et qui hiemis tp̄e uadit ad balnea priuſ aſperitatem frigoris nudus paciēter excipit: quia eū futura calefactioconſolatur oīmqꝫ caturaꝝ difficile ꝑꝑ deuꝫ exultatioaliqua niſi mœrore peunte ſuccedit. Sit ergo in nobistāta futuroꝝ fides ut ad mōm nō ſētiamus nos illa ſuſtinere q̄ patimur ſꝫ ea potius arbitremur nos obtinerq̄ ēdimus: Quanta āt apd̓ deū merces ſi in pn̄ti hoīesp̄cium nō ſperarent; Quātis ſudoribꝫ hæreditas caſſaexpetitur? mīori p̄cio margaritum chriſti emi poterit.Finis militia tuæ erit regnū nō terræ et tpr̄is: ſꝫ æternitatiſ et cæli. Nihil ē fili qd poſſit āt debeat p̄ferri ei quieſt uerus dn̄s et nerus pr̄ et īperator æternus. Cui .n.rectius uitā nr̄aꝫ īpendimuſ ꝙͣ illi a quo ipſā accepiuset cui eā debemus uſqꝫ ad finē: quia ipſius beneficiouiuimus. Vn̄ ſi maluerimus magis cæſari militare q̄chriſto: poſtea nō ad chriſtū ſed ad gehennam tranſferemur. gr̄ nec affectuꝫ nec pr̄iam nec honores nec diuitias p̄ferre debemus: quia ſcriptū ē p̄terit huius mūdi figura: et qui hc̄ mūdū dilexerit cū mundo peribūtilli ergo militemus qui militantibꝫ ſibi glīaꝫ uitæ æternæ honorē regni cæleſtis diuitias hæreditatis ſuæ et dīnæ cognitionis cōſortiū perēne largitur: nā nullus rexterrenus totius orbis dn̄s ē: chriſtus aūt totius mundirex ē: quia oīa ꝑ chriſtum fc̄a ſunt: Et quia regnū cælorum ui patitur: et uiolenti rapiunt illd̓: Talis uiolentiadeo grata ē: q̄ neminē concutit: nullius dāno innititur:in hāc rapinā manus tuas mitte q̄ crimē nō hēt et confert ſalutem. Sollicitudines .n. nr̄æ carnales ꝙͣto cariores ſunt tāto plus nos diſcruciāt et fatigāt. Ac proin̄nūquā in carnalibꝫ affectionibuſ ita requieſcit animusut cruciatu careat: dū neceſſitudīes ſuas āt bōas ametcuꝫ amittendi metu: āt malas odit cū amittēdi uoto inutroqꝫ ſuſtinēdis miſeriis ſꝑ obnoxius ē. Cōmuta exgo ī melius uitā tuā: ut æterno deo īcipias militare etdeū hēas protectorē. ſūt tn̄ multi qui nō mētu pœnaꝝſꝫ bn̄dictionū et repromiſſionū deſiderio ueniunt ad ſalutē. Nihil .n. ē dignius ꝙͣ ut hō ſit auctoris imitator:et ſcd̓ꝫ mōm propriæ uoluntatis diuini ſit operis executor: naꝫ qui edere uult nucleū: frangat nucē Aplusait rectiuſ .n. fuerat hoīeꝫ ſubiiſſe cōiugium et ambulaſſe ꝑ plana ꝙͣ ad altiora tendentē in profundum inferni cadere¶ De laude et detractiōe uitanda et periculis huius uitæ.C. xx.ON credas laudatoribus tuis: īmonec irriſoribus aurē libenter accōmodes: Omnis falſa p̄dicatio ſectatur lucra et gliam q̄rit humanā: ut per gloriā naſcātur cōpendia: laudent te eſuriētiū uiſcera nō ructuātiū opulenta cōuiuia. Adulatorquippe blādus īimicus ē: naturali ducimur malo: adulatoribus nr̄is libenter fauemus quāꝙͣ nos rn̄deamusindignos: callidus rubor ora ꝑfundat: tn̄ ad laudeꝫ ſuā intrinſecus aīa lætatur: ſꝫ ueritas angulos non amatnec q̄rit ſuſurrōes: Laus quippe iuſtos cruciat: īiquoſexaltat: ſꝫ iuſtos dum cruciat: purgat: iniquos dū lætificat: reprobos mōſtrat: nulli detrahas: nec in eo te ſc̓mputes ſi cæteros laceras. Accuſamus ſæpe qd̓ facimuset contra noſmetipſos diſerti in noſtra uicia īuehimurmuti de eloquētibꝫ iudicātes. nūꝙͣ huiuſcemodi hominibus appliceris ne declines cor tuuꝫ in uerba malitiæet audias: Sedens aduerſus fr̄em tuū loq̄baris: et aduerſū filiū mr̄is tuæ ponebas ſcandalū: et apertius ineccl̓iaſte Sic̄ mordet ſerpēs in ſilentio: ſic et fratri ſuoin occulto detrahit: ſed dicis ipſe nō detraho alijs loq̄ntibꝫ: quid facere poſſum ad excuſādas excuſationes inpeccatis iſta p̄tendimus: chriſtus arte n̄ deludr: nequa60 8ꝙͣ mea: ſꝫ apl̓i ſn̄ia eſt Nolite errare: deuſ nō irrideturIlle in corde: nos uidemus ī