¶ Capitulum¶ Hiceſimūnonum

dos. Quot em̄ miſericordia ſua ab infernalibꝰclauſtris eripuit. Quot de pct̄oꝝ voragine eiuſpotentia liberauit. Quot a mūdialibꝰ curis eiꝰoīo p̄cioſa ſegregat̉. Quis enūeraret: aut mortuos r̄ſuſcitatos: aut ereptos amore a fama p̄ſtina deſtitutos: vl̓ ab īfinitis miſerijs p̄ẜuatoſHos n̄ īmerito dīc ſpm̄ ſuū: nō attribuēs hocſuis meritis: ſꝫ bonitati dīne. Et iō dīc. Exultauit ſpūs meꝰ ī deo ſalutari meo. ¶ Quīto dr̄ ſpūſferuor mētis de qͦ apl̓us. Spm̄ nolite extīgue̓.Et ad Ro. xij. Spū feruētes dn̄o ẜuiētes .i. ſpūqͥ ē feruor: de hoc etiā ītelligit̉ illd̓ gene. vj. nōꝑmanebit ſpūs meꝰ ī hoīe īeternū: qꝛ caro eſt.Spūs īquā .i. feruor iuſtitie qͥ ꝓducit effectusſil̓es hoīm ire. In deo methaphorice dr̄ ira deiſpūſ eiꝰ cū ꝓpͥe dici debeat feruor iuſtitie. Hic feruor ſiue ſpūſ qͥ diſtīguit̉ ab aīa īcreata: ſic̄ actꝰab agēte cꝰ ē actꝰ. h̓ ſpūs exultat ⁊ creſcit ex qͣtuor. Primo qͥdē ex meritis. Sicut eiꝰ gr̄a creſcit ex gr̄a: qꝛ gr̄a ꝯſequēs ē gr̄a antecedēs adaliā q̄ ip̄aꝫ ſequit̉: niſi ī vacuū recipiat̉: vt circa finē pͥme ſcd̓e ꝓbat ſct̄us doctor: ſic̄ caritasꝑficit̉ ꝑ gradꝰ ſuos: ⁊ finis p̄teriti gradꝰ ē pͥncipiū futuri qͦuſqꝫ ꝑfecte habeat̉ ī pͥma. Secūdocreſcit ip̄e caritatis feruor qͥ ⁊ ſpūs cognitōneboni: cum qd̓libꝫ bonū tantū amet̉: quātū cognoſcit̉. Tertō auget̉ h̓ ſpūs ex vehemētiori radicatōe ī ſb̓iecto in qͦ ē: qꝛ ſic fortiꝰ rapit medullicꝰ īteriora eiꝰ. Quarto ſuſcipit īcrementū exremodōe cuiuſcūqꝫ ꝯͣrij. qm̄ tūc ſuos effectꝰ liberius agit ⁊ velotiꝰ mouet: ⁊ īflāmat mentē ſuāin qͣ eſt. Et ex his ꝯcordari pn̄t diſputātes d̓ augmento caritatis. ſi delectet īuentio veritatismagis ꝙͣ ꝯtētio ⁊ īpugnatio ⁊ iurgia ꝯtentōisrabioſe. Nam pͥmo modo auget̉ caritas materialiter. ſecūdo mō effectiue. tertō mō formalit̓quarto mō ex fine. Un̄ ⁊ quaſi finaliter dici pt̄ꝑfecte hoc ordine exultaſſe ſpm̄ marie theotocos pandēdo cū dicit. Exultauit ſpūs meꝰ ī deoſalutari meo. Naꝫ qꝛ magnificauit aīa mea dominū: acqͥſiuit ſpūs meus nouū gaudiū ſeu gradū caritatis: ⁊ ſupͣ ſe ſaltauit. hīc altiꝰ eleuatusī deo: clariꝰ de deo ſentiēs ſublimiꝰ inflāmatꝰ ē⁊ ideo expͥmit̉ in deo. Demū ſic īheſit iſte ſpūs:ſicut amor ſalutis: qui naturalit̓ mētibꝰ hoīmē inſertꝰ. Eſt em̄ h̓ amor ſalus anime ⁊ p̄cipuꝰbeatitudinis effectꝰ: ſicut viſio eiuſdē felicitatis ē cauſa: ꝓpter hoc dixit. ſalutari .i. ih̓u: quiſalꝰ ē oīm ſaluandoꝝ. Tandē manifeſtat quartā cauſaꝫ p̄dicte exultatōis cū ſubdit. meo. Niſaliud reputās ſuū p̄ter iſta duo .ſ. aīaꝫ et deū.Aīam īquā: qꝛ nulli ſubdebat̉ niſi deo: cui ſeruire regnare eſt. Deū d̓o qm̄ mirabilit̉ ⁊ ſingularit̓ ſibi datꝰ: ⁊ in ſe iā obtinebat. Id̓o hūc verſum p̄ueniens dn̄m cithareda nō fuit auſus dicere meo. ait em̄ in pͣs. ix. qui ītitulat̉ ꝓ occultis filij. Exultauit cor meū ī ſalutari tuo. Pluſeſt em̄ exultare ſpū ꝙͣ exultare corde. Nemo eīpōt exultare ſpū: qui prius nō exultauerit corde: cū ſpūs ſit effectus volitiue: ſiue actꝰ quē vo

