(I.Vnde non de aduerſario uictoriam: ſed contra mēdaciuꝫ quærimus ueritatē Sed nec timeamus odia ſubirequorūdam Non enim debemus hominibus placere:ſed deo. At ſcitote me nunꝙͣ hæreticis peperciſſe: ſedomni ſtudio peregiſſe: ut hoſtes eccleſiæ mei fierenthoſtes. Vnde meam iniuriā pacienter tuli: impietateꝫcontra deum ferre non potui. Latrant canes pro dn̄isſuis: tu nō uis me latrare pro chriſto: falſus ruor citoopprimitur: et uita poſterior īdicat de priore: fieri quidem non poteſt ut: abſqꝫ morſu hominum uitæ huiuscurricula quis pertranſeat Malorūqꝫ ſolatiū eſt bonocarpere du peccantiū multitudinem putant culpam minui peccatorū Sed tamen cito ignis ſtipulæ cōquieſcitet exundans flāma deficientibus nutrimētis paulatimemoritur Nam ſi ante anno præterito famā mentita ē:aut ſi certe uerum dixit ceſſet uiciuꝫ ceſſabit: et rumor.Prima nanqꝫ uirtus monachi eſt contemnere hominum iudicia. Igitur non timebo hominuꝫ iudiciū habiturus iudicē meum Cupiunt enī uicini non ſuam: ſedalienaꝫ diſcutere uitam. Sed qui amicus eſt etiaꝫ praua recta iudicat. Inuenti ſunt enim ſcioli tantum ad detrahēduꝫ: qui eo ſe doctos oſtentare uolunt ſi cunctoꝝuitā lacerent: ſꝫ nihil deo clauſuꝫ eſt. et tenebræ lucentapud euꝫ Fuge tamen in quibuſ poteſt malæ cōuerſationis eſſe ſuſpicio: nec paratum habeas illud Sufficitmihi cōſciētia mea: nō curo quid qͣ me loquātur hoīescerte apoſtolus prouidebat bona nō ſolū coraꝫ deo: ſꝫetiam coram hominibus ne per illū nomē dei blaſphemaretur in gentibus nec uolebat ſe iudicari ab infidelicōſciētia Si ſcandalizat inquit eſca fratrē in xternū carnem nō manducabo Tolle igitur occaſioneꝫ uolētibusoccaſionē Nā caſtigare uidetur aliuꝫ quiſquis ab eiuscōuerſatione diſſentit Sic et nos in iſta prouidētia ædificato mōaſterio et diuerſorio prope ſtructū ne forte etmō ioſeph cū maria bethlee̓ uēiēſ nō īuēiat hoſpitiū: tātis dͣ toto orbe cōfluētibꝫ turbis obruiur mōachoꝝ utnec cœptum opus deſerere: nec ſupra uires ferre ualemus. Vnde quia nobiſ illud de euāgelio cōtigit ut futuræ turris non ante cōputaremus impēſas compulſi ſumus fratreꝫ Paulinianum ad patriam mittere ut ſemirutas uillulas quæ barbarorū manus effugerunt et parentū cōmuniū cieres uēderet ne cœptū ſanctoꝝ miniſteriū deſerētes riſū maledicis et xmulis præbeāusUnde oīa plena periculis omnia plena ſunt laqueis. incitant cupiditateſ: īſidiantur illecebræ blādiuntur lucradamna deterrent. Amaræ ſunt obloquētiuꝫ ſīguæ: necſemper ueracia ſunt ora laudātiū. Inde ſæuit odit Hicdecipit officiū et facilius eſt uitar diſcordem: ꝙͣ declinare fallacē: ſilua ſuccreſcit ut poſtea recidatur. Ideo agerſeritur ut metatur: iam plenus eſt orbis: terra nos noncapit: quotidie bella ſecant morbi ſubtrahunt: naufragiaabſorbent: et nihilominus detrahimus et litigamus Dides quoqꝫ in eccleſia īperitiſſimos quoſqꝫ florere et qrnutrierunt frontis audaciā et nobilitatem linguæ conſecuti ſunt dū nō recogitant quid loquantur prudētes ſeet eruditos arbitrātur maxime ſi uulgi fauorē habueritqui magis dictis leuioribuſ cōmouentur: et econtrariouides erudituꝫ uirum in obſcuro later̄ et perſecutōnespati et non ſolum in populo gratiam non habere: ſedinopia et egeſtate tabeſcere. Hæc autem fiunt quia noneſt meritorum retributio ſed in futuroDe iuramento uindicta mendacio ſtultiloquio prohibendo. E.IXISTI enim ni fallor iure te mala malis reddere: et cum iurantibusiurare debere: qꝛ aliqn̄ iurauit dominus aut mala malis reſtituit. Scioprimū n̄ oīa nobis cōuenire ſeruis q̄dn̄o