Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Citulus Quartus

ij. ph̓icoꝝ. Et illd̓ qd̓ repugͣt ꝑfectōi. etiāſi ſit bonū: deficit a rōne v̓tutis. Uerecūdia aūtdeficit a ꝑfectōe. qꝛ ē timor alicꝰ turpis. qd̓ .ſ. ēexprobabile. Sicut aūt ſpes ē de bono poſſibili et arduo. ita et tīor ē de malo poſſibili et arduo. Ille autē ē ꝑfectus ẜm hītum v̓tutis.apprehēdit aliqd̓ exprobabile turpe ad faciē vt poſſibile arduū .i. difficile ad vitādumneqꝫ actu facit aliqͥd turpe. vn̄ obprobriū tīeatet ſic ꝓpͥe ē v̓tus. qd̓ etiā dīc. ph̓s in. iiij. et hi.Ꝙͣuis aūt ꝯſiſtat in medio ẜm rōnē verecūdia tn̄ ē hītus electiuꝰ qd̓ reqͥrit̉ ad rōnē v̓tutisſꝫ ē paſſio vt dictū ē. Et qꝛ vitia ꝑtinēt ad intꝑantiā: maxīe hn̄t turpitudinē vel etiā exprobatōem. ea magis aſſil̓emur brutis aīalibus. verecūdia eſt timor de turpi: magisreſpicit tꝑantiā ꝙͣ alias v̓tutes .ſ. rōne motiuiPōt tn̄ ꝑtinē ad alias v̓tutes. inꝙͣtuꝫ vitia eisoppoſita ſūt turpia. Fouet at̄ verecūdia honeſtateꝫ remouēdo ſūt hone ſtati ꝯͣria. itaꝑtingat ad ꝑfectā rōnē honeſtatis. Sic aūtdeſcribit Amb̓. in li. de offi. Uerecūdia ſocia etfamiliaris ē mētis placiditati ꝓteruiā fugitāsab luxu aliena. Sobrietatē diligit. honeſta fouet. decorē reqͥrit. Publicanꝰ pct̄is itaperecūdabat̉. audebat ocl̓os ad celū leuare. et tēplo appropinqͣre Lu. xviij. Dn̄a iniecit oculos in Ioſephinuerecūda valde fuit inuitās de adulterio. Econtͣ Ioſeph iuuēis etelegātis forme. facie verecunda. potiꝰ ꝑmiſit ſeincarcerari ꝙͣ aſſētire malo. Signa v̓tuoſe verecūdie on̄derūt magͣ filij noe duo .ſ. ſem et iaphet. qn̄ auerẜ faciebꝰ poſuerūt palliū ſuꝑ noenudatū in tab̓naculo timore pr̄ne verecūdie.Dicit Amb̓. verecūdia ingenuos ꝓdit natales. di. lxxxvj. ſatis. Un̄ dicit idē de v̓gine maria erat verecūda ẜmone. Et. b. bern. legit̉ erat verecūdus ſupͣ modū. Ita aūt ē vtilisdicit Aug. Fit dignꝰ benia erubeſcit xp̄o .ſ.ꝯfitēdo verecūde pct̄m ſuū. de pe. di. v. Verecūdātur aūt homi­ §. iij.nes maxīe ẜm ph̓m ī. ij. reth. corā v̓tuoẜ ſapiētibꝰ. ꝯiūctis familiaribꝰ ꝓpalātibꝰ vitia de defectibꝰ magiſꝙͣ corā alijs. hꝰ eſt ẜm Tho. vbiſupͣ. qꝛ vituperiū opponat̉ honori. ſic honorīportat teſtimoniū qd̓dā excellētia alicꝰ.cipue ē ẜm v̓tutē. ita obprobriū cꝰ timor ē verecūdia: īportat teſtīoniū qd̓dā ex defectu alicuius. p̄cipue ē ẜm culpā. Et quāto teſtīoniū alicꝰ reputat̉ maioris pōderis: tātomagisab eo verecūdamur. Pōt aūt teſtimoniū alicpōderis maioris reputari tripl̓r. Uno ꝓptercertitudinē veritatis ꝓcedentē ex rectitudīe iuditij. Sic pꝫ de ſapiētibꝰ v̓tuoẜ a quibꝰ magis deſiderat honorari. magis ab eis verecūdat̉. Un̄ a pueris beſtijs nullꝰ verecūdat̉ ꝓpt̓defectū iuditij recti qui ē in eis. Secūdo modoꝓpter certitudinē ꝓuenientē ex ꝯgnitōe qͣi ꝑti.culari eoruꝫ de quibꝰ ē teſtimoniū. qꝛ vnuſqͥſqꝫbn̄ iudicat ꝯgnoſcit. Et ſic magis verecūda-

