Ioh̓s a deo miſſusfructum qui poteſt gratie. qui debet pnīe adeſtdn̄s qui fructū requirat. fecūdos viuificet. ſteriles rep̄hendat. Turbe v̓o ꝯminatōneꝫ iehēne ꝓ oꝑbꝰ malis ⁊ obmiſſiōe bonoꝝ audientes. territi interrogabāt: dicētes. Ergo ne excidamur. ⁊ in ignē mittamur. qͥd faciemꝰ ⁊ oꝑabimur; Quaſi dicerēt: vitā nr̄am corrigere parati ſumꝰ. Et rn̄dēs dicebat turbis. Qui hēt duas tuīcas .i. veſtimētū ſuꝑfluū. det qd̓ ſuꝑabūdat nō hn̄ti: et qͥ hꝫ eſcas ſuꝑfluas ſimilit̓ faciat. Et ita intelligendū ē de alijs rebꝰ quibuſcūqꝫ q̄ ſuꝑfluunt. ꝯſiderata ꝯuenienti neceſſitateſtatus ꝑſone. Unbe Baſiliꝰ. Hinc at̄ docemurqꝛ ex om̄i eo qd̓ affluit ſupra ꝓprij victꝰ neceſſitatē. tenemur erogare illi qͥ nō habet ꝓpter deuꝫqui q̄cūqꝫ poſſidemꝰ largitus ē. Un̄ ⁊ GregoriꝰQuia em̄ in lege ſcriptū eſt: diliges ꝓximū tuūſicut teip̄m. minus ꝓximū amare conuincit̉. qͥnon cum eo in neceſſitate illius. etiam ea q̄ ſibiſūt neceſſaria partit̉. Ubi ſciendū ꝙ duas tunicas habere. eſt vltra neceſſitatē aliqͥd ſuꝑfluuꝫhabere. nō habens autē pōt intelligi exiſtēs inneceſſitate extrema. vel citra neceſſitatē q̄ aliter abſqꝫ pericl̓o pōt ꝓbabiliter tranſiri. tūc dicendū. ꝙ habens ſic ſuꝑflua. ꝙ vltra neceſſitatem ſui ⁊ ſuoꝝ quorū cura et nexꝰ maior ex caritate ſibi incūbit ea habet. ⁊ abſqꝫ illis pt̄ trāſigere. ex p̄cepto tenet̉ nō habēti exiſtenti ī extrema neceſſitate dare. aliter ſibi ſuum aufert⁊ vitā. cū in tali neceſſitate. ſic ſuꝑflua illi ſinttanꝙͣ debita ſua. qͣntū ad ip̄iꝰ neceſſitatem pertinet. Si v̓o nō hn̄s ſic citra extremā neceſſitateꝫ. tūc dare nō cadit ſub p̄cepto ſed ſub ꝯſilio.Hic ꝓbatur hō. et apparet ī paruo: quid facturus eſſet ī magno. Un̄ Grego. Qui tranqͥllitatis tꝑe nō dat ꝓ deo tunicam ſuā. quō in ꝑſecutōne daturus erit aīam ſuam. Uirtus gͦ caritatis vt inuicta ſit in ꝑturbatōne. nutriat̉ ꝑ miſericordiam in trāquillitate: qͣtenus oīpotēti domino primū diſcat ſua impende̓. poſtmoduꝫ ſeUn̄ ⁊ Augꝰ. Caritas vt ꝑficiat̉: naſcit̉. cū fue̓itnata: nutrit̉. cuꝫ fuerit nutrita: roborat̉. cumfuerit roborata: ꝑficit̉. Cum ad ꝑfectōeꝫ venerit. quid dicit̉: Mihi viuere xp̄c eſt. et mori lucrum. Optabam diſſolui et eſſe cuꝫ xp̄o. Incipit iſta caritas fr̄es vt de ſuis ſuꝑfluis tribuategenti ī anguſtijs aliquibꝰ ꝯſtituto. hāc ita ceptam. ſi v̓bo dei et ſpe future vite nutrieris. peruenies ad illam ꝑfectōem. vt ꝑatus ſis aīaꝫ tuam ponere ꝓ fr̄ibꝰ tuis Hec Augꝰ. Nō gͦ pigeatdiuites ſubuenire pauꝑibꝰ. qꝛ ꝓ diuitū vtilitate pauꝑes deus fecit. vt ꝑ hoc qd̓ eoꝝ miſerent̉ip̄i miſcd̓iaꝫ ꝯſequerent̉. Un̄ Criẜ. Ne putes qꝛppt̓ vtilitatē paupeꝝ deꝰ diuites fecit. qͣs et ſinediuitibꝰ poterat ſuſtētare. ſꝫ ꝓpter vtilitatē diuitum pauperes fecit. qꝛ īfructuoſi ⁊ ſteriles erātfuturi. niſi pauꝑes fct̄i fuiſſēt Hec Criẜ. Iohānes itaqꝫ tͣbis ⁊ rubibꝰ nōdū difficilia ſcꝫ vigilias. ieiunia et hmōi īpoīt. ſꝫ oꝑa miſcd̓ie addignos fructꝰ pnīe īiūgit. ſr̄ qͥbꝰ dn̄s ī iuditō diſceptabit. ⁊ de qͥbꝰ alubi dīc. Date elemoſinaꝫ ⁊venit ad hocomnia md̓a ſunt