litiua nō agit niſi ītellectu exultāte: qui hic ſignificat̉ in corde. Pōt aūt exultare cor non exultante ſpū: ſicut ⁊ ītellectus ītelligere voluntate renuēte. Iſtud expreſſit ſalutare marie.Samaritane cū dixit. Si ſcires domī dei: ⁊ qͥseſt qui dixit tibi da mihi bibere: tu forſitan petiſſes ab eo Io. iiij. Ecce potuit cognoſce̓ trinitatē ī dono: ⁊ eo cuiꝰ eſt donū atqꝫ filiū: cū quoneſcia loq̄bat̉: ⁊ tn̄ forſitā petiuiſſet. Exultauitcorpore infans in gaudio adhuc obtruſus ī vtero matris. Exultauit cor ⁊ caro ꝓph̓e. Sed exultauit ſpūs ꝑfecte marie. Multa adhuc reſtabant homī: vt totus exultaret. ꝙ oriatur ⁊ creſcat neceſſe eſt: et ſalutare marie limphis perfundat. Et tunc cum iordane exultabit paterna voce audita: ⁊ ſpūſct̄o viſo in ſpecie corporali. Aliquid reſtabat: dicendum ad plene ſaltandum. hinc in alio pͣs. dicebat. Exultabit cormeum in ſalutari tuo cantabo et pſalmū dicaꝫdomino. Nondum canto: ſed cantabo. Nonduꝫvaleo talem pſalmum componere domino: ſedpſalmū dicam in maria virgine de carne meafutura: cui mihi dederit cū dixerit de preterito.Exultauit ſpiritus meus in deo ſalutari meo.Similē actū recitat Lucas euāgeliſta. de filiopirginis cuiꝰ om̄e opus fuit ꝑfectū: dicens. Inilla hora exultauit ih̓s ī ſpūſct̄o ⁊cͣ. ¶ Ultimodr̄ ſpūs ip̄e deꝰ Io. iiij. Spūs ē deꝰ: ⁊ ſicut deuspater. filiꝰ deus. deꝰ ſpūſſctus. nō tres dij: ſꝫ vnꝰdeus. Ita ſpūs pater. ſpūs filiꝰ. ſpūſſct̄us ſpūs⁊ hi tres vnus ſpūs. Neſcio quare nō poſſit dici deus trinitas ſpūs marie nō principatiue: ſꝫpoſſeſſiue: ſicut dicit̉ deus ratōnalis creature.Iuxta illā cōmunē hominū vocē. deus deꝰ meuſad te de luce vigilo. p̄ſertī cū v̓buꝫ dei ſit realit̓filiꝰ eiꝰ ẜm carnē ab ip̄o ꝓcedēs. pat̓ ſit mirabilimodo ſponſus eiꝰ: ⁊ ip̄e ſpūſſct̄us artifex eius.Exultauit gͦ ſpūs meꝰ .i. pat̓ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄usī deo ſalutari meo: qui eſt filiꝰ vnigenitus ſinepatre. Ꝙ pater qui ſpūs ē exultet in filio: atteſtatur ip̄e aꝑte: dicens. hic eſt filius meus dilectus in quo mihi bene cōplacui Math̓. iij. Tūcqꝫ ſpm̄ exultaſſe in verbo. oſtendit in columbeſpecie in baptiſmo: ⁊ nubis lucidiſſime ī trāſfiguratōne incidēs ſuꝑ ip̄m. Cur aūt verbū nonexultet in ſe. nō video cū ſit ſubiectū exultatōisdei. Nec nō capit mens qd̓ obſcure ſentit a lōgenimis: nec illā caliginē exprimere valet. Quisem̄ tante ꝓfunditatis exiſtat ī via: vt capiat: vl̓etiā exꝑte: cū pater et filius et ſpūs almꝰ. ſintvna lux. vna ſapientia. vnum lumen. vna noticia infinita. diſtincta in perſonis indiuiſa ineſſentia. Ip̄e tamē filius eſt proprie verbuꝫ. inquo pater vniuerſa creat: ⁊ d̓ cuiꝰ fonte loquit̉ſpiritus eius: qui ſolus eſt ſapientia patris etſpirituſſancti: nec non ⁊ ſuip̄ius ſicut verbumnoſtri intellectus eſt ſolum noticiā intellectiuepotētie ⁊ volitiue. in quo videbimꝰ lumē. ſine qͥnō pōt pater intelligi: nec ſpūs eius: qm̄ deusnō eſſet: ſi nō actualit̓ intelligeret. in hoc em̄