Glo. odi.Iohannis Ca. IIINico. de lyra
gͦ verba dei loquit̉. Nō enī ad men.§ .ſ. filio.a § qꝛ. I ſingulariter nō vt adoptiuos.ſurā dat deꝰ ſpirituꝫ. ⁊ Pater dili baſ vt tantus ſit filius quātus ⁊ pater: equalē enīul ſibi genuit.git: ⁊ oīa dedit in manu eiꝰ. QuiI qͥ eſt vita eterna.§. i. ip̄m filium.credit ī filiū habet vitā ęternā: qͥaūt incredulꝰ ē filio: non videbit§. i. ipſum filium.d vitā ſꝫ ira dei manet ſuper eum. e
ſemēdax: nō enī vera dicere pōt niſi illuminatꝰ a deo. Quenenī miſit deꝰ pater ꝟba dei loquit̉. qd̓ ē: quē miſit deꝰ: deꝰ eſt.ideo ꝟba dei loquit̉. gͦ ꝟba filij de ſe teſtimoniū ꝑhibētis ꝙdeꝰ ſit ꝟba dei ſūt. a Uerba dei loquit̉. In hͦ ſe diſtinguitca xp̄o: ſꝫ qꝛ miſſus ⁊ ꝟba dei loquit̉: aꝑtius addit: Nō enī admēſurā. b. Nō enī ad mē. Hoībusdat ad mēſurā: filio nō dat ad mēſurāſꝫ ſicut totū ex ſeip̄o toto genuit filiuꝫſuū: ita incarnato filio ſuo totū ſpiritū ſuū dedit: nō ꝑticulatim: nō ꝑ ſubdiuiſiones ſꝫ generalit̓ ⁊ vniuerſalit̓ ⁊nō ob aliud dat niſi qꝛ pater diligit filiū. c Qui credit. Ac ſi diceret: qͥcredit ī filiū habet ip̄m filiū: ⁊ ꝑ hͦ habet vitā. d. Sꝫ ira dei. Ira cuꝫ qͣ natus ē ꝑmanet. ⁊ id̓o non ait: venit: ſedmanet: qꝛ ꝑ filiū miſſū qͥ ē vita nō tollitur effectꝰ illiꝰ ire .ſ. mors corruptio⁊cͣ. q̄ oīa manēt.IUt ergoNico. de lyraTertia rō accipit̉ ex plenitudine gr̄e.Sic̄ eī in capite corꝑis naturalis ſuntoīs ſenſus: in alijs aūt mēbris ſūt ꝑticulatim: ſic in xp̄o capite nr̄o ē oīs plenitudo gr̄e: in alijs aūt diuiſim. ⁊ id̓o excellentia dignitatis ⁊ honoris xp̄o debet̉ p̄ alijs. ⁊ hͦ eſt qd̓ dicit̉:a Nō enī ad mēſurā dat deꝰ ſpm̄ .i. gr̄am hoī xp̄o: non ꝙ eiꝰgr̄a habitualis ſit infinita: ſꝫ qꝛ habet gr̄am ẜm oēm eiꝰ rationē ⁊ effectū: ſicut ſi haberet̉ albēdo ẜm oēꝫ gradū ip̄iꝰ poſſibilem: diceret̉ haberi ſine mēſura ⁊cͣ. Alio mō etiaꝫ d̓r hoc ex reſpectu ad capacitatē aīe. Si eī aliqͥs veniēs ad fluuiū hauriat aquā quātū pōt vas caꝑe: d̓r acciꝑe ſine mēſura: lꝫ vas ſitdeterminate mēſure. Sic in ꝓpoſito: qꝛ tota capacitas aīe xp̄fuit repleta gr̄a. ideo d̓r accepiſſe ſine mēſura. Quarta rō ſumit̉ ex xp̄i filiatione: qꝛ ē dei filiꝰ naturalis ⁊ vnigenitꝰ. Alijaūt qͣꝫtūcūqꝫ ſācti etiā angeli beati non ſūt niſi filij adoptiui:⁊ id̓o ſibi debet̉ excellētia reuerētie ⁊ honoris. ⁊ hͦ ē qd̓ dicit̉.b Pater dili. filiū ⁊ oīa de. in manu eiꝰ. qꝛ inquātū deus habet eādē potētiā cū pr̄e: ſic ⁊ eādem eſſentiā. Sꝫ hͦ mō accipiēdo