Nico. de lyraGlo. ordi.Iohannis Ca. IIII

gͦ ſedebat ſic ſupra fontē. Hora aūt ͦͦa ſ ꝑ quā feruens fides ſamaritanoꝝ.cerat qͣſi ſexta. Uenit mulier d̓ ſa­ 57maria haurire aquaꝫ. Dicit ei ie­ 9ꝰ ſus: Da mihi bibere. Diſcipulieenī eiꝰ abierāt ī ciuitatē vt cibos ff. emerēt. Dicit gͦ ei ml̓ier illa ſama sI ex habitu eū cognouit.ritana: Quō tu cū ſis iudęꝰ bibe fre a me poſcꝭ q̨̄ ſum mulier ſamaF cur hͦ dixit. a § qꝛ d̓ loco oratiōis diſcrepabātgritana? Nō enī coutunt̉ iudęi ſa­ 1h maritanis. Reſpondit ieſus ⁊ di kI qd̓ eſt ſpūs dei.xit ei: Si ſcires donū dei: ⁊ quis§dator ſpūs.§. i. petit a te fidē.ē qui dicit tibi: Da mihi bibere:I ſubaudis aquā viuam .i. ſpiritiquem daretur etiam fides.3merito ſtu forſitan petiſſes ab eo: ⁊ dediſ Ri ſet tibi aquā viuā. Dicit ei muli­ 8er: Dn̄e neqꝫ in quo haurias ha5. i. ꝓfundus.bes: ⁊ puteꝰ altus eſt. Unde ergo arI q̄ niſi hauriat̉ de imo putei haberi nō poterit.k habes aquaꝫ viuā? Nunquid tu rmaius aliqͥd nobis dādo.maior es pr̄e noſtro iacob qui desF hūc. I hauritorio aquā extrahēs.dit nobis puteū: ⁊ ip̄e ex eo bibitꝑ qͦs ꝑfectiores ī eccl̓ia. a Fminores vl̓ prorſusnorantes.⁊ filij eiꝰ ⁊ pecora eiꝰ? Reſpōdit ietſus ⁊ dixit ei: Oīs qͥ bibit ex hac vrfigurLliticatꝰ ſcꝫ volubiatem ſeculi quā talisaquā ſignittit ſatietatēin aqͣ ſitiet iteꝝ. Qui auteꝫ biberit ęxſpūs que fiet in reſurrectione: quia apud eum eſtfons vite quo inebriabuntur.ex aqͣ quā ego dabo ei: non ſitiet3

