b8 b.Nam ſatis īiquū et impium eſt: ſi tu tibi pro eiuſ noīenec detrahi patiaris qui propter te tanta perpeſſus eſtAuā uero graue pro dn̄o nō ſuſtinere oīa q̄ adueneritin hac uita: ſiue dāna ſiue derogatiōes ſuſpitiōes d̓tractiones uel cætera qn̄ ille cuꝫ deus et dei filius eēt proſalutē tua opprobria hoīuꝫ īiuriaſqꝫ ſuſtinuit. Daldeab eo aliēus ē qui nec detractiones ſalteꝫ ſuſtiner̄ cōtētus ē. Nā quomodo eū amare dicimus ſi pro eo nihilſuſtinere pati ſumus? Qd ſi ī nobis eſt ipſius uera dilectio q̄cūqꝫ pro eius nomīe quāuis grauia irrogenturexigua cenſeus et dicius: Parua ſūt iſta q̄ patiur maiora ille pro uita nr̄a ꝑtul it Nihil nobis dignuꝫ pro eiusnoīe irrogatur Qd ſi ſentētia ipſius memores ſumusītelligēus. Ait eniꝫ Nō eſt diſcipuluſ ſuꝑ mgr̄m nec ſeruus ſuꝑ dn̄m ſuuꝫ Si pr̄emfamilias belzebub uocauerunt quāto magis dōeſtici eius? Et nos ergo diſcipuliſi dōeſtici chriſti ſumus debēuſ opprobria detractiōeſqꝫ āplecti ſuſtinere libenter et æquo aīo ea oīa ferre q̄pro nobis et dn̄s ꝑtulit noſter. Qui uero hæc ſuſtinerenō uult nec diſcipulū eius ſe depromat eſſe nec ſeruuꝫnec filiuꝫ nec domeſticuꝫ Ile eniꝫ īnocens īmaculatuſintactus in quo nulla potuit peccati macula reperiri dequo propheta p̄dixerat. Qui peccatuꝫ nō fecit nec dolus īuentus eſt in ore eius pro nobis ſacrilegis et peccatoribus et æterno ſupplicio mancipatis tāipͣ atrociſſimus reus ab īiquis iuditio ſiſtitur: flagelliſ cæditur ſputāinibꝫ irridetur et noſ ꝑꝑ eū cōfundiur erubeſcer̄ quipropter nos tāta ꝑpeſſus ē ille eniꝫ pro ſalute nr̄a dorſuꝫ uerberibꝫ ſputāinibꝫ faciē maxillā palmis nō cōſūditur parare et nos pro eo leue eſt cōfundiur audir cōuitiū Gaudeāus potius et lætēur ſi pro tā magnis eiuſet pro nr̄a ſalute paſſiōibꝫ: uel parua ſuſtineāuſ Exteꝝq̄ nobis ſpes ē ſi ob eū audire blaſphemiā aūt ſuſtiner̄confundiur qui nr̄i cā de cælo deſcendit ad terras et utnos exaltaret hūiliauit ſe et cū īmortaliſ eſſet mori cōtentus ē ut nos de æterno mortis laqueo liberaret. Coronatus eſt ſpinis ut nos qui ante ſpinei et infructuoſi ſteteramus fructum bonæ arboris apportaremusFelle et aceto potatus eſt ut in nobis iam nec fe illisamaritudo nec aceti eſſet aſꝑitas Filius hoīnis factuseſt ut nos dei filios faceret Uide ergo ſi pro iſto cōſūdi debēus aliquid ſuſtinere. Pere illa ē aīa felix et āgelis exxquāda: q̄ pro noīe et oꝑe chriſti tanta quāta illeſuſtinuit uoluerit ſuſtinere Exteꝝ grāde ꝑiculuꝫ ē iuſtitix eius eruboſcere uiuere qui. nr̄aꝫ īiuſtitiaꝫ nō erubuitſuſtinere. Beinq̄ ſi æquo aīo ꝑferāus id ip̄m quo nobiſdetrahere uideatur iniuſte laudari nos potiuſ ꝙͣ accuſari probāus. Nam quid aliud faciunt cuꝫ uera de ſāctisdic unt: niſi ut ea dicāt q̄ facius ieiunios abſtinētes: ſobrios qui iā delitiiſ nō delectaur et: epulis qui diuitiasſpuimus et p̄cioſis non gloriamur in ueſtibꝫ: qui auricupiditate minime captiuaur qui non adipiſcimur argētuꝫ: et quæ hūana uanitas uidetur āplecti contēnimus.Nullus hic cōfuſionis locus ē nulluſ uerecūdiæ adituſilli magis erubeſcere debent atqꝫ conſundi qui ea q̄ ſāctis diſplicēt cōcupiſcunt Erubeſcant ergo ebrioſiuoraces iniuſti raptores adulteri et quicūqꝫ ſuis gloriāturin malis quos gehennæ ignis expectat et quibꝫ ſupplitia p̄parantur æterna Facientes at dn̄i uolūtateꝫ cōfūdi nō debent In quibꝫ nulla cōfuſiōis ē oꝑa O ꝙͣ indignuꝫ ē atqꝫ p̄poſtertuꝫ ut iuſti cōfundātur ī bois et peccatores gloriētur ī malis. Dideat ergo aīa deo deuotane inſipientiuꝫ: riſus eā aut ſtultorū hoīuꝫ uauiſſimusſermo cōfundat: a ſuo propoſito retrahat. In quo magis ꝑ dies ſingulos proficere debet in melius. Hideatne quis a tiore chriſti ſe reuocet ne quis ab eius dilectiōe diuellat propter queꝫ omnē ſæculi