¶ Capitulum¶ Tertium

Et. j. coꝝ. vij. Qui virginē ſuā mr̄imonio iūgit bene facit. Et qͥ nō iūgit melius facit. Patet etiā hoc ꝑ rōem. Nā per ꝯtinentiā homoredditur abilior ad mētis eleuatōeꝫ ī ſpūaliaet diuina: et quobāmodo ponit̉ ī quadā ſimilitudine angeloꝝ ſupͣ ſtatū hominis. Un̄ hiero. ait. Angelis ſemꝑ cognata ē virginitas. ⁊virginē eē angelicum ē nō hūanū. Nō obſtathuic ſentētie ꝙ aliqui ꝑfectiſſime virtutis viri mr̄imonio vſi ſūt. vt abrahā. ÿſaac ⁊ iacobquia quāto virtꝰ eſt fortior: tātominꝰ pōt ꝑ q̄cūqꝫ a ſua altitudine deici. Nec tn̄ qꝛ ip̄i mr̄imonio vſi ſūt. minꝰ ꝯtemplatōeꝫ veritatis ⁊ diuinoꝝ amauerūt. Sꝫ ẜm ꝙ ꝯditio tꝑis reqͥrebat mr̄imonio vtebant̉ ad multiplicatōꝫ ppl̓ifidelis. Nec tn̄ ꝑfectio alicuiꝰ ꝑſone fidelis eſtſuffitiēs argumentū ad ꝑfectōꝫ ſtatꝰ. cuꝫ aliquis ꝑfectiori mēte poſſit vti minori bono q̄alius maiori. Nō gͦ ꝑ hoc ꝙ abrahā vel moyſes ꝑfectior fuit multis qui ẜuāt ꝯtinentiam.ꝓpter hoc ſequit̉ ꝙ ſtatꝰ mr̄imonij ſit ꝑfectiorſtatu ꝯtinentiū vel etiā equalis. Et ad hoc facit qd̓ ait hiero. ꝯͣ iouinianū. Quis ignoret ſb̓alta dei diſpenſatōne omnes retro ſāctos eiuſtē fuiſſe meriti cuiꝰ nūc ſūt xp̄iani. Quō abrahā tūc deo placuit in ꝯiugio. ita nūc virginesin ꝑpetua ꝯtinentia. Seruiuit ille legi et tēꝑiſuo: ſeruiamꝰ et nos legi et tꝑi nr̄o in quos fines ſeculoꝝ deuenerūt. d̓ pe. di. ij. Si eī inqͥt.¶ De conſilio paupertatis. ¶ Capitu. III.Irca paupertate queetiā inter cōſilia dn̄i ponit̉. erratū ē a qͥbuſdā. Nā aliqui ita cōmēdauerūt. vt aſſererēt. nulli etiaꝫlaÿco licitū eē habere aliquid ꝓpriū: ſꝫ dānabile fore. Qui heretici declarant̉ vocati apl̓ici. vt habet̉. xxiiij. q. iij. Quidā. vnde ⁊ hiero.dicit laÿcis licitū eē poſſidere tꝑalia: ſꝫ nō niſi ad vſū. i. ita ꝙ nō abutant̉ eis. xij. q. j. DuoQuīymo etiā et clericis ſecularibꝰ licet habe̓ꝓpriū. vt ponit̉. xij. q. j. ꝑ totū. Nec obſtat qd̓dn̄s ait. luce. xiij. Niſi quis renūtiauerit oībꝰq̄ poſſidet. nō pt̄ eē meꝰ diſcipulꝰ. Nā diſcipulatus xp̄i pt̄ ītelligi dupl̓r. Uno mō large. ꝓut .ſ. importat obſeruātiā mādatoꝝ xp̄i. ſicutfuit nicodemꝰ. ioſeph et hmōi. Et his oportetoībꝰ renūtiare tꝑalibꝰ mēte. ita .ſ. ꝙ nil deo etmādatoꝝ eiꝰ obẜuatōi p̄ponāt. Secūdo modoꝓprie et ſtricte. ꝓut importat ſtatū ꝑfectōis⁊obẜuātiā ꝯſilioꝝ. qualē ſtatuꝫ tenuerūt apl̓icū xp̄o cōuerſātes: ⁊ iſtos oportet oībꝰ renuntiare affectu et effectu. vt nil habeāt ꝓpriū inꝑticulari. ſicut ē ſtatus religioſoꝝ. vt. xij. q. j.Nō dicatis. et in al̓. c. Et d̓ his ꝓprie loquebat̉xp̄c. Quidā etiā ita cōmēdāt pauꝑtatē. vt dicāt ī ea cōſiſtere ꝑfectōꝫ creature rōnal̓. Settho. ſcd̓a ſcd̓e. reprobat. on̄dens pꝰ ioh̓. caſſ. īcoll̓. p̄ma moyſi. nō ī ea cōſiſte̓ ꝑfectōꝫ: ſꝫ eē īſtrumētū ⁊ inductiuū ad ꝑfectū. Et apl̓us adcoll̓. iij. ait. Suꝑ oīa caritatē habete. q̄ ē vīcu