a. Sedebat. Quaſi laſſitudinē releuās in qͦ iudicat̉ magiſter: docturꝰ accedētes et poſſeſſurꝰ.b Supra fontē. Fons d̓r vbicūqꝫ manat aqͣ deterrā: ſꝫ ſi ī ſuꝑficie: fons tm̄. ſi ī ꝓfundo: etiā d̓rputeꝰ. c. Uenit aūt. In figura eccl̓ie de gētibꝰq̄ priꝰ hauriebat aquā:id ē volūtatē de ꝓfūdoſecl̓i: cuiꝰ fidē ſitit ieſus⁊ petit ab ea potari.Gregꝰ. Uel Mulier .i.ſynagoga q̄ venit haurire aquaꝫ .i. diſcere hiſtoriā lr̄e legꝭ: cuiꝰ fidem petit ieſus. Puteꝰ altꝰ: ꝓfūditas myſterioꝝ legisqͥnqꝫ viri qͥnqꝫ libri moſi. quē nūc habes .i. librūioſue. Reliqͥt hydriaꝫ .i.p̄ſtinā ꝯuerſatiōeꝫ: abijtin ciuitatē .i. pͥmitiuā eccleſiā. d Da mihi biIeſus ſedēs ſupra fontēpetit a primititiua eccl̓iaquam de gētibꝰ elegeratpotū fidei qͣ ī eū credat̉:petit a natura potū rationiſ qͣ ꝯditor ⁊ redēptorīueſtiget̉. Apl̓i miſſi ī ciuitatē .i. ī mūduꝫ. emereſpūales eſcas .i. fidem ⁊actionē et cognitionē qͥbus magr̄i ſatiāt̉ eccl̓ie.Da mihi bi. Licꝫ ieſuspꝰ fatigationē ſitire poſſet. Tn̄ hūc potū nō exigit ſꝫ vt cor eccl̓ie gētiuꝫꝓ laboris eiꝰ cognitiōepotus ei efficiat̉ deſiderat. e. Diſcipuli enim.In ciuitatē diſcipl̓i abierūt .ſ. ad iudeos qͥ legisvalle muniti ⁊ ꝓph̓ie telis ſunt armati vt cibosemerēt ip̄oꝝ .ſ. corda p̄dicatiōe fidei deo p̄ꝑātes.f. Dicit ei mu. Neſciēsquē potū petit ab ea: pitās ꝙ d̓ aqͣ: opponit ſe eēde alienigenis vaſculisqͦꝝ etiā ꝯuerſatione nonvtunt̉ iudei. ſꝫ ieſus qͥ fidem petebat: ei ſpm̄ dare cupiebat: ⁊ eā ammonet vt petat: ſpūs ē aūt ⁊donū dei ⁊ viua aqua.g. Nō enī contūt̉. Samaritanos iudei execrāt⁊ ſupplātatores vocāt: qꝛ eos hereditate patrisſui iacob priuauerūt abſtinendo a cibis ⁊ vaſiseoꝝ. h. Rn̄dit ieſus. Pedetentim ⁊ ſimplicibus verbis inſtruit: vt tandē donū dei .i. ſpiritūpoſſit accipere. i Dicit ei mulier. Aqͣ viua d̓rnō alia niſi q̄ vbi orit̉ excipit̉: de qͣ mulier carnaliter ſapiēs dixit: Cū hauritoriū non habeas etputeꝰ altꝰ ſit quō habes aquā viuā? Sꝫ ne fortealiū fontē ꝓmittere videret̉. ſubdit: Nunqͥd tumelior es .i. potes melior eē iacob qͥ cū ſuis vſusē iſto? Cōtra qd̓ gͦ aꝑte xp̄s oſtēdit ſe nō carnaliter ſꝫ ſpūaliter loq: dicēs nō ſitire eū qͥ ſuā aquābiberit. k Nūqͥd tu. Alienigena iacob pr̄eꝫſuū vocat: qꝛ ip̄a ſb̓ lege moyſi vixerat: ⁊ p̄diumqd̓ iacob filio ſuo dederat poſſidebat. l Et ip̄eex eo. De puteo bibunt hoīes ⁊ pecora: ſil̓iter derōne q̄ qͣſi deprauata ⁊ obſcurata magno laborefodit̉ ⁊ exercet̉. Bibūt aūt qͥdā vt hoīes qui earōne ad bonū vtūt̉ vt ſācti: qͥdā vt pecora qͥ vtūtur ea ad malū vt ph̓i. m Qui aūt bi. Quicūqꝫ mee p̄dicationi cor accōmodauerit ⁊ gratiedonū cognouerit: fides q̄ ꝑ dilectionem oꝑat̉ inS eo naſcit̉

