ꝯtinet̉ ī ſexta. vtſciat vnuſquiſqꝫ ſe liberari a malo īducitur ī tēptatōeꝫ. Si em̄ ī tēptatōem īducimurei ſuccūbēdo: ſꝫ magis p̄ualemꝰ reſiſtēdo: beneliberamur a malo. Et ſic qd̓ matheꝰ dīc explicite: lucas cōplectit̉ īplic ite. Vt aūt dīc auguſt. negligēter p̄tereūdū ē. ex oībꝰ his ſentētijs. qͥbus nos dn̄s orare p̄cepit. potiſſimumcōmendādū iudicauit. ꝑtinet ad remiſſio pct̄oꝝ: ī nos miẜicordes voluit. qd̓ vnūē ꝯſiliū miſerias euadēdi. In nulla em̄ ſentētiaſic oramꝰ. vt quaſi paciſcamur eo. Dicimꝰem̄ dimitte nob̓ ſicut nos dimittimꝰ. In quapactōe ſi mētimur: tociꝰ or̄ois nullus ē fructꝰHec augꝰ. Un̄ pꝰ or̄oeꝫ ſubiūgit̉. Et ſtabitisad orandū dimittite ſiqͥd habetis aduerſus aliquē. vt et pr̄ vr̄ ī celis ē dimittat vob̓ peccatapr̄a. Un̄ ait criſoſt. celoꝝ et pr̄is meminit:vt ex hoc ꝓuocet auditorē. Nihil ita deo aſſimilat. ſicut īiuriā faciētibꝰ ignoſcere. Incōueniēs ē aūt ſi talis pr̄is filiꝰ exiſtēs feralis efficit̉. et ad celū vocatꝰ terrenū quēdā et vite huius ꝓpriū habꝫ ſenſū. hec criſoſt. Si em̄ dimiſeritis retinēdo rancorē. appetēdo vīdictāhoībꝰ peccata eoꝝ .ſ. ī vos ꝯmiſſa: dimittet vobis pr̄ vr̄ celeſtis delicta vr̄a. Si aūt dimiſeritis hoībꝰ. nec pr̄ veſter dimittet vob̓ peccatapr̄a. Bene dicit vr̄a. qꝛ hec ē ſola oꝑato homīset poſſeſſio .ſ. peccatū. ī malū em̄ pt̄ ſe inbonū. Ecce lex o tibi a dn̄o poſita ē. Si em̄dimiſeris: dimittet̉ tibi. ſi dimiſeris: dimittet̉ tibi. Un̄ ciprianꝰ. Excuſatio em̄ tibi nl̓la ē ī die iudicij. ẜm tuā ſentētiā iudiceris:et qd̓ feceris hoc ip̄e pacieris. Ubi et criſ. Poſtīpletā or̄ois formula nulliꝰ ꝓrſus mādati meminit. niſi iſtiꝰ certe ad dandū nos veniācitauit. Ait qͥppe. Si dimiſeritis homībꝰ pct̄aeoꝝ: dimittet et vobis pater celeſtis pct̄a vr̄a.Itaqꝫ a nobis tota hec res ſumit exordiū: futurūqꝫ de nobis: in nr̄a ē pt̄ate iuditiū. Ne em̄ vl̓irrationabilis quiſpiā. aut ī magno aliqͦ aut īexiguo delicto: de iuditio dei ꝯq̄ri poſſet: ipſumreū dn̄m illiꝰ fecit ſententie. Quēadmodū īquit tuip̄e iudicaueris: ita tibi etiā iudicabo.Si em̄ dimiſeris cōſeruo tuo: a me qͦꝫ eandemgratiā ꝯſeq̄ris. Et certe nequaꝙͣ iſtud equale ēTu em̄ remittis. ip̄e qͦꝫ remiſſione indigeasdeus v̓o nulliꝰ on̄ꝙͣ indigeat: ignoſcit. Tu ꝯͣẜuo remittis: deus ẜuo. Et tu quidē mille peccatoꝝ reꝰ: deꝰ v̓o ab om̄i peccato extͣneꝰ. Et tn̄ſic qͦꝫ habūdātiā ꝓprie miẜatōis on̄dit. Quoigr̄ digni ſupplitio ſumꝰ: tali em̄ a deo pt̄atedonata ip̄i ſalutis nr̄e efficimur ꝓditores: Quēadmodū v̓o ī alijs cauſis. vt audiamur rogamus: nobis eaip̄a. qͦꝝ dn̄i ſumꝰ īpēdimusNihil ē qd̓ ſic dei ſimilis faciat. vt malignis atqꝫ ledētibꝰ placabilē. Propterea ſingulain terraqueqꝫ v̓ba nos cōmonēs fieri or̄oes