186
„Help vns maria, maghet reine,„Dat wy dyscn homut sturen!"
Maria was dar schire bereit,
So sy nach vil maningen deit,
Dy na oren Hulden steit,
Vnd halp die bannir fhuren.
Dat weder was gar vngestaldt:Jt regende, snhde vnd was gar kaldt.Her srederich kreich der schlote gewaldt,So ith gott sulwer wolde.
Plawe, frisick vnd rathenow;
Dh Hulden dem heren, des weren sy frowDartu dy van buten vnd goltzow,
Recht so dat Wesen scholde.
Des togen dun dy fursten von eyn,Ein yderman nach syner heim.
Vil was ir geschoten durch dy bein,Dat sy dy krucken reden. —
Ach, richer gott, dy surfte gut,
Alle tidt sy hy von dy behütDorch dyn vil hilge, dure blut:
Hy steit nach guden freden!
Darto syne edle frawe zart,
Lat sy von dy nicht sin geschar !So sint sy beide wol bewart,
In dhnem ewigen rike.
Dat wy alle kamen aldar,
Des helpe vns maria sunder var,