gloriā pōpāqꝫcōtēpſit: cui nihil dignuꝫ pœnitentia cōparauit queꝫ parentibꝫ filii queꝫ liberis patres et queꝫ cōingiis p̄ferūtcōtinentes. Creſcat in nobis quottidie amor chriſti creſcat fides quia magna nos pro dei tiore merces expectat tantum ne ab eius cultura uel opere ſemel deuotamens ſe retrahat: ei dicetur Habeo aduerſuꝫ te paucaqd̓ charitateꝫ tuā priorem reliquiſti. Vnde certum eſtnon hominibꝫ placere ſꝫ chriſto nec humanā laudeꝫ q̄riſed diuinā. Quid prodeſt ſi illi noſ laudent quibus placere peccatū eſt Quid ue obeſt ſi uituerēt? Tur nō plusuituperatio prodeſt ꝙͣ obeſt laudatio; Audiāus magisꝙ ille uas electionis doctor gentiuꝫ dicat: et quo nosne hominibꝫ placere uellemus hortatur exēplo Si hominibꝫ īquit placer̄ uellē chriſti ſeruus nō eſſeꝫ: Undenulli dubiuꝫ eſt eos chriſto ſeruire nō poſſe qui hominibus optant potius ꝙ chriſto placere Contenti ergoin eum ſumus hominibus diſplicere tantuꝫ ut chriſtoplaceamus. nec eorum laudibus delectemur: qui nonalios ꝙ ſibi ſimiles laudnt̉. Nos potius laudēt prophetæ et apoſtoli Laudet in euangelio ſuo chriſtuſ tūcerimus uere felices: ſi a talibus laudari digni fueriusOmnium eniꝫ horuꝫ uoce laudābimur ſi quæcūqꝫ dominus ꝑ prophetas uel apoſtolos uidetur p̄cepiſſe ſeruauerimus. Nos igitur detrahentibusⁱ cunctis et uituꝑantibꝫ in uniuerſis ſimus obrii ſancti humiles et pudici et deum ſemꝑ fideli corde p̄cemur ut ipſe ſemꝑ inmēte ſit et lex eius noſtro ſemꝑ in pector ut poſſimusprophetica loqui uoce Pro eo ut me diligerent detrahebant mihi: ego autem orabam pro eis Et alibi huiliabam in ieiunio animā meam et factus eſt mihi opprobrium. Et poſui ueſtimentum meum cilicium et factusſum illis in parabolam. Et iterum Gennua mea infumata ſūt ieiunio et infirmata eſt caro mea proter oleuꝫ. Et ego factus ſum opprobrium illis uiderūt me etmouerunt capita ſua. Adiuua me domine deus meusVides ergo omuēs prophetas et ſanctos propter hocſemꝑ hominuꝫ ſub ſānatiōes pertuliſſe qui deo uellētfideliter ſeruire. Hoc et aplūs ait fidelis ſermo in hocenim laborāus et malediciur: qꝛ ſperāus in deū uiuūqui ē ſaluator oīuꝫ maxime fideliuꝫ Quid plura niſi uiſxpe iā diximus cur ſuꝫ quē in tiore dei cœpiuſ cōſummemus. Scius cæteris in amor̄ dei formā cuſtodiētesne quis in nobis aliquid ſcurrilitatis reprehendat autuanitatis ſꝫ magis quicquid eſt grauitatis et modeſtiæqꝛ chriſtiani uita omnibus in ſpeculo poſita eſt. Qui ētſi quippiam titubauerit: iā cæcidiſſe iactatur et ampliusetiam dicitur ꝙͣ uidetur Simus ergo ſapiētes: grauesquieti: nūꝙͣ uanitatem: nūꝙͣ opera hominuꝫ: linguanoſtra loquatur: ſed ſine intermiſſione legē dei ur̄i meditetur Tūc ſi quis ſteterit ſuæ ſalutis inimicus qui ſubſannet et detrahat et derideat Hæc nō ſolum non metuamus ſed potius gaudeamus: et hinc nos aliquatenus conſolemur ſi mereanur odio magis ſæculi uiuerꝙ chriſti Caueāus quoqꝫ ābulare indecēter et īquieteſic̄ et ſanctus aplūs mōet dicēs Rogo āt noſ ut ſubtrahatis uos ab oī ſr̄e ābulāte. īordinate et nō ſecūdū traditionem quā acceꝑut a nobiſ cū hæc a nobiſ oīa oīnonr̄a uirtute fuerit cuſtodita quicūqꝫ putauerit derogandus nobis propheticæ ſimus ſntiæ memoreſ ꝑ quā domius ſui nominis cā tribulantes hortatur dicēs Et tuſili hominis ne tiueris eos neqꝫ paueas a facie eoruꝫqm̄ inſanient et cōuenient aduerſus te In gyro et inmedio ſcorpionū tu habitas: uerba eoruꝫ ne tīueris eta facie eoruꝫ ne paueas. Et alibi dicit Audite me quinoſtis iudiciū populus meus ī quoꝝ corde lex mea ēNolite timer opprobria hoīuꝫ: et blaſphemias eoruꝫne metuatis: quia ſicut neſtimentuꝫ ilta ꝑ tēpus deficient et ut lane a cōedet eoſ tinea iuſtitia āt mea ī ætrenūmāet ſalutar uero meum ī ſeculum ſeculi ſeruandum.