mur a ꝑſonis ꝯiūctis magis facta nr̄a ꝯſiderāt. A ꝑegrinis aūt oīno ignotis ad qͦs fct̄anr̄a ꝑueniūt: nullo verecūdamur. Tertio ē teſtimoniū alicꝰ magni pōderis ex eſfectu .ſ. ꝓpter iuuamētū vel nocumētū ab eoueniēs. et deſiderāt homīes magis honorariab his pn̄t iuuare. et magis verecundant̉ abhis pn̄t noce̓. Et in̄ eſt qͣntuꝫ ad aliqͥd magisverecūdamur a ꝑſonis magis ꝯiūctis quibꝰſumus ſꝑ ꝯuerſati. qͦi ex hoc nob̓ ꝓueniat ꝑpetuū detrimentū obprobrij. Qd̓ aūt ꝓuenit a ꝑegrinis trāſeūtibꝰ: cito trāſijt. Sic etiā magisverecūdamur a ꝓpalatoribꝰ vitōꝝ irriſoribꝰ.fabulaꝝ fictoribꝰ. ꝓpt̓ nocum̄tū in̄ ꝓueniēs. qd̓ē diffamatō apud multos. Apud illos etiā int̓qͦs nihil mali fecimꝰ. ve recūdamur ꝓpt̓ nocum̄ ſequēs. qꝛ hoc amittimꝰ bonā opinionemquā de nob̓ hēbāt. Ab illis a qͥbꝰ aliqͥd nouopoſtulamꝰ. vel qͦrū volumꝰ pͥmo amici: magis verecūdamur ꝓpt̓ nocum̄tū inde ꝓueniēs .ſ.īpedim̄tū īplende petitōis amicitie aſſumēde.A ſil̓ibꝰ nob̓ in mal̓ ve̓cūdamur eos ꝯgͦſcēdoqꝛ extimamꝰ defectū nr̄m app̄hēdāt vt peErubeſcētia inueni­ §. iiij.tur in ꝑfecte v̓tuoẜ. vt in. iiij. eth. Nec in obſtinatis ꝓfūdatis in pct̄o. ẜm illd̓ Hiere. iij. Frōsmeretricis facta ē tibi erubeſce̓ neſciſti. Hꝰ ēẜm Tho. vbi ſupͣ. qꝛ verecūdia (vt dictū ē)ſit timor turpitudinis. aliqd̓ malū timeat̉p̄t ꝑtinge̓. Uel qꝛ illud extimat̉ vt malū. autqꝛ extimat̉ vt poſſibile vel difficile euitari.Et ẜm hoc verecūdia deficit ī aliqͦ dupl̓r. Uno qꝛ ea ſūt erubeſcibilia. apprehēdunt̉ vtturpia. Et hoc et rōe carēt verecūdia ī peccatis ꝓfūdati. qͥbꝰ ſua pct̄a diſplicēt: ſꝫ magis de eis gl̓ant̉. Alio qꝛ ꝯp̄hendāt turpitudinē vt poſſibilē ſibi vel qͣi facile euitabi. Et hoc ſenes ſtudioſi verecūdia carētSūt tn̄ ſic diſpoſiti. vt ſi in eis eēt aliqͥd turpe.de hoc verecūdant̉. ſic defectus verecūdie reperit̉ in peſſimis optimis: ſꝫ ex cauẜ diuerẜ.Inuenit̉ etiā in his mediocrit̉ ſe hn̄t ẜm ēin eis aliqͥd de amore boni. tn̄ ſūt totaliterīmunes a malo. Et qꝛ vt dr̄. iiij. ethi. vitāda ſūta v̓tuoſo n̄ſolū ſūt mala ẜm veritatē: ſꝫ etiaꝫẜm opinioneꝫ. ẜm illd̓ apl̓i. j. ad theſſ. v. Abſpecie mala abſtinete vos. Ideo em̄ caueāt abhis ſūt ſigͣ vitōꝝ. de qͥbꝰ etiā hoīes erubeſcūt nōſolū de ip̄is vitijs. Eſt tn̄ in ꝑfectis aliquismotꝰ verecūdie p̄ueniēs rōnē. ſic ceteraꝝ palſionū. Nec dr̄ ꝑs tꝑantie. qͣi intrās eēntiā eiusſꝫ qͣſi diſpoſitiue ſe hn̄s ad. Un̄ Amb̓. dīc.perecūdia facit prima fūdam̄ta tꝑantie inqͣtūſcꝫ incurrit horrorē turpitudinis.Nota verecūdia de qui / §. v.buſdā ē vitāda. de qͥbuſdā ē poſtergāda. de quibuſdā ē moderāda. de qͥbuſdā eſt ꝓcurāda. Etpͥmo ꝙͣtū ad bona faciēda. dimitte̓ face̓ bo ꝓpt̓ verecūdiā ne irrideant̉ ab hoībꝰ: pct̄m ēUn̄ xp̄c Mat. Siqͥs me erubuerit meos ẜmo-