ad triceſimumſub eo ꝓficiunt. Et hoc apud deum id eſt apudlaudē dei. ⁊ apud hoīes id eſt ad vtilitatē hominum. Vel ſcd̓m theophilū. apud deū ⁊ hoīes. qꝛprius debet placere deo ⁊ poſtea hoībꝰ. Et licetih̓s in ſe nō p̄ficiebat ſapiētia ⁊ cognitōe habituali. qꝛ hec in eo augmētata nō fuit. ab inſtanti em̄ ꝯceptōis plenitudinē huiꝰ habuit: ꝓficiebat tamē ⁊ in ſe cognitōne ſenſuali ⁊ exꝑimentali. qꝛ ſenſus eiꝰ ꝯuertebat̉ de nouo ad aliquidad qd̓ antea nō ꝯuertebat̉. Unde ſcd̓m Apl̓m.didicit ex his que paſſus ē obediētiā. Nō tamēde nouo aliqͥd didicit qd̓ prius neſciret: quia qd̓didicit. pͥus nouerat ſciētia diuina ⁊ inſpirata.Un̄ Bern̄. Vt ob alienā miſeriā cor miſerū habeas. oꝑtet̉ vt tuā pͥus agnoſcas vt ꝓximi mētem in tua inuenias et ex te noueris qͣliter illiſubuenias. Verus qͥppe dei filiꝰ priuſꝙͣ ſe exinaniſſet formā ẜui accipiēs. ſicut miſeriā vl̓ ſubiectionē exꝑtus nō erat. ſic miſcd̓iaꝫ vel obediētiam exꝑimēto nō nouerat. Sciebat qͥdeꝫ ꝑ naturā. nō aūt ſciebat ꝑ exꝑientiā. At vbi minoratus ē uſqꝫ ad illā formam in qͣ ⁊ pati ⁊ ſubicipoſſet. in paſſione exꝑtus ē miſeriā et in ſubiectione obediētiaꝫ. Per quā tn̄ exꝑientiaꝫ. nonilli ſcīa ſꝫ nobis fiducia creuit: dū ī hoc miſerogenere cognitōis is a quo lōge erraueramꝰ. factus ē ꝓpinquior nobis. Quādo em̄ illi appropīquare auderemꝰ in ſua īpaſſibilitate manenti?Nūc aūt monemur cū fiducia adire ad thronūgr̄e ip̄ius. quē nimiꝝ languores nr̄os tuliſſe etdolores portaſſe ꝯgnoſcimꝰ: ⁊ in eo in qͦ paſſuseſt ip̄e. nobis cōꝑati nō dubitamus Hec Bern̄Aoraliter ſicut ip̄e ꝓficiebat ſapiētia. etate etgr̄a. apud deū ⁊ hoīes. ⁊ paſſus ⁊ reſurrexit. etita intrauit ī gl̓iaꝫ ſuā: ſic etiā ſuos ſeqͣces on̄tꝓficere v̓tutibꝰ. ⁊ ꝑ paſſiones ad gaudia trāſmigrare debere. Hec aūt ſct̄a ⁊ deo amabilis ciuitas nazareth. ī qͣ verbū caro factū ē ⁊ flos omnia vincēs aromata. ī vtero v̓ginis germinauit. Un̄ et merito flos interp̄tat̉. ī hoc ſuꝑ oēsal̓s ſpeciali gaudet priuilegio: ꝙ ſalutis noſtredn̄s ī ea pͥncipiū ꝓcreauit. ⁊ ip̄e p̄terea nutririet ꝑntibꝰ ſubici dignatꝰ eſt: cui pater om̄ia queſunt in celo ⁊ in terra ſubiecit. Oratō.Omine ih̓u xp̄e fili dei viui. q̄ ꝑ triduūa ꝑntibꝰ tuis dolētibꝰ q̄ſitus. tandē ī tēplo es inuētus: da mihi miſero te deſiderare. deſiderādo quere̓. querēdo īuenire. inueniendo amare. amādo mala mea redime̓: redēptanō iterare. Et qͥ petēti largiris. q̄rēti īueniris.pulſanti aꝑiris: nō deneges mihi mīmo qd̓ oībꝰꝓmittis. Quiqꝫ ad volūtatē ꝑntū nazareth rediēs ⁊ ſubditꝰ eis exiſtēs. formā on̄diſti obediētie: da mihi duro volūtatē ꝓpriā frāge̓. vt ſubiectus ſim tibi. ⁊ ꝓpt̓ te oī hūane creature Amē.Quid fecerit dn̄s Ih̓s ab anno duodecīo uſqꝫad pͥncipium anni triceſimi. Capi. XVI.Euerſus ergo dominusIh̓s a tēplo ⁊ hirl̓m cū ꝑntibꝰ ſuisin nazarēth: erat vt dictū ē ſubditꝰillis. Et ibidē cū eis vſqꝫ ad pͥncipiūCapitulum. xvj.anni triceſimi habitauit. nec