De incarnatōeꝯſecratꝰ. ita nullꝰ ſume̓ debet niſi baptizatꝰ. Etẜm Criẜ. iſti qͥ ꝓpter ſigna credebāt ī noīe eiꝰnō firmiter nec ꝑfecte credebāt ī eū. ⁊ iō nō cōfidebat ī eis. ſicut ī diſcipulis ꝑfecte ⁊ firmitercredētibus. nec recipiebat eos ad ꝑfectōꝫ ⁊ ꝯuictū. vt cū eo īſeꝑabiliter hītarēt. nec oīa ſua dogmata ⁊ ſecreta eis ꝯmittebat. nec eis altioramiſteria fidei reuelabat: qꝛ hoꝝ credulitas n̄ erat ex fide firma. ſꝫ ex ſuſpitōe quā de xp̄o receꝑant ꝓpt̓ ſigͣ. nec eſtīabāt eū deū ſꝫ hoīeꝫ a deomiſſū doctorē v̓itatis. Et iō ſignāt̉ euāgeliſta:vt on̄dat eos īꝑfecte crede̓. nō dīc ꝙ crederēt īeū. qꝛ nōdū credebāt ī eiꝰ diuinitateꝫ. ſꝫ dicit innoīe eiꝰ .i. illud qd̓ de eo noīetenus dicebat̉. ſcꝫꝙ iuſtus ⁊ hmōi. Un̄ Nichodemꝰ īter iſtos princeps ac vnꝰ de pharizeis et prīcipibꝰ ſeu mgr̄isiudeoꝝ. qꝛ ī tenebris huiꝰ erroris erat. nocte adih̓m ⁊ ad lucē veīſſe ꝑhibet̉. Ip̄e qͥdem in tenebris erat nō lux. qꝛ nō renatus. Et iō nocte adlucē venit. qꝛ illumīari volebat. Pre timore qͦꝫpopuli quem offendere metuit. cum eſſet vnusde rectoribus: quia tunc populus ꝑ doctores etſacerdotes gubernabatur. in palam venire etſciri nō audebat. ne de ſynagoga expelleretur.Pre ve̓cūdia etiā palā addiſcēdi. qꝛ magiſter īiſrl̓ erat. ſecrete et extra turbā alioꝝ docēdꝰ adih̓m ſolꝰ veīt: vt ab ip̄o pleniꝰ īſtrueret̉. In hocetiā ꝙ nocte venit a ſtudio ⁊ diligētia īqui ſitōnis ꝯmēdat̉. ⁊ ſecretū ſignificabat. ꝙ extra ſcriptū diſce̓ v̓itatē volebat. Un̄ beda. Hic veīt adih̓m nocte. cupiēs ſecreta eꝰ allocutōe diſce̓ miſteria fidei: cuius aꝑta on̄ſiōe iā rudimētū ꝑceꝑat. Hec beda. Et qꝛ prudēter aꝑta ſigͣ notauitpleniꝰ fidei miſteria reqͥrit: ⁊ iō de his q̄ ad fidēꝑtinēt doceri meruit. Inſtruxit eī eū dn̄s de ſecūda ⁊ ſpūali generatōe ſeu natiuitate .ſ. de baptiſmo ⁊ de ītroitu regni dei. ac de ſua dīnitate⁊ vtraqꝫ natītate. de paſſiōe qͦꝫ ſua ac r̄ſurrectōne ⁊ aſcēſiōe. necnō de vtroqꝫ aduētu: ⁊ pl̓ibusalijs ad ſalutē neceſſarijs. Un̄ ꝯgruēt̓ hoc euāgeliū ī feſto trinitatis legit̉. qꝛ ī eo de baptiſmodr̄. q̄ ī noīe trinitatis ꝯfert̉. Hoc qͥppe ſacͣmētūbaptiſmatis ē neceſſitatis: ⁊ iō oportet ꝙ habeat̄ ī re ſi ē poſſibile. vl̓ ī voto quo ad p̄occupatos: nā vbi ꝯtēptꝰ ī aliquo baptiſmū aque excludit neqꝫ baptiſmus flamīs neqꝫ ſāguīs ꝓdeſtei ad vitā eternā: quia nō poteſt ītroire in regnū dei. Hoīes nāqꝫ nō aſcēdunt illuc niſi inꝙͣtū efficiūt̉ mēbra xp̄i. ꝑ generatōꝫ aūt ſpūaleꝫvniūt̉ ſibi. ⁊ mēbra eius fiūt: ⁊ ſic v̓tute ipſiusaſcēdunt. Nemo em̄ aſcēdit. id ē aſcēde̓ poterit ī celū ꝓpria v̓tute. niſi qͥ deſcēdit de celo nonꝑ motū localē celū dimittēdo. ſꝫ carnē de nouoſibi vniēdo. qꝛ oīs qui aſcēdit v̓tute ip̄ius aſcendit: ⁊ ip̄e ſolus ꝑ ſuam v̓tuteꝫ ꝓpriam aſcendit.Si aūt hic obijcit̉ ꝙ plures bet̄is teſtamētiſaluati ſūt ſine baptiſmo. dicēdū ꝙ nō erat ī p̄cepto. ꝯſecuti ſūt tn̄ ſpūalem vitā ꝑ grāꝫ ī fidexp̄i vēturi. ⁊ ſic habuer̄t rē baptiſmi. habuer̄tip̄m etiā ī figura ī aliqͦ correſpōdēte ꝑ qd̓ tollebat̉ pct̄m originale. Ideo etiā hoc euāgeliuꝫ īIohannisfeſto trinitatis legit̉: quia ī eo quelibet ꝑſonarū aꝑte expͥmit̉. Nā ꝑſona filij ē q̄ loqͥtur. ꝑſōapr̄is expͥmit̉ cū dicit̉ ſcimꝰ qꝛ a deo veniſti: ꝑſona ſpūſſct̄i cum dicit̉. niſi quis renatꝰ fuerit exaqua et ſpū ⁊cͣ. Expͥmūt̉ aūt ꝑſone diuine cūſuis appropriatis. Exprimit̉ at̄ ꝑſona pr̄is cuꝫſua potētia: cum dicit̉. nēo poteſt hec ſigna face̓ q̄ tu facis. niſi fuerit deꝰ cū eo. ſigͣ em̄ face̓ diuine potētie ē. Expͥmit̉ ꝑſona filij cū ſua ſapīacū dr̄. ſcimꝰ qꝛ a deo veniſti mgr̄: ad mgr̄m em̄ſpectat ſapīaꝫ doce̓. Exprimit̉ ꝑſona ſpirituſſācti cum ſua bonitate cū dicit̉. ſpūs vbi vultſpirat: nō em̄ nr̄is meritis ſed ex ſua gratuitabonitate ſe nobis infudit. Ꝙͣuis em̄ pater et filius ⁊ ſpūſſāctus habeāt eābeꝫ potētiam. ſapiētiam ⁊ bonitatē: tamē qꝛ apud nos nomē pr̄isꝓpter ātiqͥtatē īportat īpotētiaꝫ: ne ſimpliceshoc crederēt de pr̄e celeſti att̉buit̉ ſibi potētiaSil̓r nomē filij apud nos ꝓpt̓ iuuētutē īportatimꝑitiam. ideo ne de filio dei hoc credat̉: attribuit̉ ſibi ſapīa. Sil̓r nomē ſpūſſct̄i apd̓ nos īportat quēdaꝫ furorē. iuxta illd̓ ÿ̄ſa. qͥeſcite abhoīe. cuiꝰ ſpūs ī naribꝰ eiꝰ eſt: iō ne de ſpūſāctohoc credat̉ att̄buit̉ ſibi boītas. fides et ꝯfeſſioſct̄e t̓nitatis ſi eā deuote receperimꝰ: valet ītercet̓a ad t̓bulatōnū ꝓpulſiōeꝫ. Nā (ſic ait ioh̓esdamaſcenꝰ) cū apud ꝯſtātinopolī peſtilētia gͣuis eēt: qͥdā puer de medio ppl̓i ī celū raptꝰ cāticū ſct̄e t̓nitatis .ſ. ſct̄e deꝰ ſct̄e fortis. ſct̄e ⁊ miẜicors ſaluator miſere̓ nob̓. ab āgel̓ ē edoctꝰ. qd̓cū rediēs corā ppl̓o decātaſſet. mox oīs peſtilētia ē fugata. Per Nichodemū qͥ veīt ad ih̓m vtde ꝑtinētibꝰ ad fidē pleniꝰ erudiret̉: ſigͥficat̉ diſcipl̓s humil̓ ⁊ diligēs qͥ veīt ad doctoreꝫ vt abip̄o īſtruat̉. qͥ debet eū dulcit̉ reciꝑe exēplo xp̄iqͥ Nichodemū dulcit̉ recepit. ac māſuete valde⁊ cuꝫ qͥete ei loq̄bat̉. qd̓ ē ꝯtͣ iraſcētes q̄ furioſe⁊ cū clamore frequēter loquūt̉. Cōtͣ qͦs ē remediū vtile mollit̉ ⁊ ſine clamore rn̄de̓: ẜm illd̓ ſapiētis. Reſpōſio moll̓ frāgit irā. ẜmodurꝰ ſuſcitat furorē. Etem̄ ẜm criẜ. ſi famuli cū aduerſeos iraſcimur. portāt huīlr̄ ⁊ cū ſilētō ꝯtūeliaꝫꝓpt̓ tīorē nr̄m: qͣ venia digni erimꝰ aūt quā excuſatōꝫ hēbimꝰ nos: qͥ ꝓpt̓ dei tīorē aliqͥd ferrenō poſſumꝰ. magis aūt nolumus. Oratō.U domine vniuerſorum qui nullaꝫ habens indigētiam voluiſti templum tuuꝫ fieri ī nob̓: eijce a corde ⁊ corꝑe meooīa offēdicula ⁊ tibi diſplicētia: mūdās me abom̄ibꝰ inqͥnamētis ⁊ macul̓ mētis ⁊ corꝑis: etfac de me templū tibi gratū ⁊ ÿ̓doneum: ī quohabitare delecteris tu. cuius delicie ſūt eſſe cuꝫfilijs hominum. O ſapientia que ex ore altiſſimi prodiſti. et magiſter qui a deo veniſti: doceme queſo a malo declinare ⁊ bonum facere. te.rena deſpicere. et celeſtia amare. vt vetere hominem cum ſuis actibus exuens. ⁊ nouum induens. quaſi de nouo natus regnum tuum introire merear. ⁊ videre Amen.De incarnatione Iohannis baptiſte.Capitulum.XXVII.