uel parua ꝑpeti qui maiora pro noſtra ſalute ꝑpeſſusē Præſertiꝫ cū ſciāus regnū cæloꝝ nō ſine uariis tētationibus adipiſci ut ſcriptū ē Oportet nos ꝑ multastribulatiōes ītroire in rgnum dei Si ergo ꝑ multas tribulationes cæleſtis quibuſdam regni aditus aꝑitur: illiſutiqꝫ clauditur qui nolūt ſuſtiner uel paucas. Oportetergo nos diuerſa tētationū gn̓a et tribulationum æquoaīo perpeti ꝑ quæ nobis cæleſtis ianua promittitur aperiri. Beatus apoſtolus Iacobus nos hortatur et docetquales ī tribulationibꝫ ēē debeamus: cū dicit. Omnegaudiū exiſtimate fr̄es mei cū ī tētationes uarias incidritis. Unde ſatis p̄poſterū et cōtrariū ē nos ī huiuſmō irebꝫ mœſtitia aliqua fatigari: in quibꝫ gaudiū potius iubemur habere ꝙͣ luctū Et alibi illud aplūs dicit Beatuſuir qui ꝑmanet ī tētationibꝫ: qm̄ cuꝫ probatus fuerit accipiet coronaꝫ uitæ: quā repromiſit deus diligētibus ſeDide ergo quātum hoī tentatio proſit ꝑ quam beatitudinem cōſequitur et coronā. Sed illud ītelligendum ēcuꝫ ita dicit qm̄ cū probatus fuerit accipiet coronā uitæquā repromiſit deus diligētibꝫ ſe Illos īquit probatoset ab his deū diligi qui ob noīnis eiuſ cāꝫ in tentationeꝑſtiterit quibꝫ merito corona prōittitur. illoſ uero rprobos et nullius uitæ præmio dignos: quos nulla uexationū cā uexarit: Qua propter et nos gaudere ī tentationibꝫ et portare debemus per quas et probati æternæuitæ præmio coronemur. Hoc ēt ip̄e dn̄ſ ī euāgelio ſuodeclarauit dicēs Beati eſtis cū uos maledicēt et ꝑſeq̄ntur et dicēt oē malū aduerſuꝫ uos ꝑꝑ iuſtitiā Gaudēteet exultate qm̄ merceſ ur̄a copioſa ē in cælis Quis ergopoſt huiuſmōi uocē tentari ſe nō ſinat? Quis ab hoībusꝑſequi ſe iuſtitia cā non optet? Quis nō tribulari uelletQuis ſe nō maledici deſideret: ut mereatur chriſti uocelaudari et cæleſti copioſaqꝫ mercede munerari; Dtināob dn̄i mei nōen atqꝫ iuſtitiā cūcta īfideliū turba me ꝑſequatur et tribulet: utinā ī opprobriū meū ſtolidus hicmūduſ exurgat tm̄ ut ego merar a chriſto laudari et ſuæpollicitationis ſperare mercedem Grata itaqꝫ et deſiderāda tentatio eſt cuius præmium ſperatur a chriſto ī calo: Nec maledictio grauis q̄ diuina laude mutatur. Suſtineamus ergo nos paululuꝫ in hac uita tētari ut æternam poſtmoduꝫ poſſimus pro temporali capere tentatione mercedem. Hominum quoqꝫ opprobria dtractioneſqꝫ patiēter et leuiter toleremus ut domini laudibꝫdigni eſſe poſſimus. Nam ſi humanam laudem quærimus diuinam amittimus: Quiſquis enim ab hominibus laudatur a chriſto culpatur ſicut ſcriptum eſt De uobis diuitibꝫ qui conſolationem ueſtrā habetis. De uobis qui ſaturati eſtis qꝛ eſurietis. De uobis qui ridetiset iocatis nunc quia lugebitis et flebitis De cum benedixerint nobiſ omnes hōines. Oide ergo ꝙͣ grauis etmoleſta ſit humana laudatio cū ita dominus comminatur Homines enim animales et terreni non niſi quæ tēporalia ſunt diligunt et terrena et quæ diligunt hæc laudare uidentur De illis ſcriptuꝫ eſt Omne animal diligitſimile ſibi: et ſic omnis homo ſecundum gēus ſuū laudat opes: diuitias et epulas et eos qui precioſis et mollibus gloriantur in ueſtibus: quæ omnia lex ſancta prohibet atqꝫ cōdemnat. Eos uero qui dilectione et timore dei cōgente abiiciunt hæc omnia et ſecundum legisordineꝫ ſe exhibent irrident atqꝫ ſubſannant Infelicesatqꝫ miſeri ſuorum nimietate cæcati. quibus non ſufficit qd̓ propria nolūt luger pc̄ata adhuc īſuꝑ eos qui luger uidntur irridēt et ſubſānatiōe hēnt quoſ dbuerantimitari ſꝫ uēiet tep̄s ut eoꝝ riſuſ uertatur ī luctū quibꝫnūc nr̄ planctus ē riſus: et ut ſe fuiſſe diuiteſ lugeāt quinunc chriſti pauperibꝫ impudenter inſultant De quibꝫſcriptura dicit Zunc ſtabunt iuſti ī magna conſtantia aduerſus eos qui ſe anguſtiauerunt: et qui abſtulerunt