in ſcripturis reperit̉ ꝙ in toto tꝑe iſto aliqͥd fecerit. qd̓ valde videt̉ mirabile. Quid legit̉ meditabimur ip̄m feciſſe. Stetit ne dn̄s ih̓s ocioſus tāto tꝑe. vt nilface̓t dignū ſcpͥtura ⁊ recitatōe. Si em̄ feciſſet.cur ſicut reliqͣ facta ſua nō ſcriptū fuiſſet. Oīno ſtupor videtur. Forte ideo ſcpͥtura tacet: neacta iunioꝝ nimis ſe publicēt. Sꝫ attēde h̓ bn̄qꝛ patēter poteris videre: ꝙ nihil faciēdo fecitmagnifica. Nihil em̄ de factis eiꝰ a miſterio vacat. ſꝫ ſicut v̓tuoſe loq̄bat̉ ⁊ oꝑabat̉: ſic v̓tuoſetacebat ⁊ ſe ſubtrahebat. Credēdū ē eī (ſicut dicit doctor gregꝰ) ꝙ ante et deīceps abſqꝫ on̄ſione alicuiꝰ famoſi ⁊ publici miraculi taliter īterhoīes ꝯuerſatꝰ fuerit. qͣſi fuerit vnꝰ ex illis: donec ad virilē ꝑuenit et atē. Vnde de ip̄o dicit iohānes baptiſta. Medius at̄ vr̄m ſtetit quē vosneſcitis. Et totuꝫ iſtud tp̄us breuiter cōplexuseſt lucas ſub his v̓bis. qꝛ deſcēdit cum eis ⁊ eratſubditus illis. Un̄ et Thomas. Aedio tꝑe ſcꝫ anatiuitate uſqꝫ ad baptiſmū nullū miraculumxp̄c oꝑatꝰ eſt. ſꝫ ꝯformis ꝯuerſatōis alijs erat. ⁊ſua v̓tus ignota oībꝰ exiſtebat. Ideo aūt nō fecit miracula medio tꝑe vt nō putaret̉ miſteriūincarnatōnis fantaſma eē: ſi nō ſe habuiſſet ſic̄alij etate īfantes. ⁊ ideo demōſtratōꝫ ſcīe et v̓tutis ſue ad id diſtulit tp̄us: in qͦ alij hoīes ſcīa ⁊v̓tute vigere ꝯſueuerūt Hec Thomas. Magiſter hic ſūmus aliqn̄ docturꝰ v̓tutes ⁊ viaꝫ vitecepit a ſua iuuētute oꝑa v̓tuoſa face̓. ſed mō mirabili et incognito ac retroactis tꝑibus inaudito. videlicet ſe in ꝯſpectu inutilem ⁊ abiectuꝫ⁊ inſipientē reddendo: vt deuote ⁊ ſine omni temeraria aſſertōne cogitari et meditari poteſt.Et cū hac modificatōe om̄ia tibi affirmo. queꝑ auctoritatē ſacre ſcpͥture nō ꝓbant̉. ꝓut etiāſupͣ in ꝓlogo recitat̉. Subtrahebat gͦ ſe a ꝯſortio hominū. ⁊ tumultos eoꝝ deuitabat. crebrisqꝫ oratōnibꝰ intentus erat. Ibat ad ſynagogaꝫid eſt eccl̓iam. ⁊ ſtabat ibi multū in oratōne. ponens ſe in loco viliori et magis hūili. Redibatdomū. ⁊ cū matre ac nutritō ſuo ſtabat. ⁊ aliqn̄hos adiuuabat. Pertrāſibat eundo ⁊ redeundointer homines. ac ſi nō inueniret hoīes. Mirabant̉ cuncti. cernentes iuuenē tamſpacioſū nihil facere. qͣntum apparebat laude dignū. Expectabat ꝙ faceret magnifica. ⁊ probi viri operaCum em̄ puer erat proficiebat etate et ſapiētia⁊ gracia apud deum et homines. Sed ecce creſcens ⁊ perueniens uſqꝫ ad viceſimū annum. etetiam uſqꝫ ad viceſimūquintū. ⁊ vltra: nulla faciebat opera. aliquā ſpeciē ꝓbitatis ⁊ virilitatis p̄tēdentia. Stupebant vehemēter eū ⁊ deridebant. et apud omnes cōmuniter vilis ⁊ abiectus reputabatur. Quod bene per prophetamin perſona ip̄ius dictum fuerat. Ego ſum b̓miset non homo. obprobrium hominuꝫ ⁊ abiectioplebis. Omnes videntes me beriſerūt me. locuti ſunt labijs et mouerunt caput. Reddebat ſevilem omnibus et abiectum. Sed an tibi parum hoc videtur. Ipſe quidem nō indigebat. ſꝫ