SV.facit fructuꝫ bonuꝫ excidetur et in ignē mittetur: et blādimur nobis ſi a malis fructibus nō grauemur qui dānandi ſumus ſi a bonis ſteriles māſerimus. Iuxta hācintelligentiam abſcidet pater omnem palmiteꝫ fructuꝫnon ferentem in filio: et qui acceptuꝫ talentum in fudario abſcondit quaſi inutilis ſeruus et nequā damnatura domino: nec minuiſſe ſoluꝫ ſed non auxiſſe culpabileeſt. nō ideo aliqua putes cōtēnenda eſſe qꝛ leuiora ſinttam eniꝫ maxima illa ꝙͣ minima a deo imperata ſuntet contemptus cuiuſcunqꝫ præcepti precipiētis iniuriaeſt. Vnde beatus Paulus clamat et docet: Omnia facite ſine murmuratione et hæſitatione ut ſitis irreprehenſibiles et ſimplices ſicut Filii dei immaculati in medionationis prauæ et peruerſæ: inter quos lucetis luminaria in hoc mundo. Rememoretur hæc uirgo pauliſperet præcioſiſſimas margaritas quibus exornāda eſt ſpōſa xp̄i per ſingula apoſtoli uerba penſemus. Omniainquit facite Non enim quaſi ad arbitriuꝫ noſtruꝫ quædaꝫ ex mandatis dei debemus eligere: ſed generaliteruniuerſa cōplere. nec aliqua præcepta eius quaſi uiliamunuſcula ac parua contemere ſed imperantis ī omnibus maieſtateꝫ aſpiſcere. Nulluꝫ quippe mandatuꝫdei cōtemptibile nobis uideri poteſt: ſi eius ſemper cogitemus auctoreꝫ Sine murmuratione et hæſitationeuiles et ignobiles dominos palam contemni uidemusa ſeruulis: eiſqꝫ ad minima præcepta quæqꝫ in faciē reſiſtimus et hoc in perſonas nobiles iaꝫ non admittiturquantoqꝫ potentiores domini tāto ſerui ad obediētiāproniores ſunt. Cumqꝫ ſæpe difficiliora præcipiunt: libentius audiuntur. Terte ad regis imperiuꝫ ita omnesparati ſunt et in procinctu obedientia conſtituti ut etiāoptēt iuberi: non ſoluꝫ bene merituros eſſe ſe creduntſi iuſſa fecerint ſed tanquaꝫ iam meruiſſēt qd iuſſi ſuntita pro dignitate precipientis ſeruitium beneficii locoducitur. Nobis uero deus ipſe æterna illa maieſtas. ineffabilis atqꝫ inæſtimabilis poteſtas ſacras litteras: etuere adornandos nos præceptoruꝫ ſuoruꝫ apices mittit: et non ſtatiꝫ cuꝫ gaudio ac ueneratione ſuſcipimus:nec pro ſummo ducimus benefitio tātæ ac taꝫ illuſtrispoteſtatis imperium maxime cum non iubentis quæritur cōmoduꝫ ſed utilitas obſequentis. Uerum ecōtrario faſtidioſo ac remiſſo animo ſuperborum ac nequaꝫmore ſeruorum in os domini reclamamus et dicimusPurum eſt: arduuꝫ eſt: nō poſſumus: ſumus hominesfragili carne circundamur. O cæcaꝫ inſaniaꝫ: o prophanā temeritatē: Puplici ignorātia accuſamus dominuꝫſcientiæ ut uideatur neſcire quid fecit neſcire quid iuſſitquaſi oblitus fragilitatis humāx cuius auctor ip̄e eſt:impoſuerit homini mādata q̄ ferr nō poſſit. Simulqꝫproh nefas aſcribimus iniquitatē iuſto: pio crudelitatem dum eum primo īpoſſibile aliquid p̄cepiſſe conq̄rimur. Peinde pro hiſ dānandum ab eo putamus hominē: q̄ uitare nō potuit: ut quod ſuſpicari ſacrilegiuꝫeſt uideatur deus nō tam ſalutē noſtrā quæſiſſe quampœnam. itaqꝫ apoſtolus ſciēs a domīo iuſtitia ac maieſtatis nihil impoſſibile eſſe p̄ceptum aufert a nobisuicium murmurādi quod tunc utiqꝫ naſci ſolet: cuꝫ ātiniqua ſunt q̄ iubentur aut iubentis minus digna perſona eſt. Quid tergiuerſamur incaſſum et p̄cipiēti naturæ opponimus fragilitatē? Nemo magis mēſurā nouit uirium nr̄arum ꝙ qui ipſas nobis dedit uires: necquiſꝙͣ melius quātum poſſumus ītelligit: ꝙͣ qui ipſaꝫnobis uirtutē poſſe donauit. Nec impoſſibile aliquiduoluit ipare qui iuſtus eſt: nec dānaturus ē hominempro eo qd uitar̄ nō potuit qui pius eſt. Sequitur ut ſius irrep̄henſibiles et ſimplices. Ad omnē morum ꝑfectionē unum hoc ſufficere uerbum pōt qd ēt in epiſcopodeus eligendo quæri iubet. ꝙͣ enī circunſpecta nita eſt: ꝙͣ ſancta eſt q̄ nihil rep̄henſionis incurrit; Quisat ſāctior