8Xmundās animā noſtrā eā quam in hītaculum dei p̄parans clamat et dicit Omīſ amaritudo et ira et indignatio: et clamor et blaſphemia auferatur a uobis cum q̄ni malitia. Adulatores ut inimicos caue quorum ſermones ſuper oleuꝫ molles et ipſi ſunt iacula Corrumpunt fictis laudibus leues animas: et male ēdulis mētibꝫ blandum uulnus infigunt. Creuit hoc in noſtra ꝓtate uicium et in Oltimo fine ſtetit: Nec iam augeripoteſt. In hanc omnes ſcholaꝫ ſtudiumqꝫ didicimusut officium putemus illudere quodqꝫ ipſi libenter abalijs accipimus id alteri quaſi quoddam munus offerinus: et ipſe recipiendæ laudis eos quibus laudari uolumus āte laudamus. Sxpe adulantium uerbis reſiſtimus ad faciē: et in ſecreto mentis fauemus: maximuꝫqꝫ fructum cepiſſe nos ducimus: ſi uel fictis laudibuspredicamur: nec cogitamus quid ipſi ſumus: ſed quidalteris eſſe uideamur. Vnde eo perducta res eſt ut neglecta ueritate meriti de ſola opinione curemus: qui teſtimoniuꝫ uitæ noſtræ non a conſcientia ſed a fama petimus. Beata mens eſt quæ perfecte hoc uicium uicitet nec adulatur aliqn̄ nec adulanti credit: q̄ nec decipitalterum nec ipſa decipitur. tantumqꝫ malum nec facitaliquando nec patitur. Nihil unquam in te fictum ſit:nihil omnino fucatum. Conſcientiaꝫ tuaꝫ quæ ſemperdeo patet in multitudine uerſari puta: nunquam aliudcord tēeas: aliud o ē protēdas. Quicquid pudet dicere pudeat ēt cogitare. Illud uero notum omnibꝫ atqꝫdiuulgatuꝫ ē ꝙͣ utilis ꝙqꝫ huic propoſito neceſſaria ēieiunioruꝫ et abſtinētiæ uirtus maxime in his ānis: quibus maior æſtus corporis ineſt? Non māducare itaqꝫcarnē neqꝫ bibere uimim apoſtolica uoce laudatuꝫ eſt:Quicquid illud eſt quod īflāmare corpus poteſt: quodfomentum ſuggerit uoluptati: caſtitatis amore fugiendum eſt: Nec tamē ita magno huius rei labore grauari te uolumus ut ſub ipſo ſtatim onere ſuccumbas: ꝑquod multi dum nimio ſeruore mētis rationē uiriumſuarum nō habēt ſubito cōciderunt: et pene an̄ debilitatem ꝙͣ ſanctitatem de propoſito ſuo conſecuti ſunt.Optimus in omni re modus et laudabilis ubiqꝫ menſura: corpus nō frangendum ſed regendum ē: Sint ergo moderata et ſca et ſimplicia ī omni mētis humilitate ieiunia: q̄ ita attenuant corpus ne aīam eleuant: neres humilitatis gignat ſuperbiā: et uicia de uirtute naſcantur: Ego inquit cum mihi moleſti eſſent: induebarcilicio et humiliabā in ieiunio animā meā: Deſtis abiectio: cibi uilitas: ieiunii laſſitudo extinguere debent nōnutrire ſuperbiā. Quis rem medicina uulnus faciat: etet inde ſana lædat quæqꝫ uude iam læſa curanda ſuntaut quæ ſupererit ſpes ſalutis ſi ip̄a animæ remedia ſituenena? Laborē ieiunii tui miſericordia opera cōmendent: et abſtinētia tua pauperum refectione ſit gratiorDn̄s loquitur per prophetam Hiſericordiaꝫ uolo etnon ſacrificiuꝫ. In euangelio chriſti uerba legimuſ Beati miſericordes: quoniā ipſi miſericordiam conſequētur. Sed hanc quæſo curā uice tua auia materqꝫ ſuſcipiant. Illæ pro te has ꝑtes agant. Illæ theſauruꝫ tuuꝫī cælum leuent. Illarum ſit eſurientes alere cibo: ueſtiēnudos: uiſitare infirmos: peregrinos tecto ſuſciper: etæterni ſpe p̄mii chriſto pauperibusˢ ꝙ terari qui dixitQuodcunqꝫ feciſtis uni ex his fratribus meis minimiſmihi feciſtis. Tibi uero maxime dum in propoſito matureſcat animus ab omnibꝫ occupationibꝫ recedēduꝫeſt: et omne ſtudium omniſqꝫ cura in ordinādis moribus exhibenda. Quibus ita uacare debes et totā occupare mentē: ut nec te diuitem ſentias eſſe nec domināNobilitatis ad hoc tantum memineris ut cum claritate generis morum ſanctitate cōtendas: et cuꝫ nobilitate corporis animi uirtute nobiliter proficiaſ: magiſqueilla nobilitate glorieris: q̄ filios dei et cohxredes chriſti fac̄: ad quā ſi ſemper aſpicias dum credis gaudiumte hēre quod maius ē: deſinis de eo quod minus ē gloriari. Omnis illa p̄clari gn̓is dignitaſ et illuſtre anicii ſāguinis decus ad animam trāſferantur. Ille clarus: illeſublimus: ille ſit nobilis: ille tunc integram nobilitateꝫtuam ſeruare ſe putet: ſi dedignetur ſeruire uiciis: ab eiſqꝫ nō ſuperari A quo .n. quis ſuperatur huius et ſeruus eſt. Quid .n. hac aī ſeruitute īdignius? quid ue turpius: ꝙͣ cum in eo aut dominatur odium: aut regnatinuidia: ꝙͣ cum eum aut auaritia poſſidet: aut captumira tenet: uel certe cætera ſibi uicia uendicant: Non eſtquod ſibi aliquis de nobilitate generis blandiatur: Siex meliore parte ſit famuluſ. Multo īdignius eſt mente ſeruire quā corpore. Superfluum arbitror te monere ꝙͣ parca in procedendo debeas eſſe: ꝙͣ rara cum teēt hoc ſecularis ab infantia honeſtas docuerit: et facileintelligaſ id tibi multo magis in hac uita eſſe ſeruāduꝫquam maxīe ſecretum decet. Illud admoneo ut ipſisquoqꝫ ſalutationibꝫ quæ tibi in cubiculo tuo exhibēdxſunt certiſſimum mōm ponas. Non ſint nimia nequequotidianæ ne non tam officium ꝙͣ inquietudinē præſtare uideantur. Et quāꝙͣ uitæ tuæ omne tempus diuino debeas operi cōſecrare. et nullam prorſus horā aſpirituali profec tu uacuam eſſe cōueniat: cumqꝫ tibi īlege dn̄i die ac nocte meditandum ſit: debet tamen aliquis determinatus et conſtitutus horarum numeruseſſe quo plenius deo uaces: et qui te ad ſummam animi intentioneꝫ uelut quadam lege cōtineat. Optimuꝫergo ē huic oꝑi matutinuꝫ deputari tēpus idē meliorediei partem: et uſqꝫ ad horam tertiam animam quotidie in cæleſti agone certantē hoc uelut ſpiritualis quodam pahæſtræ exerceri gymnaſio: his tu per ſingulosdies horis in ſecretiore domus parte clauſo cubiculotuo adhibe tibi ēt in urbe ſolitudinē: et remota pauliſpab hominibus propius deo iunger̄: aſpectuiqꝫ tuoruꝫreddita lconis fructum or̄oniſqꝫ on̄dæ. Nihil .n. ī hocſecreto magis ager̄ d̄bes ꝙͣ aīaꝫ dīnis eloquiis paſcerEt quantum ei per totā ſufficere poſſit diem: hoc eamuelut cibo pinguior ei ſaciare: Ita ſcripturas ſāctas lege: ut ſemper memineris dei illa uerba eſſe: qui legeꝫſuam non ſolum ſciri: ſed etiā impleri iubet. Nihil enīprodeſt facienda didiciſſe et nō facere: Optime ueterislectione diuina ſi eam tibi adhibeas ſpeculi uice ut ibiuelut ad imaginē ſuā anima reſpiciat: et uel fœda q̄qꝫcorrigat uel pulchra plus ornet Lectionē frequenter interrumpat oratio: animā iugiter adhærentē deo gratauiciſſitudo ſancti operis accedat: Nunc igitur te ordo īſtruat cæleſtis hiſtoriæ nunc ſāctum dauid oleſcat cāticum nunc ſalomonis erudiat ſapiētia: nunc ad timoreꝫdomini īcrepaciones incitēt prophetaruꝫ nunc euāgelica et apoſtolica prefectio te chriſto in omni ſanctitatecōiungat. Quæ parāda ſunt memoriæ penitus inſere:eaqꝫ meditatione cōſerua: Quæ maturāda ſunt frequēter reuolue ut dīnum hoc ſtudiuꝫ et cæleſtis ſchola etmores uirginis ſimul ornēt et ſēſuꝫ: tradantqꝫ tibi cuꝫſapiētia ſanctitatē Onde et ſcriptura dicit Qui quæruntdeum inueniunt ſapiētiā cum iuſticia Sit autē ipſa lectio temꝑata cui finem conſilium non laſſitudo īponat:Naꝫ ut īmoderata ieiunia et ardor abſtinētia et enormes inordinatæqꝫ uigiliæ intēperantiæ coarguuntur:idqꝫ nimietate ſui pariunt ut hæc ipſa poſtea quidē necmediocriter fieri poſſint: ita ſtudiuꝫ lectionis in reprehenſionē intemperans cadit et Quod laudabile eſt ingnere ſuo ſit de nimietate ſui culpabile: Generaliterquidem ſed breuiter ſtrictimqꝫ dicēduꝫ ē in bonis quoqꝫ rebꝫ quicquid modum exceſſerit uiciuꝫ ē: Oagnaeſt magna inꝙͣ et quæ grandi ſtudio cōſtat ꝑfectæ uitx