¶ Tercius¶ Titulus

tes etiam parue. ſūt multuꝫ appetibiles: vtpoteneceſſarie ad humanā vitā. et aliā difficultatēex magnitudine ip̄ius rei. Et ideo oꝑtꝫ circa pecuniā ⁊ vſū eiꝰ duas eſſe v̓tutes .ſ. liberalitatē. q̄reſpicit ꝯmūiter vſū pecunie: ⁊ magnificentiā.que reſpicit magnū eius ſumptuꝫ. Et ſic patetcirca quid habet magnificētia ꝯſiſtere. qꝛ vilꝫcirca magnos ſūptus. Ulterius eſt ſcienduꝫ. ꝙlicet reſpiciat extremū ꝯſiderata quātitate eiusqd̓ facit: ꝯſiſtit tn̄ ī medio ꝯſiderata regl̓a rōisa qua nō deficit neqꝫ eā excedit. Unde ponit mediū inter duas extremas malicias. quarū vnadicit̉ paruificētia que ꝯſiſtit in defectu. Magnificus em̄ intendit ad magnitudineꝫ oꝑis: putatempla ꝯſtruere ad honoreꝫ dei. hoſpitalia propauꝑibus ⁊ hmōi ꝑegrinantibus facere. Et exhoc intendit magnitudinē ſumptus. quā nō vitat vt faciat magnū opus. Exemplū Paruificus fuit rex Antigonus. de quo dicit Seneca.ꝙ cum quidā nomīe cinicus talentū ab eo peteret. reſpondit plus eſſe ꝙͣcinicū dicere: tūc illerepulſus pecijt denariū. cui ille reſpondit minꝰeſſe ꝙͣ regem dare deceat. Turpiſſima hec cauiſlatio (inquit Seneca) quā inuenit vt neutruꝫdaret. cum dare potuiſſet denariū tanꝙͣ cinicoet talentuꝫ tanꝙͣ rex. Ideo ponit de alexandroqui cuidā militi aliquid petenti dedit vrbē qͣndam. ⁊ dicente illo hoc nō ꝯuenire ſui fortitudini. Non quero: inquit. qͥd te acciꝑe liceat. ſꝫ qͥdme bare: animoſa vox ⁊ regia. Contra magnificentiā etiā eſt expendere multa inutiliter. vtGalthaſar qui fecit ꝯuiuiū magnum optimatibus et concubinis ſuis. vnde punitus fuit. vthabetur Danielis quinto.¶ Deinde vidēdū eſt quibus. §. j.hec virtꝰ habeat ꝯuenire. Circa qd̓ eſt ſciendū.ꝙ ſicut dīc ph̓s. iiij. ethi. Magnificꝰ nō ē ſūptuoſus in ſeip̄m. Nam vt dictū eſt. ad magnificentiam ꝑtinet aliquid face̓ magnū: qd̓ aūt ꝑtinetad ꝑſonā ſingularis homīs. nō eſt quid magnūhabito reſpectu ad res diuinas vel ꝯmūes. qͥbꝰdebet magnificꝰ intende̓. qꝛ talia ſūt ꝓportōnatamagnitudini ſumptuū. qui cadūt in bſu v̓tutisEt magnificꝰ nō intendit pͥncipalit̓ face̓ ſūptusin his que ꝑtinent ad eius ꝑſonaꝫ. niſi talia eſſent que de ſe habēt aliquā magnitudinē. ⁊ reqͥrunt ſolēniter agi: ſicut ſūt ea que ſemel vl̓ raro fiūt. vt nuptie. militie. ⁊ hmōi. Uel etiā queſūt diu ꝑmanētia. vt ꝯueniēs habitatō domus.talia em̄ magnifice ꝓſequit̉ magnificꝰ: ſimpliciter tamē ad magnificū ꝑtinet. ſumptꝰ face̓ reſpectu reꝝ ꝯmuniū ⁊ diuinaꝝ vbi cadit magnitudo expenſaꝝ. Talis aūt magnitudo non adeſtniſi diuitibꝰ ⁊ potentibꝰ: quibꝰ vt dicit Ambroſuꝑhabundātia datur adeo. vt meritū bone diſpenſatōnis acquirant. Ad hoc em̄ prefecit dediuites ⁊ potentes pauꝑibꝰ. vt eis ꝓuideāt. nōſolū ꝙͣtum ad vſus ꝓprios. ſedētiā ꝯmūes: putain faciendo hoſpitalia. templa ⁊ eccl̓ias cōmunes. quod maxime ꝑtinet ad pͥncipes ⁊ p̄latos.