pōt eſſe ꝙ qui uerā ſīplicitatis uirtutē tenēsnunꝙͣ alid cord promittit alid or̄ uultūqꝫ mētitur ſic̄ filii di īmaculati. Nō .n. eſt exhortatio uehēētior ea quanos ſcriptura diuina dei filios uocat. Quis .n. non erubeſcat et metuat tāto pr̄e agere aliquid indignuꝫ ut quidicitur dei filius ipſe efficiatur uicii ſeruus. Et iccircoadiungit ut ſitis īmaculati. Neqꝫ .n. cōuenit in filiis diqui ſons ipſe iuſtitia eſt: peccati maculā reperiri. ī medio nationis praux et ꝑuerſæ. Hoc eſt dicere ꝙͣuis infinita uos cingat peccantium multitudo: et innumerara ſint exempla uiciorum: uos tamē ita cæleſtis natiuitatis memores eſſe debetis ut inter malos uiuētes oēmalum uincatis. Inter quos lucetis ait ſic̄ luminaria īhoc mundo. Et rurſuꝫ in euāgelio legimus Tunc iuſtifulgebunt ſic̄ ſol in regno patris eorum: Comparaturuita p̄mio ut qui in futuro ſolis fulgore donādi ſunt:hic iaꝫ ſimili iuſtitia claritate reſplendeant et infideliuꝫcæcitateꝫ operibꝫ ſanctitatis illuminēt huic loco ille ſēſus aptandus eſt quē ad Corinthios idē apoſtolus diſſerens ait Alia claritas ſolis: alia claritas lunæ: alia claritas ſtellarum. Stella āt a ſtella differt in claritate ſicet reſurrectio mortuorum Piſpares ſunt in regno cælorum pro ſingulorum merito māſiones. Diuerſitas .n.operum diuerſitatē facit p̄miorum. Quātumqꝫ aliquiſin ſanctitate hic fulſerit: tantum ibi fulgebit in honoreNunc ergo ad omnē morum ꝑfectionē aciem mentisintende: et ad cæleſte præmium: cæleſtem uitam para.Reſplendeat omnibꝫ claritate clariſſimi ſideris in modum ſanctitatis uirginis et ſuturi p̄mii magnitudinē dnouitate cōuerſationis oſtendat. Tibi facilior in boniscurſus eſt quā malorum conſuetudo non retinet. Nectimemus ne te a uirtutibus uicia retrahāt: et malignadiaboli ſemina chriſti frugē necent. Naꝫ ſi ēt illi qui lōgo peccandi uſu bonum quodā mō obruere naturæ inſtaurari ꝑ pœnitentiaꝫ poſſunt: et mutata uoluntate uiuendi cōſuetudinē cōſuetudine extinguere: optimi quiqꝫ de peſſimis fieri: ꝙͣto magis tu potes illa ſuperarevur etu ſut ipꝝꝫ ba quibꝫ non ſuperata es: cui nō tam expellenda ſunt uicia: ꝙͣ refellenda. Auæ utiqꝫ nō ſuſcipere facilius ē ꝙͣſuſcepta ſemel deponere. Nec uero eorum tanta dulcedo eſt ut ea debeamus p̄ferre uirtutibꝫ: Cum nec ī omviturm cnibus ſit delectationis illecebra: et a pleriſqꝫ ēt q̄ uidētur dulciſſima reſpuātur. Puo nanqꝫ ſunt ex omnibusuicia q̄ maxīe homines decipiunt ſui uoluptate Gulaſcilicet et libido: q̄ deponere eo difficilius eſt quo eisuti dulcius. Et tamē eis hæc uicia moleſta tāꝙͣ delectatione ſui pericula ita a multis calcari uidimus ut totaætate uirgines ꝑmanſerint in ſumma abſtinētia: Ut deillis taceam qui poſt delitiarum longum luxum et īueteratum uſum lididinis caſtitati ac tēperātia ſe dederitet utrunqꝫ uicium cōtraria ſibi uirtute imitauerint. aliorum uero uiciorum eſt longe diuerſa ratio q̄ cum nihil habeant iocunditatis tamē multum amaritudīs habent: q̄qꝫ cum ad uitandum multo ſint faciliora raro aquibꝫ uitentur īuenies. Quid oro te īuido delectatiōisp̄ſtet inuidia: quē ſecretis quibuſdam cōſcientiæ ungulis liuor ip̄e diſcerpit; et alienam felicitatē tormētum eius facit? Quid uero alter ab odio mercedis accepit: niſi horribiles anima tenebras: et conſuſa mētis horrorem: qui nultū ſemper animoqꝫ mœrente uoto quo alteri uult nocere ſeipſum cruciat: Quid āt iracundo furor ſuus confert: quē ſæuiſſimis exagitatum ſtimuliſ cōſcientiæ: ita ab omni cōſilio ac mente deturbat ut dumiraſcitur inſanire c̓datur: Similr curre per ſingula: etuenies tot animae tormenta quot uicia: q̄ utiqꝫ eo faciliuſ uinci poſſunt: quo nulla alliciunt nos uoluptate ꝙͣro illd̓ difficilius: quāto durius ut de caſtitatis labore