¶ Citulus¶ decimuſquartus

tuitur. Sꝫ nō polluit .ſ. quo ad aīam. ſi aliēaerit. Si polluet aliena nō erit. Uirtꝰ oīa mala tollerare. pocius ꝙͣ pct̄o ꝯſentire decreuit.Hec augꝰ. xxxij. q. v. Ita ne. Ille gͦ trepidauerunt timore vbi non erat timor.¶ Secūdo nō ē timēdū .§. ij.amitte̓ tꝑalia. qꝛ deceptibilia ſūt ad felicitatōneꝫ. Nā videt̉ ꝓmittere felicitatē vt qͥetē et qͣſioīa. qꝛ vt dr̄ Eccl̓iaſtes pecunie obediūt oīa.Sꝫ decipiūt hoīem. p̄ſtantes miſeriā ⁊ anxietatē. Un̄ xp̄c appellat diuitias fallaces cū ait.Luc. viij. Sollicitudo huiꝰ ſcl̓i ⁊ fallatia diuitiaꝝ ſuffocāt verbū. Ecce fallatia. qꝛ dicūt homīes in ſe. Si hr̄em diuitias ego eēm quietusin mēte. nō haberē tantā ſollicitudineꝫ laborādi. ſoluēdi creditoribꝰ et hmōi. Sꝫ ſi ꝯtīgatꝙ hēat. maiorē curā ⁊ anxietateꝫ hꝫ ꝙͣ priꝰ. incogitando quō non amittat. quō ip̄as adaugeat. ī qͥbꝰ expendat ⁊cͣ. Et ſic pungit̉ ⁊ inqͥetatur mens eiꝰ ꝯtinuis ſtimulis ſollicitudinūEt ideo ibi aſſil̓at eas ſpinis. qꝛ pūgunt mētē⁊ tollūt quietē. cū adaugeāt ſemꝑ deſideriū adplura. Et ideo dr̄ eccͣs. d. Auarꝰ nūꝙͣ implet̉pecunia. ſicut nec potibꝰ ydropicꝰ. nec ariditate .i. lignis focus: hinc ⁊ ambro. Nec finis necſacietas vnꝙͣ aderit cupiditati. d. xlvij. Sīchi. Ibi vide pulcra: falſiſſimū eſt at̄ ꝙ pecuīeobediāt oīa. qd̓ tn̄ dicūt et videt̉ mūbanis. inquoꝝ ꝑſona ibi loquit̉ ſalomō. Nā nec ſapīanec ſcīa. nec virtus moral̓. nec ſāitas. nec pulcritudo. nec fortitudo corꝑis pecuīa hr̄i poſſūt. Sꝫ etiā ⁊ ml̓ta tꝑalia ea ꝯſeqͥ nō poſſūt.Sÿmon magꝰ nō potuit ab apl̓is pecuīa magna oblata obtinere pt̄atem dādi ſpm̄ ſct̄m.Achab rex iſrl̓ nō potuit pecunia obtinere anaboth ſubdito ſuo vineā ſuaꝫ. Iſrahelite nōpotuerūt pecunia ſua a ſeon rege amorreoꝝobtinere eis nccͣia ad victū. Galach rex moabitaꝝ nō potuit aſſequi a balaā ariolo magͣpecunia vt malediceret ppl̓o dei. ¶ Ꝙ tollanttꝑalia quietē mētis nota exemplū in li. de ſeptē donis. Erat quidā artifex ſatis pauꝑ. ſubſtentās ſe ⁊ familiā ſuā de labore manuū ſuarum ꝓpter qd̓ die noctuqꝫ eū oꝑari oportebatInter labores at̄ ſuos freq̄nter cātabat ob ſolatiū. qꝛ modicā anxietatē hēbat ⁊ qͣſi nullamde tꝑalibꝰ. qꝛ eis curebat. Iuxta domū eiꝰ habitabat diues multū. qͥ ita curis ⁊ ſollicitudinibꝰ vexabat̉ vt nedum canere ſed vix riderevel letam faciē on̄dere cuiꝙͣ valeret. Un̄ quaſi inuidēs quieti ⁊ leticie pauꝑis imaginatuseſt ⁊ exequutꝰ. quō poſſet eiꝰ leticiā interrūꝑe⁊ inquietare. Accepit gͦ quēdaꝫ ſacculū plenūaureis. ⁊ mane quodaꝫ eadē hora q̄ ſolitꝰ erategredi domū pauꝑ. paulo an̄ inde trāſiēs. permiſit an̄ domū pauꝑis cadere ſacculū illuꝫ. etcerto loco ſe firmās vt videret qͦs illū recolligeret. Itaqꝫ pauꝑ cuꝫ domū egrederet̉ inuētoſacculo ſurſum leuat ſibi retinēs. Cępitqꝫ cogitare qͥd inde agere de tāta pecuīa deberet.