docet. dicēdo. pater nr̄ ⁊cͣ. plurali vbiqꝫ numero nos vtidocēs. vt ꝓximis cūcta placati. ne veſtigiū in nobis iracūdie relīquamꝰ. Qd̓ ſi vnius diei ſaltē vellēꝰ nr̄a pct̄a dinumerare. tūc optimediſceremꝰ quātoꝝ rei eſſemꝰ malorū. Quis igit̉or̄m in or̄oe habet deſidiā? Quis ſuꝑbieē ī flatus tumore? Quis īanis gloria aurulapētilatus? Quis de fr̄e detraxit: Quiscupīam admiſit malignaꝫ: vel īpudicis oculisaſpexit? Quis inimici paſſione animi recordatus ē? Quis emuli ſui aut cruciatꝰ ēſperis aut delectatꝰ aduerſis? Uerūtamē tot actaliū peccatoꝝ cōpēdioſā nobis ac facilē deuspiā liberatōis dedit. tociuſqꝫ laboris alienam.Quis em̄ labor ē fratri īdulgē merenti: Laborquidē ī remittēdo nullus: ī retinēdo v̓o inimicitias maximus. Siquidē iracūdia liberari magnā mēti reddit quietē: et valde hoc ē facile volēti. Sufficit velle tm̄: omnia ꝯtinuo peccata deleta ſūt. hec criſo. Igit̉ (vt ait aug) amplectēda ē hoī benigna ꝯditio: vt dimittendo belicta aliena diluat ſua. ẜm eundē multa ſūt elemoſinaꝝ genera. quas facimus: adiuuamur vt dimittant̉ nobis peccata: ſꝫ ea nihil maius ē ꝙͣ ex corde dimittimꝰ. qd̓ ī nob̓quiſqꝫ peccauit. Ne ſimꝰ pigri ad dimittēdū aliis. em̄ (vt ait criſo) remiſit ꝓxīo: ſe pͥus ꝙͣ il de reatibꝰ liberauit. Un̄ et greg. Si cogitauerimꝰ. qm̄ ei ꝯtriſtauit nos ſꝫ nobiſip̄islargimur: cito dimitteremꝰ venenū ire. Ad bimittēdū aūt alijs neceſſe ē frenare irā. freq̄nter nos ſtimulat ad vindictā. Un̄ auguſ. Fr̄esmei exercēte vos quātū poteſtis ad exhibēdaꝫmāſuetudinē. etiā erga īimicos vr̄os. Frenate irā. vos ſtimulat ad vindictā. Si vīdicarete vis de inimico tuo: ad ip̄aꝫ irā te cōuerte. qꝛip̄a ē īimica tua occidit aīaꝫ tuā. Oraturꝰ esdeū. vētura ē hora vt dicas. pater nr̄ es ī cel̓vēturꝰ es ad illū berſū. dimitte nob̓ debita noſtra. Quid ſeqͥtur:? Sicut et nos dimittimus debitoribus noſtris. Ibi illa īimica ſtat ꝯͣ te. Sepit viā orōis tue. Murū erigit. et ē tͣnſeas ſeuias ꝯͣ īimicū tuū. ī iſtā ſeuias. Melior ē vincit irā: ꝙͣ capit ciuitatē. potes illaminterimere. potes iſtā repͥmere. Si fortis es.irā vīce et ciuitati ꝑce. hec augꝰ.Qratio.Ater noſter excelſus ī creatione: ſuauis in amore: diues ī hereditate. Quies in celis ſpeculum eternitatis. corōaiocunditatis. thezaurus felicitatis. Sanctificetur nomen tuum. vt nobis ſit mel in ore. cithara in aure. deuotō ī corde. Adueniat regnūtuum iocūduꝫ ſine permixtione. tranquillumſine ꝑturbatōne. ſecurum ſine amiſſione. Fiatvoluntas tua ſicut in celo et ī terra. vt omniaque odis: odiamus. que diligis: diligamꝰ. tibi placent: impleamus. Panem noſtrū quottidianum da nobis hodie .ſ. doctrinalem. penitetialē. virtualeꝫ. Et dimitte nobis d̓bita noſtra