qui p̄cipue debēt̉ intende̓ magnū ī ordine ad honorē dei. ⁊ vtilitatē eoꝝ qui eiꝰ cultui deputāt̉.Unde dicit ph̓us. ꝙ honorabiles ſumptꝰ ſunt.maxime qui ꝑtinēt ad diuina ſacrificia. Et ideomagnificētia ſanctitati ꝯiungit̉. Un̄ Exo. xiiijde deo ſcriptū ē. Magnificꝰ in ſanctitate. Et inpͣs. Magnificētia in ſct̄ificatōne eiꝰ. qꝛ vilꝫ p̄cipuus huiꝰ v̓tutis effectꝰ. ad ſct̄itatē ⁊ v̓tute ordinat̉. Et qꝛ bonū ꝯmū reipublice. eſt quoddādiuinū: ideo ꝯueniēter ad magnificū ꝑtinet. vtſtubeat ad honores ꝯmūes ciuitatis. vnde totareſpublica poſſet ſubleuari ⁊ laudē habe̓. ſuppoſito ſꝑ honore dei. Et ſic ptꝫ ꝙ eſſe magnificumꝓprie ꝑtinet ad diuites ⁊ potētes. Quia tn̄ pͥncipalior actꝰ v̓tutis ē interior electō. que pt̄ eſſeabſqꝫ exteriori fortuna: inde eſt ꝙ pauꝑ pt̄ eſſemagnificꝰ. ꝙͣtū ad habitū. ⁊ ſi nō ꝙͣtū ad actuꝫdeficiētibꝰ ſibi bonis fortūe. q̄ organice deẜuiūthuic v̓tuti. in qͣ reqͥrit̉ exterior executō. Sic pꝫde ml̓iere pauꝑcl̓a. q̄ in gazophilatō miſit duoera minuta. plꝰ offerēs ꝙͣ diuites ſcd̓m ſuā ꝯditōeꝫ. vt dn̄s on̄dit Luce. xix. Sꝫ Salomō quiaactu habuit magͣs opes. decuit eū face̓ magnificū opꝰ qd̓ ⁊ fecit. Nā ad honorē dei mirabile tēplū. tā ſūptuoſitate ꝙͣ pulcritudīe extruxit. inquo grāde ſacrificiū deo obtulit boū vigīt iduomilia: ⁊ ouiū cētū vigīti milia vt ptꝫ. iij ℟. viij.¶ De virtute pacientie. ¶ Capitulumᵐ. VII.Equitur de pacia. interalias at̄ paſſiōes triſticia ē efficaxad īpediendū bonū rōnis. ẜm illudſapiētis Eccͣi. iij. Multos occidit triſticia. Et. ij. ad Coꝝ. vij. Seculi triſticia mortēoꝑat̉. Triſticia at̄ hmōi ex aduerſis malis illatis naſcit̉. q̄ niſi refrenet̉ animꝰ ſibi ſuccūbit ⁊ad vindictā appetēdā ⁊ indignatōeꝫ inducit. Neceſſaria ē gͦ virtꝰ ꝯtra hmōi. vt hō nō abducat̉a bono rōnis ꝓpter triſticiā aduerſoꝝ. Hec aūtvircꝰ eſt pacīa. que ab augu. ſic diffinit̉ in li. depacīa. Pacīa ē qua mala equo aīo tolleramꝰ .i.ſine ꝑturbatōe triſticie Ioſeph eqͣnimit̉ aduerſaportauit. Un̄ nec aīo ꝯtriſtatꝰ ē ex iniuria venditōnis qua a ſuis fr̄ibꝰ neqͥter ē venditꝰ. Sꝫ facta dep̄catōe ad eos ⁊ nō obtēta euaſione. pacient̉ ſuſtinuit illata mala. Et poſtmodū clemētindulſit Gen̄. xlvij. ⁊. l. ¶ Et nota ꝙ pacīa debethabe̓ qͣtuor ꝯditōes que notari pn̄t ibi. ij. ad cōrin. vj. In oībꝰ exhibeamꝰ noſmetip̄os ſic dei miniſtros ī multa pacīa. Et pͥmo dꝫ eē generalisſeu vl̓is. nō ꝑcialis. Un̄ dicit. In oībꝰ .ſ. aduerſcirca ſub̓am. circa famā. circa ꝑſonā. vt n̄ ꝯtriſtet̉ ꝑ pauꝑtatē. ⁊ cū ſua ei auferūt̉: nec ꝑ ꝯtumelias. deriſiōes ⁊ detractōes. nec ꝑ leſionē ꝑſone ſue vl̓ ꝯiūctoꝝ Iaco. v. Pacīaꝫ Iob audiſtisſcꝫ queꝫ debetis imitari. qͥ amittēdo oēs diuicias ⁊ familiā ⁊ ſanitatē. et illatis ſibi ꝯtūelijs v̓boꝝ ab vxore et amicis. In oībꝰ his n̄ peccauitIob. .j. ¶ Secūdo dꝫ eē real̓ n̄ v̓bal̓. Un̄ dīc. exhibeamꝰ nos. nōſolū alios v̓bis admonendo atpacīam Luce. xxj. In pacientia veſtra poſſide-