144 Gesta Sancti Servatii episcopi Tungrensis et confessoris.

insequitur ac destruit Sathan. la Age denique, qui leprosos, b qui ener-guminos 2 mundat, qui cecos illuminat, qui febricitantes, qui frene-ticos, c qui paralyticos d curat, qui surdos, qui mutos de priuationibusin habitum recommutat, an non satis facete 3 sapientiam seculi con-

5 futat? Nonne 6 syllogisationibus infatigabilibus negant Aristotelici 4ceco facto uisum, caluo comam, edentulo rursus posse dentes oriri?Ac 5 sunt reuera, sunt naturaliter hec inreuertibilia, neque aliter primoChristianismi tempore pro tanto stuperetur miraculo, quocieslibet talisapparuit 6 restauratio; nunc uero per Christi gratiam huiusmodi Signa

10 tarn penes Seruatium quam et alias per ecclesiam ita sunt assidua,ut dicantur, ut 7 equidem sunt, beneficia, non iam uideantur mirabilia.Ineptas autem coram deo dialecticorum regulas Seruatius ostentansnequaquam ab illo, si dici fas est, consanguineo suo degenerat, quisole f super terras presente, dum inter horas sextam et nonam in cruce

:5 tripudians diem abstulit, syllogismorum ypotheticorum argumenta falsi-tatis arguit. Siquidem et sol super terram et nox fuit, aut si tenebristempore diurno inductis mundo dies fuit, contra eosdem syllogismoset dies fuit et non luxit. Quid ipsa mater castitatis beati Seruatii,beata Maria 8 uirgo, affinis? Pulchriusne an utilius Tullium, 9 « facundi-

20 tatis rethorice ducem, confudit, que ratiocinationibus 10 contraria illiuset peperit et post partum uirgo fuit? Haudquaquam' 1 ergo tantorumSeruatius indignus affinium anne, dum tempora et regnum et loca

he

1 sathane R 2 inerguminos CR 3 facere R * Aristhotelici D 5 Ac C

b a

6 apparuerit R ' ut equidem C 8 uirgo maria D 9 Tullius D, illum (auf Rasur)25 Tullium R 10 rationacionibus D

a Vgl. oben 39,13f. b Vgl. oben 121,15f. c Vgl. oben 57,19. * Vgl. oben 122,25.e Der Verfasser spielt wohl auf Marl. Cap. 4, 368 (119, 6f.) Habitus et Orbatio itasibi opponuntur ut in ea re, cui euenire possunt, alterum eorum necessario insit ex illodumtaxat tempore, quo ea natura esse permittit, ut dentatum eum dicimus, qui dentes

30 habet, edentulum uero non illum dicimus, qui dentes non habet, sed cui natura inestut habeat ex illo tempore, quo natura permittit ut habeat.... hoc ergo tertium genusoppositorum differt a primo relatiuorum eo, quod cernentia ita opponitur caecitati,ut eiusdem caecitatis non sit aut ad eam quodam modo referatur . a secundo genere,id est contrariorum, illud differt ab his dumtaxat contrariis quae habent medium,

35 quod cernentia et caecitas intelleguntur erga oculos, ut alterum eorum necessarioinsit etc. an. f Matth. 27, 45 A sexta autem hora tenebrae factae sunt super uni-versam terram usque ad horam nonam = Marc. 15,33; Luc. 23,44; vgl. oben 59,14.« Liegt hier eine Anspielung auf De divinatione 2, 22 vor? b Hierüber ist inder Einleitung gehandelt.