li diligit nō tenet̉ cauſaliter: qꝛ filiꝰ nō ꝓcedit a pr̄e voluntarie ſꝫ naturalit̓: ſꝫ tenet̉ ꝯcomitatiue ⁊ ꝑ modū ſigni: qꝛ dilectio ꝯcomitat̉ ꝓductione filij. Sil̓iter inqͣꝫtū hō: oīa traditaſūt ī manu eiꝰ: vt hr̄ Matth̓. vltꝭ. Data ē mihi oīs ptās ī celo⁊ ī terra. ⁊ hͦ mō accipiendo li diligit tenet̉ cauſaliter: qꝛ dilectio diuina ē rō oīs alteriꝰ doni. ⁊ ſic ē cauſa oīm alioꝝ donorū q̄ facta ſūt ī hūanitate xp̄i. c. Qui credit. h̓ ꝯcludit pͥncipale intētū qꝛ intētio iohānis baptiſte iſta dicentis erat inducere diſcipulos ſuos ad credēdum ip̄i xp̄o cuiꝰ erat p̄curſor ⁊nunciꝰ. ⁊ hͦ ē qd̓ d̓r: Qui credit ī fi. habet vitam eternā ⁊cͣ. qꝛhabet gr̄aꝫ q̄ ꝟtualiter ꝯtinet beatitudinē: ſicut ſemē arborꝭipſā arborē. ⁊ loquit̉ de fide formata charitate. d Qui aūtincre. ē filio nō vi. vitā eternā. qͣꝫtū ad penā dāni q̄ ē carētiaviſiōis diuine. e. Sꝫ ira dei ma. ſu. cū. qͣꝫtū ad penā ſenſusq̄ et̓nalit̓ manet ſuꝑ dānatū: qꝛ nll̓o mō pōt euadere. Ad maiorē euidētiā eiꝰ qd̓ dictū ē ꝙ xp̄s baptizabat ⁊ diſcipuli eiꝰ.q̄rit̉: qͣle fuerat illud baptiſma. Et arguit̉ ꝙ nō fuit baptiſmaxp̄i: qꝛ baptiſma xp̄i habet efficaciā a paſſiōe ipſiꝰ: gͦ illā nō p̄ceſſit: qꝛ effectꝰ nō pōt p̄cedere cauſā ſuā. xp̄s āt nōdū paſſusfuerat. gͦ ⁊cͣ. Iteꝫ ſi aliqͥ fuiſſent baptiati baptiſma xp̄i an̄ eiꝰaſcēſionē ī celū: hͦ maxīe videret̉ eē veꝝ d̓ apl̓is ⁊ xp̄i diſcipuit nō ē veꝝ: qꝛ xp̄s volēs ad pr̄eꝫ aſcendere dixit eis:lis. hͦjdem baptizauit aqͣ: vos aūt baptizabimini ſpūſāctoIoh̓e⁊cͣ. vt d̓r Actꝰ. j. Baptiſmꝰ aūt xp̄i ē in ſpū. vt ptꝫ ex p̄dictꝰ. j.ca. gͦ ⁊cͣ. Contrariū videt̉ ꝑ dictū Augꝭ. ſuꝑ iſtū locū: qꝛ dicitꝙ ieſus baptizabat vt dn̄s: hͦ aūt ē baptizare baptiſmo ſuo.⁊cͣ. Rn̄ſio. in hac q̄ſtione ⁊ ꝯſil̓ibꝰ q̄ ſūt de ill̓ q̄ nō poſſūt ſufficiēter ꝑ rōneꝫ īueſtigari: nec eaꝝ veritas habet̉ ꝑ exp̄ſſā ſcripturā: tenēdū ē illd̓ qd̓ ē magꝭ cōſonū ſcripture ⁊ rōni. ⁊ ideoẜm hūc modū ī hac qͣſtionē ē ſic ꝓcedēdū: qꝛ nō ē exp̄ſſum ꝑſcripturā qͣle fuerit illud baptiſma. Sciēdū igit̉ ꝙ Chryẜ. dicit ꝙ illd̓ baptiſma tm̄ fuit baptiſma ioh̓is: qꝛ ẜm ip̄m baptitmus xp̄i nōdū erat inſtitutꝰ. Cuiꝰ rō ē: qꝛ ī baptiſmo xp̄i dat̉ſpūſſanctꝰ qͥ nō ē datꝰ an̄ xp̄i reſurrectionē: ẜm ꝙ d̓r. jͣ. vij. ca.Nōdū erat ſpūs datꝰ: qꝛ nōdū erat ieſus glorificatꝰ. ⁊ id̓o dicit ꝙ apl̓i an̄ paſſionē baptizabāt tm̄ baptiſmo ioh̓is. de xp̄oaūt d̓r ꝙ ip̄e nō baptizabat: vt d̓r ca. ſe. ſꝫ ꝓ tāto d̓r baptizaſſeī hͦ ca. qꝛ actio ſuoꝝ diſcipuloꝝ ei attribuit̉: ſicut factū ẜui attribuit̉ dn̄o. ſꝫ iſta non vident ꝯſona ſcripture. Ꝙ enī dic̄ primū baptiſmū