facie. Salomō loqr̄ ī prouerbiis Dentus aquilo diſſipat nubes: et uultus triſtiſlinguas detrahētium. Sic̄ .n. ſagitta ſi mittatur contradurā materiā nō nunꝙͣ ī mittētē reuertitur et uulneratuulnerātem. iuxͣ illd facti ſunt mihi in arcū prauum: etalibi Qui mittit in altū lapidē recidit in caput eius: Itadetractor cū triſtē uiderit faciē audiētis īmo nō audiētis quidē: ſed obturātis aures ſuas ne audiat iudiciuꝫſanguinis ilico conticeſcit: pallet uultus: hærent labia:ſaliua ſiccatur. Vnde idē uir ſapiens Tū detractoribusinquit ne miſcearis qm̄ repēte ueniet ꝑ̄ditio eoꝝ: et ruinā utriuſqꝫ quis nouit; tā .ſ. eius qui loqr̄ ꝙͣ illius quiaudit loquētem: et Zimotheo qꝛ Aduerſus phr̄m accuſationē ne acceperis: peccanteꝫ āt corā oībꝫ argue utcæteri mētū hēant: nō ē facile de perfecta ætate ēdēdūquā et uita p̄terita defēdit et honorat uocabuluꝫ dignitatis: ſi me igr̄ uiſ corrigi delinquentē aperte increpa tātū occulte ne mordeas carripiet me iuſtus in miſericordia et īcreꝑabit. Oleū āt peccatoris nō īpinūget caputmeū: nā in comparatione duoꝝ maloꝝ: leuius malumeſt aperte peccare: ꝙͣ ſimulare et fingere ſanctitatem.Quid uulneribꝫ tuiſ prodeſt ſi et ego fuero uulneratuſan ſolatiū percuſſi eſt amicum ſecum uidere morientēQuid .n. mihi prodeſt ſi alijs mala mea referas? ſi meneſciente peccatis meis īmo detractionibꝫ tuis aliumuulneres; et cū certatim oībus narres: ſic ſingulis loqͣris quaſi nulli alteri dixeris. Hoc nō eſt me emēdare:ſed uicio tuo ſatiſfacere. p̄cepit .n. dn̄s peccantes internon arguere debere ſecreto uel adhibito teſte: et ſi audire noluerint reſerri ad ecclīam: hn̄doſqꝫ in malo pertinaces q̄i ethnicos et publicanos: naꝫ ingenia liberalreducata facilius uerecundia ꝙͣ metus ſuperat: et quostormenta non uincūt: interdum uincit pudor: licet multo melius eſt timore pœnarum emendare peccata: ꝙͣſpe proſperorum diuinæ ſubiacere ſniæ. Qui .n. nō ſenſerit deum per bn̄ficia: ſentiat per ſupplicia. Exterumgrande peccatum eſt odiſſe corripientem: maxime ſi tenon odio ſed amore corripiat. Contra nos autē omīsconſonat chorus: et latrant uniuerſa ſubſellia. Iunguntur et noſtri ordinis qui et rodūtur et rodunt adueriusnos loquaces pro ſe muti quaſi ipſi alij ſint: ꝙͣ monachi: et non quicquid in monachos dicitur redundet inclericos: qui patres ſunt monachoꝝ detrimentum pecoris paſtoriſ ignominia ē: ſicut eregione illius monachi uita laudanda eſt: qui ueneratiōi habet ſacerdoteschriſti et nō detrahit gradui: ꝑ quē factuſ eſt chriſtiāuſNam quando et inimicis præbemus beneficia ipſorūmaliciam noſtra bonitate ſuperamus: et mollimus duritiam: et iratum animum ad beniuolentiam flectimusſed nec ille abſque inuidiæ infectione eſſe poterit. quiſoli deo placere geſtierit. Inuidia enim non tam humanas amicitias ꝙͣ ſolam iuſtitiam perſequitur: Qui īuidus eſt aliena felſcitate torquetur: quoniam uirtus ſēꝑinuidiæ patet. Bifficile quoque euadit obprobria: Cureſt amica iuſticia: immo ſi quis pie uiuere uoluerit: iniqui protinus irriſione blaſphemant. hæc quoque eſtconſuetudo detrahentis: ut malum ſuum ſemper uelitnegando geminare et dicere aut non feciſſe quod fecitaut bono operatum cælo Nil mirum ergo ſi contra meparuum homunculum īmundæ ſues grunniunt: et pedibus margaritas conculcent: meqꝫ procul ab urbibꝫ:foro: litibus: turbiſque remotum: ſicqꝫ latentem repperit inuidia. Tantum enim me diligunt hæretici: ꝙ ſineme eſſe non poſſunt. Amittam perſonas: Rebus tantum et criminibus eſt reſpondendum. Nil cauſæ prodeſt maledicentibus maledicere: et aduerſarios taliōemordere. Cum præceptū ſit malum pro malo n̄ reddi.q. 2.