cōuēiūt ne ī cōꝑatione fāuloꝝ dn̄i uidatur īiuria.Alioquin forſitā ⁊clāar̄ īcipius Cur n̄ e uirgiībꝫ ſꝫ d̓ aliis mulieribus generamur? aut cur mortui noſtri tertiadie nō reſurgunt iurauit ſcio ſæpe dominus qui nos iurare prohibuit Nec ſtatim ex hoc temere blaſphemaredebēus ꝙ alios uetuerit domīus qd̓ ipſe faciebat quiadici nobis pōt Iurauit dn̄s quaſi dn̄s quē iurare nemoprohibebat. Nobis q̄i ſeruis n̄ licet qui dn̄i noſtri legeiurare uetamur. Deꝝ ne in eius exemplo ſcādalum patiamur ex quo tempore nos iurare noluit nec ipſe iurauit et qualiter de iuramenti cauſa breui ſermone ſatiſfactum eſt Ita enim ad uindictæ negotium hunc eundeꝫſenſum facie proſpici poſſe ſufficere qꝛ aliud eſt nc̄ tempus gr̄æ in quo plenitudo perfectionis aduenit. Aliudfuit legis aliud prophetaꝝ dicēte dn̄o Audiſtis qꝛ dc̄meſt antiquis ne occiderent: Ego autē ꝑfecto p̄cipio quæin ordine euangelii digeſta ſuo loco lector īueniet. Exquo eniꝫ filius dei filius hoīs factuſ ē ex quo uetus fermentū iudaicæ traditionis ē fc̄m noua cōſperſio ex quoagnus n̄ ī figura ſꝫ ī ueritate comeditur. Ex quo ſecundū aplū uetera trāſierūt et facta ſūt oīa noua ex quo iuſſū ē iaginē terrēi hoīs dponer̄: et aſſūer forma cæleſtisex quo cōmortui ſmuus ex quo uirtutibꝫ cōſurrexiusin chriſto iurare nō diſcas: mentiri ſacrile giū putes. Admonēdi itaqꝫ ſunt oēs ut diligenter periuriū caueāt nōſolū in altari: eu ſanctorū reliquiis ſed etiam ī cōmuniloquela Omne enim quod non ædificat audientes ī ꝑiculum loquentium uertitur ueritas quidem claudi et ligari poteſt uinci nō poteſt quæ et ſuoꝝ paucitate cōtenta eſt et multitudine hoſtium non terretur. poſſunt homines quāuis iuſti aliqua ſimulare pro tēpore ob ſuāaliorumqꝫ ſalutem Conſideremus ergo quid loquaurquia pro omni uerbo ocioſo redituri ſumus rationemin die iudicii: Terbum quidē ocioſuꝫ eſt. quod ſine utilitate dicētis et audientis profertur Stultiloquiū autēextimo non illorū tantum qui aliqua turpia narrāt undriſum moueant et fatuitate ſimulata magis illudāt illisquibus placere deſiderant ſed etiam illorum qui ſapiētes ſæculi putantur et de rebus phyſicis diſputātes dicunt ſe harenas littoruꝫ guttas oceani et cæloꝝ ſpatiuꝫterræqꝫ punctum liquido cōprehendiſſe.¶ De patiētia recōciliatiōe et mortuis nō lugēdis. Z. xxiON T iam nobis de paciētia et eiusbonis loquendum eſt. Eſt igitur patientia omnium iniuriarū et paſſionūtolerantia et expectationum omniuꝫſine præcipitatione ſufficientia quamſi quiſ ītelixerit et habuerit cōtraria uitæ grauia baiulatbona oīa lontinet ſororem habet ſpem et affines eiusſunt res bonæ omnes patitur eniꝫ libenter quia ſperatſperando tolerat. Impacienter eniꝫ fertur qd n̄ ſperaturOmni autem uirtute pacientia perfert quod ſpe præeunte dignoſcitur Aut ſi ſpes fructus patientia ſubſequitur Hæc matre gaudet fide et gubernaculū habet deuꝫconſcientiam genus et propinquitatem inde glorioſi teſtes efficiuntur dum fide pleni dum dei timore ſoliciti:dum continentiæ diſcipuli: dum filii ſpei duce patientiareperiuntur. Beinde cohæredes chriſti dum illum uſqꝫad mortem patientia uirtutibus imitantur Vnde tu paſſus iniuriam taceas: Iram uince pacientia. Sanctus .n.amor impacientiam non habet: Ganſuetudo nāqꝫ nulla paſſione turbatur: et ſpecialiter ira et furore n̄ rumpitur: quam qui habuerit beatitudinem conſequitur uocedomini promiſſam ut terram poſſideat ideſt imperet etdominetur corpori. ſuo. Nulla enim res ita inebriat utanimi perturbatio. eſt triſticia quæ ducit ad mortem eſt