timens ne illud ſciret̉: vel ſi emeret aliqͣ magni p̄cij ꝯtra eū ſuſpitō de furto oriret̉. Ul̓ neſibi auferrēt. vel qͥd vtiliꝰ emeret. Sicqꝫ mēteꝫeius anxietas ⁊ timor varia cogitatō deuaſtabāt. vt amiſſa om̄i quiete ⁊ leticia mētis. nonvltra cātaret vel iocūditatē on̄deret. Qd̓ cuꝫꝑcepiſſet diues intentū .ſ. ſuū ꝯſecutū. noluitꝓpterea amitte̓ pecuniā ſuā. Sꝫ poſt aliquosdies dicit ei diues. His diebꝰ ꝑ viam incidēs.hn̄s mecū ſacculū aureoꝝ ſeu burſā. neſcio qͦmodo cecidit circa domū tuā ⁊ meā in aduertenter. Si ſcires vel audiſſes aliquid qͥs inueniſſet. vterer bona diſcretōe: al̓s nō inueniēdo nitēdo fieri face̓ nōſolū excoīcatōeꝫ. ſꝫ etiāinqͥſitōeꝫ ꝑ pt̄atem ciuitatis. Rn̄dit ille. Nonoꝑtet aliqͥd face̓. Ego inueni tali die vnū ſacculū aureoꝝ. Ex qͦ dicis tuū eſſe ⁊ ſigna ſufficiētia huiꝰ tradidiſti. accipe qd̓ tuū ē. Deꝰ aūtparcat tibi. quia oībus his diebꝰ quibꝰ ipſampecuniam tenui. pͥuatus fui quiete et gaudiomeo ſolito: deditqꝫ mihi ml̓tos malos dies etmalas noctes. nec quieſce̓ potui p̄ tuml̓tu cogitatōnū. Redbita igit̉ pecuīa cū ſua paupertate. reuerſus ē ad quietē ſuā ⁊ cantꝰ ſuos. cūgͦ tꝑalia ſint fallatia. qꝛ ꝓmittūt quietē et nōpſtant: ſed anxietatē ⁊ appetituꝫ eaꝝ augent.ẜm illd̓ Criẜ. Ip̄a appoſitō diuitiarum augetflammam et maior fit cupido. Ideo qui timēttrepidauerunt timore ⁊cͣ.Tertio nō ē timēdū tꝑa. §. iij.lia amitte̓ ita ꝙ ꝓpt̓ hoc deus offendat̉. qꝛ ip̄aſūt defectibilia ad ꝑmāſioneꝫ. ꝓpt̓ qd̓ dīc mgr̄veritatis Math̓. vj. Nolite theſaurizare vobistheſauros ſuꝑ terrā vbi erugo ⁊ tinea demollit̉. ⁊ fures effodiūt et furātur. qͣſi dice̓t. Ideonō debetis reẜuare ⁊ ml̓tiplicare tꝑalia iſtabona. ⁊ ſollicitari circa ip̄a. timēdo ne deficiant vob̓. qͥa defectibilia ſūt in ſe. Nam ſi ſuntmetalla erugo ⁊ rubigo ꝯſumit. Si panis velvictualia tine a rōdit et deſtruit. Si pecunianūerata vel gēme. fures poſſūt occulte raꝑe.Si poſſeſſiones ⁊ agri ⁊ domꝰ dn̄i temperales(qui vt dicitur ÿſai. j. ſunt ſocij furium) effodiunt .i. diuerſas occaſiōes inueniūt vnde eaauferant. Sed qꝛ homines nō curāt quō temꝑalia multiplicent ꝑ phas ⁊ nephas. nec faciunt elemoſinas ſubueniēdo indigētibꝰ vt deberent. timendo ne ſibi deficiant: deus ſuſcitatbella. immittit penurias. infirmitatibꝰ vexatquibus homines temporalia conſumāt. Unde aug. xvj. q. j. Decime. Quod nō accipit xp̄caccipit fiſcus. Dabis impio militi qd̓ non visdare xp̄o. Uerū et ſi certus ſit quis vt temꝑalia ei in vita nō deficiant: nunquid in morteque non tardat. aliquid de his ſecum deferet:certe non. Et ideo inquit pͣs. Ne timueris cuꝫdiues factꝰ fuerit homo. ⁊ cū multiplicata fuerit gloria domus eius. Ne timueris .ſ. amittētemporalia. quia ⁊ diues qui habet ea tandeꝫamittit. Et idem firmat Iob qd̓ tamē exꝑiētia