tate. a Sede. ſic ſu. fō. ꝓpt̓ loci aptitudinē ad quieſcēdū ⁊ docēdum.b. Hora aūt ⁊c̄. hͦ d̓r ad oſtēdēdū cauſā fatigatiōiſ: qꝛ ꝑ magnū tp̄s ambulauerat peditādo. c. Venit mulier.oſita docendi oportunitate. h̓ ꝯn̄rponit̉ qͣlitas doctrīe: ⁊ diuidit̉ ī duas. qꝛ pͥmo ponit̉ ī docēdo ꝯueniēs ingreſſus. ſcd̓o debitꝰ ꝓceſſus. ibi: Rn̄dit ieſus: Cōueniens īgreſſus fuit ꝑ hͦꝙ xp̄s petijt a muliere potū corꝑale volēs ſibi reddere potū ſpūalē qꝛ modꝰ inſtructiōis hūane ē ꝙ aſenſibilibꝰ ad ītelligibilia deducat̉: ⁊ hͦ ē qd̓ ſubditur: Uenit mulier de ſamaria haurire aquā. Samaria h̓ nō ē nomē ciuitatis: ſꝫ gētis vl̓ regiōis: qꝛ illamulier fuit de ciuitate ſychem q̄ tunc erat metropolis ſamaritanoꝝ: vt dicit ioſephꝰ. xj. antiqͥtatū. Samaria .n. erat deſtructa ⁊ reedificata: tn̄ noīe mutato eiꝰ: qꝛ tūc ſebaſte dicebat̉: vt hr̄. xiij. li ātiqͥtatū.d Dicit ei ieſus: da mihi bi. cā qͣre petijt a muliereſubdit: e Diſcipuli enī eiꝰ abie. ī ciui. ⁊ id̓o nō fuerāt pn̄tes ad dāduꝫ ſibi potū. f UUt cibos eme.qꝛ ſuꝑ fontē comedere volebant ſicut pauꝑes: necad magna hoſpitia ī villaꝫ declinabāt. g ¶ Dicitgͦ ei mulier illa ſama. quō tu iu. cū ſis. cognouit enīꝑ habitū quē ip̄e portabat eū eē iudeū: qꝛ ſic̄ erantdiſtincti ab alijs ī cultu dei ⁊ ī corꝑali circūciſione:ita etiā in veſte: ꝓpt̓ qd̓ Nume. xv. p̄cipit̉ ꝙ habeant fimbrias ꝑ angulos pallioꝝ. h. Bibere a mepo. q̄ ſū mu. ſamaritana. de hͦ etiā mirabat̉. cuiꝰ cauſa ſubdit̉: iNō enī contunt̉ iudei ſa. lꝫ enī eſſetiudeis p̄ceptū ne iūgerēt fedꝰ et amicitias cū alijsnatiōibꝰ: tn̄ ſpecialit abominabant̉ ſamaritanos:tū qꝛ terrā eoꝝ ꝓ ꝑte occupauerāt: tum qꝛ multasmoleſtias eis fecerāt ī reedificatiōe templi ⁊ ciuitatis. vt ptꝫ .j. Eſdre. k Rn̄dit ieſus. Hic ꝯn̄r ponit̉ debitꝰ ꝓceſſus ī docēdo: qꝛ pͥmo docet xp̄s verbis. ſcd̓o ſignis. ibi: Dicit ei ieſus vade. Prima induas. qꝛ pͥmo ꝓponit intētū. ſcd̓o remouet mulierꝭfalſū ītellectū. ibi: Rn̄dit ieſus. Habita igit̉ occaſione loquēdi de aqͣ ſpūali ex ꝟbis mulierꝭ. Rn̄dit ieſus ⁊ dixit ei: ſi ſcires donū dei. i. gr̄aꝫ ſpūſſancti: īqͦ dono alia dona donant̉. Et qͥs ē qͥ dicit tibida mihi bibere. qꝛ potēs ē ⁊ paratꝰ gr̄am ſpūſſāctidare oībꝰ petentibꝰ eā fideliter ⁊ deuote. m Tuforſitā. hͦ dicit ꝓpt̓ liberi arbitrij vertibilitatem.n. Petiſſes ab eo. qꝛ gr̄a nō dat̉ adultis de cōmuni lege ſine motu ꝓprio ī deū. o Et dediſſet tibiaquā viuā .i. ſpūſſacti gratiā: qꝛ eſtum ꝯcupiſcētierefrigerat ⁊ ꝑ deuotiōeꝫ humectat. d̓r gͦ aqͣ viua adſil̓itudinē aq̄ in corporalibꝰ: vbi dicunt̉ aq̄ viue q̄cōtinuant̉ pͥncipio ſue ſcaturiginis. aque aūt mortue dicunt̉ ille q̄ ſunt collecte ī lacubꝰ et ciſternis:gr̄a aūt ſpūſſancti cuꝫ ip̄o ſpūſācto cōtiguat̉: quiagratia nō eſt in aīa niſi ſpūſſanctꝰ ſpeciali mō habitet ī ip̄a: ⁊ qꝛ mulier erat aſſueta corꝑalibꝰ: ītellexitverbū xp̄i de aqͣ corporali. ideo ſequit̉: p.¶ Dicitei mulier: dn̄e neqꝫ in qͦ hau. ha. ⁊ puteꝰ altꝰ eſt. q. d.nō potes mihi dare aquā viuā de iſto puteo: qꝛ nōhabes inſtrumētū ad hauriēdū: ⁊ puteꝰ ē ita ꝓfun.dus ꝙ nō poſſes attingere cū manu. q. Unde gͦ habes aquā viua? q. dnō potes mihi dare niſi tu faceres hͦ miraculoſe. qd̓ nō videt̉: qꝛ tūc tu eſſesmaior patriarcha iacob: qd̓ nō videt̉. ⁊ hoc eſt qd̓ d̓r: r. Nunquid tu maiores patre nr̄o iacob? qͥ fuit ꝯtentꝰ aqͣ huius putei. id̓o ſequit̉: s. Quidedit no. puteū. inquātū fodit ip̄m: vt p̄dictū ē. qd̓ nō feciſſet ſi aquā viuaꝫꝓ voluntate ſua aliunde habere potuiſſet. Et bibit ex eo ⁊ filij eiꝰ ⁊ pecoraeius. t. Rn̄dit ieſus. Hic remouet falſū ītellectū huiꝰ mulieris: oſtēdēsꝙ nō loquēbat̉ de aqͣ materiali: ſꝫ ſpūali. ⁊ hoc ē qd̓ d̓r: Rn̄dit ieſus ⁊cͣ.v. Ex hac aqͣ .ſ. materiali. de qͣ tu ītelligis. x. Sitiet iteꝝ. qꝛ non ſedat ſitim niſi ad tempus. y. Qui aūt biberit ex aqua quā ego dabo ei .i. gratia ſpūſſācti. z Nō ſitīet ī eternū. Sed contra hͦ videt̉ illud Eccl̓i. xxiiij.Qui bibunt me adhuc ſitiēt. vbi loquit̉ de aqua ſapiētie. Dicendum ꝙ ſitis vno modo accipit̉ ꝓ deſiderio alterius rei nō habite. ⁊ ſic oīs res temporalis adepta magis generat ſitim qͣꝫ tollat: qꝛ cupiditatē augmentat. Similiter aqua corporalis qꝛ non habet effectuꝫ niſi ad tempus: oportet iteꝝꝙ alia aqua numero ſumat̉ ad ſedandū ſitim: ⁊ ſic fit īterruptio. Alio modo accipit̉ ſitis ꝓ deſiderio eiuſdē rei habite: ad habendū eam ꝑfectius. etſic habetes deuꝫ ꝑ gratiā ſitiunt habere ip̄m per gloriā. ⁊ hoc modo loquitur auctoritas Eccl̓iaſtici p̄allegata. Tertio modo accipit̉ ſitis ꝓ excluſione. faſtidij a delectatiōe habita. ⁊ ſic beati dicunt̉ deum ſitire. Cum ergo dicitur hic: Non ſitiet in eternū. intelligit̉ de ſiti pͥmo modo dicta: qꝛ habensgratiā dei habet deū: ⁊ ideo non deſiderat aliquid qd̓ non habeat: ſed deſiderat deum quem habet habere ꝑfectius. ideo ſequitur:Sed aqͣ

B

B

De pe. diAd vercitiusxeprobi.

F 2