lab8 Cbores eoꝝ. Didentes turbabuntur timore horribili etſubitatione inſpiratæ ſalutis Ricent intra ſe pœnitentiāagentes et præ anguſtia ſpiritus gemēteſ. ꝟi ſunt quosaliquando habuimus in deriſum: et in ſimilitudinē improperii. Nos inſenſati uitam illoꝝ exiſtimauimus īſaniam: et finem eorum ſine honore. Quomō ergo cōputati ſunt inter filios dei et inter ſanctos ſors illoruꝫ eſtErgo nos errauimuſ a uia ueritatis: et iuſtitia lumē nōluxit nobis: et ſol non ortus eſt nobis laſſati ſumus ininiquitatis uia et perditionis: et ambulauimus in ſolitudines difficiles: uiā auteꝫ dn̄i ignorauimuſ. Quid nobis profuit ſuperbia? aut quid diuitiaꝝ iactatio contulitnobis Tranſierunt omnia iſta tanꝙͣ ubra. O ſi hæc nūcglorioſi et diuites lugerent: et qui alios irridēt dū tempus eſt et ipſi ſe flerent et nō neceſſe haberet eo tēporgēere quo nullius iā gemitus fletuſqꝫ proficiet: Tuiuſtemporis iudiciuꝫ beatus apoſtolus Iacobus cerniturmemorar duꝫ diuites ut in præſenti ſe lugeāt hortaturet cōmonet dicens Agite nunc diuites plorate ululantes ī miſeriis quæ aduenient uobis: Piuitiæ ueſtræ putrefactæ ſunt et ueſtimēta ueſtra a tineis comeſta ſunt:Auruꝫ et argentum ueſtrū eruginauit et erugo eorū inteſtimonium uobis erit et manducabit carnes ueſtrasſicut ignis Epulati eſtis ī luxuriis enutriſtis corpora ueſtra in dei occiſionis. Sciebat enī ꝙ quiſquis ſe ī præſēti tempore fleſſet iſuturo nō fleret hoc et ipſe domiusdicit Reati qui lugent quoniaꝫ ipſi cōſolabuntur Quilugent inquit hoc tempore ipſi poſtmodū cōſolabūtura chriſto Ridentibꝫ uero dicitur De uobis qui ridetisnūc: quia lugebitis Sed quis putet quod dn̄s generaliter omnibꝫ ridentibꝫ cōminetur: Cum alibi ſcripturadicat Dir auteꝫ ſapiens tacitus ridebit Eſt ergo ſine crimine riſus et eſt riſus ī crimine Sapientis riſus nihil īſe criminis habet Ille uero īdignus eſt qui ſanctos eteos qui ſe do exhibēt irridet de quo dictū ēe puto Quiirridet iopē ad iracūdiaꝫ prouocat eum qui fecit illumSed quis eſt iſte īops cuius ſubſannationis cauſa dn̄iprouocatur ad irā niſi ille qui hūanas terreniſqꝫ opesidcirco cōtempſit ut ille placeret pauꝑ cui difficile opulens placere potuiſſet. Gerito illis iraſcitur dominusqui propter ſe pauperem factum irridere n̄ metuunt Irridebant enim ſcribx et phariſxi chriſtum: quia diuitiaſcontempſerit: ſicut ſcriptum eſt hæc audientes ſcribæet phariſxi qui erāt auari irridebant eum. Habemus etnos ſcribas habemus etiam phariſxos qui nunc chriſti diſcipulos ſpernētes diuitias irrident ſicut illi irriſeredominum ac magiſtrum Sed dicendum eſt eis quodillis tunc temporis dictum eſt Dos eſtiſ qui iuſtificatisuos corā hominibꝫ Quod enim hominibus altum eſtabominatio eſt apud deum Nō oportet ergo nos quorondam riſu uel ſub ſānatione conteri Cum etiaꝫ ipſūdominum a talibus non ignoramus irriſum: ſꝫ exultare potius et gauder̄ debemus ſi et nos illa omnia quæet dominus noſter ante pertulit perferamus Recepturi etiam pro ipſa ſubſānatione mercedem Quia nihileſt quod nobis pro chriſti nomine ſine præmio irrōgetur Dide ergo ꝙͣ beati ſunt atqꝫ ſelices quibus etiaꝫinſipientium riſus proficit ad ſalutem Ita etenim dominus diligentes ſe diligit: Ita ſe timentes honorat utnec irrideri eos gratuito ſinat quibus et pro ſubſannatione retribuit ultionē Hc igitur tu ſapiens ſanctaqꝫanima uide: ne inſipientium et infideliū fabulis terraris: quo minus ea quæ ſunt legis facias. Neqꝫ degehēnæ ignibꝫ nos hoīuꝫ fabulæ poterūt liberare uel riſus ſed chriſti tior atqꝫ iuſtitia. Nolo te ī hac ꝑte cōfūdi ſi tibi pro chriſti nōine uel oꝑa ꝑitus et uanis hominibꝫ drogetur: quibꝫ et iteꝝ p̄ſtat ſꝫ gaude potiuſ etlætar ſciēs tibi īpoſitā et pro ipſa drogatiōe mercedeꝫ