L5Auꝫ āt peꝑit pueꝝ nō meminit iā p̄ſſuræ propter gaudiuꝫ qꝛ natus ē homo in mūdo Et uos nunc quideꝫtriſtitiam hētis ſꝫ triſtitia ur̄a uertetur in gaudiū. Iterūāt uidebo uos et gaudebit cor ueſtruꝫ et gaudiū ur̄mnemo tollet a uobis. Aptiſſimuꝫ nāqꝫ ad cōparationētribulationuꝫ p̄ſentiuꝫ et futuroꝝ gaudioruꝫ p̓gnantismulieris induxit exēplū qͥ ꝙͣuiſ cauſaꝫ ꝑtus nō abſqꝫingenti ſciat dolore tranſire qꝛ auiditate nimia liberoscupit dolores ſpernit: dū qd̓ ſatis diligit concupiſcit: etante gaudet ex prole ꝙͣ eōtriſtetur ex partu nec recuſatfecūditatis exordia ꝙͣuiſ certa ſit ea nō abſqꝫ magnisangoribꝫ euentura. Qm̄ duꝫ maius gaudiuꝫ cogitat triſtitix cauſas amplectitur Si et in omnibus pene rebus humaīs difficile poteſt eſſe lætitia niſi triſtitia āte p̄ceſſerit: et amaritudo præeūtis doloris cōmedat amplius gaudia ſecutura. Sic quidē preciſior ſalubritas eſtquæ poſt languoris recupatur īcōmoduꝫ et a qualibetparte ex maiore ſpe laboris neceſſitate ad amplioremſolet fellcitatē ueniri Sic qui litteræ ſcientiaꝫ deſiderathēre ſi diſcendi nō ſuſceperit tedia ꝑitiæ gaudia adipiſci non poterit: Nec cuiuſlibet eruditionis quiſꝙͣ hērepoterit gloriam niſi æſtus ante fuerit perpeſſus Agricola quoqꝫ de ubertate frugū lætari nō poterit: niſi priusterraꝫ multo labore cōfecerit: tāto magis proſperitatisſpem contigerit quanto ſe āplus deſudaſſe cognoueritet de labore īpenſo ſperat ubertatis augmentuꝫ Quicquid ī creaturis pene oībꝫ ita eſſe cognoſcius illi maiorē fructuꝫ gigni ubi oneroſæ acerbitatis ea p̄ceſſerit.Nā et æſtatis et autumni tp̄ris: q̄ tempora miniſtra ſūtfrugū: ſterilitateꝫ nimiiā nō uꝙͣ. hyemis lenitas ītulit:cuꝫ fœcundititeꝫ maxima frigoris ſæpe p̄ſtiterit auſteritas et quicquid clemētia ueris reſoluit ſpē ubertatisamiſit Arbores uero ip̄e tanto nūeroſiore grauantur.fructu quanto acerbioris frigoris uio lentia reprimuntur Cuꝫ p̄coces flores opportuna caſtigatio refrenando ad periculū feſtinare nō patitur utile īpedimentumpruinæ et qd̓ reprimit nō obſocat ſꝫ īcludit. At uero ſipaulo clemētius uis extiterit ībriuꝫ quāto luxuriāt prius in diſciplinata feſtinatione tāto poſt fructibꝫ deſerūtur cuꝫ futuræ uireſ īportuno tp̄e cōſumūtur. Seminquoqꝫ ipſa terræ iacta atqꝫ cōmiſſa quæ glaciali frigorarcente tardius ſurgunt in frugeꝫ utili radice proſiciūt?Ac tanto poſtmoduꝫ āplioribꝫ fructibus p̄grauata curuātur Nauigātibꝫ quoqꝫ ipſis lōge ſerēitatis ſpē pollicetur nimis uallida ac diuturna tēpeſtas: Sic et oīūfere creaturaꝝ ſpeꝫ difficile exultatio aliqua niſi mœrore p̄eūte ſuccedit Quæ cū ita ſunt æquāimiter ferre cōuēit: ēt ſi nos tribulationū ac dolorū aſꝑioris hyemisprocella cōcuſſerit Tāto āpliorē æſtatis fructū delaturiquanto ī p̄ſenti frigore uitā hēre cōtigerit acrioreꝫ. Digerit eniꝫ auſteritateꝫ qua poterat reſeruare quicquidprīo impetu erupit ī exitum. Nec ulla nos inſurgētispellagi debet terrere tēpeſtas: cuꝫ uentura nr̄a ſit etiaꝫnūꝙͣ finienda trāquilitas. On̄i eſt eniꝫ uox illa dicētisBeati eſtis cuꝫ uos maledixerint hoīes et ꝑſecuti uosfuerint. et dicent oē maluꝫ aduerſus uos Gaudete etexultate qr merces ur̄a copioſa ē in cælis Quiſquis enīmercedis et beatitudinis ſuæ cās nō cuꝫ īgenti gaudioſuſcipit: certuꝫ ē euꝫ aut infidelitate aut īperitia laborare. Optandum ē etiā ꝙͣuis ſit amaruꝫ qd̓ lucruꝫ paritet cum lætitia maiore ſumenduꝫ quicquid āplioreꝫ generat mercedeꝫ Nec cōgeſtio laboris euitāda eſt quæeſt augumentatio cōmodoꝝ Sic nāqꝫ negotiatoꝝ auiditas āplioris quæſtuſ cā nec maria ꝑtimeſcit nec terrena diſcriminaqꝫ īterdū ēt cauſæ ſolent eſſe dānoꝝ: ꝑꝑmaioris lucri ſpem nauigationis et ꝑegrinationiſ incōmoda libenter aſſumit Quia ꝙͣuis magnus facile cōtēnitur labor ubi nō tam laboris quātitaſ ꝙͣ eius utilitaſcogitatur. Et ſi id fieri propter temporalia et incerta lucra conſpicimus quid nobis ꝑꝑ æterna et ſine ulla ābiguitate uentura ſit agendū cogitēus. Nā cum illorumlucra inſidie uel ꝑicula præcedant ſimiliter nr̄a cōmodadiſpendiiſ cumulantur: et ſub ꝑiculo feliciora cōtingūtQuæ cōmoda ī tantuꝫ tribulatiōes non minuūt: ut ētmors poſſit ꝑꝑ illa cōtemni. Aiquideꝫ p̄cioſa ī cōſpectu dn̄i mors ſanctoruꝫ eius Sed ego te cur ad tribulationis patientiam humanis aut p̄ſentiſ uitæ prouocare conor exemplis; Cuꝫ nullū pene ſciāus fuiſſe fanctoꝝ qui procelloſum huius tp̄is agonem abſqꝫ tribulatiōis tempeſtate tranſierit et tantoꝝ odia īſectationēqꝫ ꝑtulerit quātos uitæ ſuæ diſſimilitudine caſtigarit.Caſtigare eniꝫ aliuꝫ uidetur quiſquis ab eius cōuerſatione diſſentit Nōne ſanctus Abel qui ī hoc mūdo primus īnocentiā conſeruaſſe reperitur atqꝫ iuſtitiaꝫ: cuꝫillibata deo obtuliſſet munera: mox ut muneruꝫ reſpectu deo placuit uſqꝫ ad mortis illatiōeꝫ hūanū uel qd̓ſceleratius ē fraternuꝫ ſtatī īuenitur odium īuidiamqꝫſenſiſſe; et fratris eius qui illi et pro germāitatis neceſſitudine et pro ſolatii cā nam ſoli adhuc p̄ter humanigeneris principes ī uniuerſo mūdo erāt maiorē debebat caritatis affectuꝫ: ſed īiuſtitia maluit oī conſolatōedeſtitui ꝙͣ iuſti cuiuſpiā ſocietate diſſona cōfoueri. Gitn̄ conſolatio recte dicenda eſt ubi tantum diſiidet aīusquantū uita diſcordat O caim miſerande quid agisCur in fraterni et īnoxii ſanguinis effuſioneꝫ crudelitatis odio furioſoqꝫ prorūpis? Quid tibi ſolitarius cōmeruit frater? quam uͤ intulit quā fecit iniuriā? Sed q̄maior ī iuſto iniuria eſſe poteſt ꝙͣ uita iuſtitiæ; In hoctibi tantum diſplicuit ſolitarius frater quod deo placeregeſtiuit; Fuiſſes et tu deo placens nūquid et te ille excluſerat? An tā parcam dei charitatem eē cognouerasut uos ſimul amare non poſſet: ſed qn̄ hoc amēs ſentit īuidia: quæ contra bonuꝫ ſemꝑ laborat et nō uidet:deniqꝫ quod iuſtus eſt uidendo: non paſſa eſt morienda magis accepta uillefacit: Erubeſce o nimiſ miſerādeLinore teſtaris melioreꝫ eē cuicūqꝫ te exhibes nociturum? Quæ igitur hæc tanta crudelitatis duritia fuit: utnon uel ſolitudinem tuam recogttares? Quo aīo poſtmodū miſerāde parricidiali illi cāpo reuerſuſ es? Quomodo poſtea abſqꝫ unico fr̄e ſolus ī toto mūdo uixiſtinō taꝫ ī fr̄e euitans hr̄editatis cōſortiū ꝙͣ ꝑ duo eratisauxiliuꝫ ſolitudinis perdens Quid eniꝫ ītra cogitatiōiſtuæ ſecreta uoluebas qn̄ tecū illuꝫ quē ſolū familiareꝫquē ſoluꝫ ſociū quē ſoluꝫ collegam hēre eonſueuerasnon uidebas? Non ſanius fuerat ſi ita te furor īuidiacōpuliſſet ut ipſe ī te ſceleratas uerteret māuſ et armaparricidialia tua ꝙͣ fratriſ uita ſenſiſſet? Nulluſ tam crudelis homicida eſt ꝙͣ qui ita erga alterum ſeuit ut nonparcat ſibi. Quid quod miſer facius tuum īterrogantideo negas et dum excuſare credis accuſas: ut nulla tibi nec confeſſionis nec mendatii poſſet ratio ſubuenitNam niſi ſciſſeſ malum eſſe porricidium non negaſſesSed hæc conſuetudo peccantis ē: ut malum ſemperuelit negando geminare et dicere ſe aut non feciſſe qd̓fecit: aut bonum operatum fuiſſe zelo: quod eum conſtat malo geſiſſe liuore: Et putas miſer quod illum facius latuerit tuum quem īdigni muneris tui cauſa nōlatuit Nō ergo quia illum quicꝙͣ lateat: īterrogat. ſedne tibi ſaltem ignorantia excuſationem reliquat Naꝫcum fratrem negas te ſcire quid gſſeris cōfiteris et aſperitatem criminis ſuppreſſa confeſione confirmas:Hæc ideo paulo latius executi ſumus ut taꝫ īuidiæ malum cuius æſtimari crudelitas non poteſt ꝙͣ ī præſenti uita conditioneꝫ iuſtitiæ panderemus quæ ſtatim cūodio ſui cœpit. Quæ nec tunc quidem abſqꝫ ultīa perſecutione eſſe potuit cum unū tantuꝫ hēret inimicum.