vobis. Un̄ Beda. Ordo p̄dicādi aptiſſimꝰ ē. vt pꝰ pnīaꝫ elemoſina .i. opꝰ miſericordie ſuggerat. Ille em̄ iuſte a deo penitensvt ſui miſereat̉: īpetrat. q̄ ꝓximi indigētis qͣntūpalet: ip̄e miſereri nō tardat. Ac qͦ auertit aurē ſuā ne audiat pauꝑem. or̄o eiꝰ erit expectabilis. Un̄ et ioh̓es baptiſta. cū t̄bis ſuaderet. nemerito ſue ſterilitatis in ignē mitterēt̉. dignospnīe fructꝰ eſſe faciēdos: mox ꝯſiliū ſalutis q̄rētibꝰ adiūxit. atqꝫ ait. q̄ hēt duas tunicas bet nōhn̄ti. ⁊ qͥ hꝫ eſcas ſil̓r faciat. Int̓ hec at̄ (vt aitGrego) ſciendū ē qͣntū miſcd̓ie oꝑa valeāt cuꝫad fructꝰ dignos pnīe ip̄a p̄ ceteris p̄cipiūt̉. Etbene mentōꝫ facit de tunica ⁊ eſca. qꝛ tunica qͣinteriꝰ et de neceſſitate tegimur pluſꝙͣ palliū ēneceſſaria. ⁊ adhuc magis neceſſaria ē eſca. Adfructus gͦ dignos pnīe ꝑtinet. vt nō exteriora⁊ minꝰ neceſſaria: ſꝫ etiam ip̄a balde neceſſariacū ꝓximis diuidamꝰ. vt eſcā qua biuimꝰ. et tunicā qͣ veſtimur. Hinc habet̉ argumentū. ꝙ ſihn̄s duas tunicas p̄cipit̉ vnā dare nō habētigͦ multo fortiꝰ qͥ hꝫ duo bn̄ficia. tenet̉ vnum dimittere nō hn̄ti: ⁊ maxīe deo qꝛ duobꝰ neqͥt ſeruire altaribꝰ. Et ſi hn̄s eſcas ſuꝑfluas iubeturdare nō hn̄ti. gͦ qͥ hēt duo fercula qd̓ p̄ter neceſſitatē ē. vel ad minꝰ eq̄ liberare tenet̉ d̓ duobuserogare egēti. Per tuīcas poſſūt v̓tutes q̄ ſuntaīe veſtes intelligi. qͣs habēs debꝫ applicare adbonū ꝓximi. Et ꝑ eſcas pn̄t ītelligi ſacre ſcpͥtue̓q̄ ſūt ſpūales eſce. qͣs hn̄s debet ꝓximū ſpūalit̓inde paſce̓. Uener̄t gͦ ⁊ publicani ſic dicti. qꝛde negotijs ad publicū ꝑtinētibꝰ ſe ītromittūtvt qͥ publica vectigalia. theolonia. pedagia ettributa colligūt. ſiue qͦ hoꝝ et reddituū fiſci. vl̓reꝝ publicaꝝ ꝯductores ſūt. necnō et hi qͦ ſeculi huius lucra ꝑ negocia. ſcꝫ ꝑ mercaturas firmas et hmōi quer̄t. Poſt minores pct̄ores venerūt etiā maiores vt baptiſarent̉ ab eo. Et dixerūt ad illū. Magiſter qͥd faciemꝰ vt ſcꝫ vitameternā habeamꝰ. At ille dixit. Nihil ampliꝰ .ſ.in tributis et vectigalibꝰ ab aliqͦ exigatis. ꝙͣ qd̓ꝯſtitutū ē vobis. ſcꝫ a legibꝰ ⁊ ꝯſuetudībꝰ approbatis. Hoc at̄ dixit qꝛ collectores tallium ſolēteſſe proni ad plus colligendū. ꝙͣ eis ſit ꝑmiſſūvel mandatū: vt qd̓ ampliꝰ fuerit eis remaneatNon prius monet eos de elemoſinaꝝ largitōneſed vt caueant a rapina rei aliene. in quo innuit. ꝙ prius declinandū eſt a malo et poſtea faciendū bonū: et ſic pͥmo reſtituēda eſt res alienaꝙͣ ſit facienda elemoſina. Un̄ Beda. Publicanos ab agenda fraude cohercet. vt dum primoſe ab alienoꝝ tꝑarent appetitu: tandeꝫ ad ꝓpriacū ꝓximis cōicanda ꝑtingerēt. Per publicāospn̄t intelligi officiales dn̄oꝝ ⁊ p̄poſiti: qui nondebent a ppl̓o exigere. niſi qd̓ ꝯſtitutū ē ẜm ordinem iuſticie. Interrogauerūt at̄ et milites.Quid faciemꝰ ⁊ nos ſcꝫ vt ſalui ſimꝰ? Et ait ill̓neminem cōcuciatis. ſcꝫ ſub p̄textu offitij vr̄i.pauperes qui ſe defendere non pn̄t opprimendovel corporaliter affligendo vel indebite terrēdoneqꝫ calūniam faciatis. falſū crimen diuitibus
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten