Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum Septimum

ſeſſio pecunie ē finis auari: frui re voluptuoſa eſt finis intēꝑati. Primo modo vltimfinis hominis ē bonū increatū .ſ. deus. qui ſolus ſua infinita bonitate pt̄ voluntatē hominis ꝑfecte imple̓. Et iſta dr̄ beatitudo obiectiua vel cauſatiua. quia deꝰ ē obiectuꝫ et nr̄ebeatitudinis. Un̄ boetius dicit deū ip̄aꝫbeatitudinē neceſſe ē ꝯfiteri. Secūdo vltimusfinis ſeu beatitudo hoīs ē aliqͥd creatū in ip̄oexiſtēs. qd̓ nihil aliud eſt ꝙͣ adeptō vel fruitiofinis vltimi. Un̄ aug. dicit. illis rebus fruē eſt que nos beatos faciūt. Factio aūt importat quid creatū. Et iſta dicitur beatitudoadeptiua vel fruitiua. ex eo adipiſcimuret fruimur. Sic igr̄ ꝙͣtū ad obiectū et cauſaꝫbeatitudo eſt quid increatū: ſed ꝙͣtū ad eſſentiā ē quid creatū. aūt dicit̉ beatitudo ē qͥdſūmū bonū: intelligendū eſt eſt adeptio ſūmi boni. ip̄a adeptio que dr̄ beatitudoſit ſummū bonū quod eſt deus: et ꝯſequensquid increatū. Et ſimiliter beatitudo dr̄ vltimus finis .i. adeptio vltimi finis. Probatōet declaratō quō beatitudo ꝑfecta ſit oꝑatio. quecūqꝫ: ſꝫ oꝑatō intellectiua. q̄cunqꝫſꝫ clare viſionis diuine eſſētie. Et primū ꝓbatſic beatꝰ tho. pͥma ſcd̓e. q. iij .ſ. beatitudo ſitoꝑatō ẜm beatitudo ē aliquid creatū ī ip̄ohoīe exiſtēs. Beatitudo ē vltima hoīs ꝑfectioUnūqd̓qꝫ at̄ intātū ē ꝑfectū: inquātū ē actu. potētia ſine actu imꝑfecta eſt. Ergo beatitudinē oportet in vltimo actu hominis ꝯſiſtere. Manifeſtū ē aūt. oꝑatio eſt vltimꝰ actꝰoꝑantis. Unde et ſecūdꝰ actꝰ nominat̉ a ph̓oī ſecūdo de aīa. habēs formā pt̄ ī potētia oꝑans. ſicut ſciens potētia cōſiderās ē. Etinde ē in alijs quoqꝫ rebꝰ vnaqueqꝫ dr̄pter ſuā oꝑatōꝫ. Neceſſe ē igit̉ beatitudinemhoīs oꝑatōꝫ. Un̄ ph̓s ī pͥmo ethi. dicit felicitatē oꝑatōeꝫ ẜm ꝑfectā v̓tutē. autēſit duplex actō ẜm ph̓m. Unaqueqꝫ ꝓcedit aboꝑāte in materiā exteriorē. ſicut nere. ſecareet hmōi. Et talis actꝰ pt̄ beatitudo hoīs.qꝛ talis oꝑatō ē ꝑfectō agētis ſꝫ magis pacientis. Alia eſt actio manens in ip̄o agenteſicut ſentire. velle et intelligere: et talis actōē ꝑfectō agētis: pt̄ eſſe beatitudo. Iſta autēoꝑatio que dr̄ beatitudo: alio ē ī deo. alio in angelis bonis et ſāctis. alio ī viatoribus. in deo in quo eſt beatitudo eſſentiam: oꝑatio eiꝰ eſt ip̄ius. In angelis beatis in vitā eterna: eſt vltima ꝑfectio ẜm aliquā oꝑationē qua iungūtur bono īcreato. Ethec eſt in eis oꝑatio vnica et ſēpiterna. In viatoribus aūt ẜm ſtatū vite pn̄tis: ē vltimafectio. ẜm quā ꝯiūgit̉ deo. Sꝫ hec oꝑatio pt̄ ꝯtinua et vnica. Nec obſtat p̄dictis. beatitudo dicit̉ vita eterna. ioh̓. xvij. Hecē vita et̓na vt ꝯgnoſcāt ⁊cͣ. Et vita ē operatō: ſꝫ ẜm ph̓m viue̓ viuētibꝰ ē eſſe. Nam ẜmtho. vita dicit̉ dupliciter. Uno ip̄m vi

uētis. Et ſic beatitudo ē vita niſi in deo cuius ē ſua etiā oꝑatō. Alio dr̄ vita oꝑatio viuētis: ẜm quā pͥncipiū vite exijt in actūEt ſic nomīamꝰ vitā actiuā ꝯtēplatiuā. Ethoc beatitudo ꝑfecta dr̄ vita eterna. at̄boetiꝰ dicit beatitudinē ſtatū oīm bonoꝝ: intelligit̉ hoc. beatꝰ ē ī ſtatu oīs bōi perfecti. id eſt firmitate dignitate. non non ſitin actu. operatio que eſt beati. §. j.tudo ē oꝑatō ītellectꝰ: ꝓbat̉ ſic. beatitudoſit ꝑfectū bonuꝫ: oportet ſit optīa oꝑatio.Optima oꝑatō ē optime potētie ergo optimūobiectū ē deꝰ. Potētie aūt pͥncipaliores anīeſūt ītellectꝰ et volūtas. Sꝫ beatitudo pt̄eſſētialiter actꝰ volūtatis. vn̄ reſtat ſit actꝰītellectꝰ. et pt̄ actꝰ volūtatis. ꝙͣtū adid qd̓ ē eēntialiter ip̄a beatitudo. ſic ꝓbat be.tho. pͥma ſcd̓e. q. iij. Manifeſtū ē ex p̄miſſisbeatitudo ē ꝯſecutō vltimi finis. Cōſecutō atfinis ꝯſiſtit in ip̄o actu colūtatis. Voluntas em̄ fert̉ ī finē et abſētē ip̄m deſiderat.pn̄teꝫ in ip̄o requieſcēs delectat̉. Manifeſtū ē aūt. ip̄m deſideriū finis ē ꝯſecutiofinis: ſꝫ motꝰ ad finē. d̓lectatō aūt aduenit volūtati: ex hoc finis fit ei pn̄s. aūt econuerſo aliqͥd fit pn̄s. qꝛ volūtas delectat̉ ī ip̄oOportet aliqͥd aliud ꝙͣ actū volūtatis.qd̓ fit pn̄s ip̄e finis volūtati. Et hoc manifeſte apparet circa fines ſēſibiles. Si em̄ ꝯſequipecuniā eēt actū volūtatis: ſtatī a pͥncipiocupidꝰ ꝯſecutꝰ eēt pecuniā qn̄ vult habere.Sꝫ a pͥncipio qͥdeꝫ ē abſēs ei. Cōſequit̉ auteꝫip̄am hoc maū apprehēdit. vel aliquidhmōi: et tūc delectat̉ ī pecunia habita. Sicigit̉ circa ītelligibilē finē ꝯtingit. a prīcipio volumꝰ ꝯſequi finē ītelligibilē. Conſequimur aūt ip̄m hoc fit pn̄s nobis actū intellectꝰ. Et tūc volūtas delectata qͥeſcit ī fine adepto. Sic eēntia beatitudīs ī actu ītellectꝰ ꝯſiſtit. Sꝫ ad volūtatē ꝑtinet delectatioꝯſequēs beatitudinē. ẜm dicit aug. in. x.feſſ. beatitudo ē gaudiū de veritate. qꝛ ſcilꝫip̄m gaudiū ē ꝯſumatō beatitudinis. Patꝫ et̄hoc .ſ. beatitudo ꝯſiſtat ī actu ītellectꝰ. Exhoc qd̓ dr̄ ioh̓. xvij. Hec ē autē vita eterna. vtꝯgnoſcāt te ſolū verū deū ⁊cͣ. Cognitō aūt ꝑtinꝫ ad ītellectū volūtatē. ē ꝯͣ p̄dicta qd̓augꝰ. dicit. xix. de ciui. dei beatitudinē ꝯſiſte̓ īpace. pax ꝑtinet ad vltimū finē homīs etper conſequens beatitudinem. non eſſentialiter pax ſit ip̄a beatitudo: ſed quia antecedenter et conſequenter ſe habet ad eam. Antecedenter quidem inꝙͣtum iam ſunt remota omnia perturbantia impedientia ab vltimo fine. Conſequenter autem inꝙͣtum homo adepto vltimo fine remanet pacatus ſuo deſiderio quietatus. Item ſi obitiatur. Beatitudoeſt ſummum bonum. Sed bonum ē obiectuꝫ