lū ꝑfectōis. nō dixit pauꝑtatē: ſꝫ caritatē eſſevīculū ꝑfectōis. Xp̄c etiā poſtꝙͣdixit. Si visꝑfectꝰ eē: vēde oīa q̄ habes et da pauꝑibꝰ: ſubdidit. Et ſeq̄re me. vt īnue̓t nō ī pauꝑtate tm̄ſꝫ magis in ſequela xp̄i. q̄ ē maxime ꝑ caritatē cōſiſte̓ ꝑfectōꝫ. ¶ Alij v̓o ecōtra ita deteſtati ſūt pauꝑtatē. vt oēꝫ gradū pauꝑtatis ⁊ expropriatōis tꝑaliū reprobarēt et illicitū dicerēt: ſꝫ et hos reprobat tho. iij. ꝯͣ gētiles. c. cxxvj. et. cxxviij. Dīc eī. Quid ſentiendum ſit depauꝑtate ex diuitijs cōſideremꝰ. Exterioresqͥdē diuitie neceſſarie ſūt ad bonū v̓tutis cuꝫꝑ eas ſuſtētemꝰ corpꝰ ⁊ alijs ſubueniamꝰ. Oꝫat̄ ꝙ ea q̄ ſūt ad finē: ex fine bonitatē accipiant. Neceſſe gͦ ē. vt exteriores diuitie ſūt aliqd̓ bonū hoīs. nō tn̄ pͥncipale: ſꝫ qͣſi ſecūdariūNā finis pͥncipalit̓ bonū ē. Alia v̓o ẜm ꝙ ordinant̉ ī finē. ꝓpter hoc quibuſdā viſū ē vt v̓tutes ſit maxima bōa hoīs. Diuitie at̄ q̄dā minima bona. Oportet aūt ꝙ ea q̄ ſt̄ ad finē. modū accipiāt ẜm exigētiaꝫ finis. intātū gͦ diuitie ſūt bone. inqͣtū ꝓfitiūt ad vſuꝫ v̓tutis. Sib̓o iſte modꝰ excedat̉. vt ꝑ eas īpediat̉ vſus p̓tutis. nō iā īter bona ꝯputāda ſūt: ſꝫ int̓ mala. Un̄ qͥbuſdā accidit bonū eē hr̄e diuitias. qͥſ. eis vtunt̉ ad virtutes. Quibuſdā malū eſteas habere. qꝛ ꝑ eas a v̓tute retͣhūt̉: vl̓ nimiaſolicitudine vel nimia affectōe ad eas. vel mētis elatōe ex eis cōtingēte. Sꝫ cū ſit v̓tutes actiue vite ⁊ cōtēplatiue. alit̓ et alit̓ vtreqꝫ diuitijs īdigēt. Nā v̓tutes cōtēplatiue īdigēt eiſad ſolā ſuſtētatōꝫ nature. v̓tutes actiue īdigēteis et ad hoc. ⁊ ad ſubueniēdū alijs cū qͥbꝰ conuiuēdū ē. Un̄ ⁊ ꝯtēplatiua vita etiā ī hoc ꝑfectior. ꝙ paucioribꝰ indiget. Ad quā quidē vitā ꝑtine̓ vr̄. ꝙ totalit̓ hōdīnis rebꝰ vacꝫ. Quāqͥdē ꝑfectōeꝫ ſectātibꝰ. minimū de exterioribꝰdiuitijs ſufficit .ſ. ꝙͣtum ē neceſſariū ad ſuſtētatōeꝫ nature. Un̄ apl̓s. .j. thi. vj. ait. Habētesalimēta ⁊ qͥbꝰ tegamur. his ꝯtēti ſumꝰ. Pauꝑtas igr̄ laudabilis ē. inqͣtū hoīem liberat abillis vitijs qͥbꝰ ꝑ diuitias aliqͥ īplicāt̉. Inqͣtūaūt ſolicitudinē tollit q̄ ex diuitijs ꝯſurgit: eſtvtilis quibuſdaꝫ. qͥ .ſ. ſūt ita diſpoſiti. vt circameliora occupent̉. quibuſdā v̓o nociua. qͥ abhac ſolicitudine liberati: ī peiores occupatōnes cadūt. Un̄ greg. in. vj. moral̓. ait. Sepe qͥoccupati vn̄ hūanis ꝑſibꝰ viuerēt: gladio ſueqͥetis extīcti ſūt. Inꝙͣtum v̓o pauꝑtas bonuꝫqd̓ ex diuitijs ꝓuenit .ſ. ſuſtentatōem ꝓpriam ⁊ſubuētionē alioꝝ impedit: malū eſt ſimpliciter. Malū em̄ ē inꝙͣtum ſubuētio qua in tꝑalibus ꝓximis ſubuenit̉. ꝑ maius bonū pt̄ recōpēſari .ſ. per hoc ꝙ hō diuitijs carēs liberiuspoteſt diuinis et ſpiritualibus vacare. Bonūaūt ſuſtentatōis ꝓprie adeo neceſſariū ē ꝙ nullo alio recōpenſari poteſt. Nullius eniꝫ boniobtentu debet homo ſuſtentatōꝫ vite ſibi ſubtrahere. Pauꝑtas igr̄ talis laubabilis ē. cumhō a ſolicitudībꝰ t̓rēis liberatꝰ: liberiꝰ dīnis ⁊