mū baptiſmū xp̄i nō eē inſtitutū an̄ reſurrectionē. nō videt̉ eſſeveꝝ: qꝛ ſacr̄a xp̄i ex ſua inſtitutiōe gr̄am ꝯferebāt. ⁊ id̓o tūc videt̉ baptiſmꝰ xp̄i iuſtitutꝰ qn̄ data ē virtꝰ ꝓducēdo iſtū effectū:hͦ aūt fuit qn̄ xp̄s a iohāne baptizatus tactu ſāctiſſime carnisſue ꝟtutē regenerādi ꝯtulit aqͥs. Et hͦ tenet̉ a doctoribꝰ: lꝫ neceſſitas vtendi hͦ ſacr̄o fuerit inductapoſt paſſionē: qꝛ ī paſſiōe xp̄i terminata ſūt figuralia ſacr̄a. Hoc etiaꝫ dicitAugꝰ. in qͦdā ſermone epiphanie: Exqͦ xp̄s ī aquis īmergit̉ ex eo oīm pctāabluit aqͣ: ablutio aūt auferens pctānō ē aliud qͣꝫ xp̄i baptiſmꝰ. gͦ ⁊cͣ. Itemꝙ dicit ſcd̓o apl̓os baptizaſſe baptiſmo iohānis nō videt̉ veꝝ: qꝛ ibidē d̓rꝙ diſcipuli iohānis mouerūt brigā ⁊q̄ſtionē de baptiſmo xp̄i ⁊ ſuorū diſcipuloꝝ: qd̓ nō eēt ſi xp̄s ⁊ eiꝰ diſcipulibaptizaſſent baptiſmo iohānis: qꝛ nōcederet ad iohānis detrimētum vt eiꝰdiſcipuli inſinuabāt: ſꝫ magꝭ ad honoris augmentū. Preterea ſi fuiſſet tm̄vnū baptiſma iohānis ⁊ apl̓oꝝ. q̄ſtioilla de diuerſis baptiſmatibꝰ nō hr̄etlo cū. Ꝙ aūt dicit tertio xp̄m ī ꝓpria ꝑſona nō baptizaſſe ſꝫ tm̄ꝑ diſcipulos ſuos nō videt̉ veꝝ: qꝛ vt d̓r Actꝭ j. Eepit ieſus facere ⁊ docere. ⁊ iō nō ē veriſil̓e qͥn pͥmo baptizauerit ꝑ ſeipſū.Et ꝯfirmat̉ ꝑ hͦ ꝙ alia ſacr̄a xp̄s ꝑ ſeipſum pͥmo exercuit: ſicutptꝫ de euchariſtia: qꝛ pͥmo ipſe corpꝰ ſuū ꝯſecrauit ⁊ formā cōſecrādi apl̓is tradidit. ſil̓iter ſacr̄m ꝯfirmatiōis ꝑ manꝰ īpoſitionē exhibuit ꝑ ſemetipſū. ⁊ id̓o nō ē veriſil̓e qͥn ſacr̄m baptiſmiꝑ ſemetip̄m exercuerit cū ſit pͥmū ſacr̄m. ⁊ iō dicēdū ẜm Augꝭ.ꝙ xp̄s baptizauit diſcipulos ſuos baptiſmo ſuo .ſ. aqͣ ⁊ ſpūſancto: vt d̓r in hͦ ca. ꝙ ipſe baptizabat: poſtmodū tn̄ officiū bapticādi eodē baptiſmate diſcipulis reliqͥt intentꝰ doctrine ⁊ p̄dicationi: ſicut ⁊ apl̓s paulꝰ paucos ꝑ ſe baptizauit vt poſſet predicationi fideliꝰ intendere. vt hr̄. j. ad Corinth̓ j. qꝛ ibideꝫ ſubdit: Nō enī miſit me xp̄s bapizare .ſ. pͥncipalit̓ ſꝫ euāgelizare.⁊ hͦ ē qd̓ dicit Augꝰ. in epl̓a ad Celeutiā: Credibile ē apl̓os fuiſſe baptięatos baptiſmo xp̄i: nec enim miniſterio baptizandidefuit vt haberet baptizatos ẜuos ꝑ qͦs ceteros baptizaret: qͥnō defuit hūilitatis miniſterio qn̄ eis pedes lauit. Auctoritasaūt illa q̄ hr̄ Ioh̓ .vij. Nōdū erat ſpūſſanctꝰ datꝰ ⁊cͣ. ītelligit̉ d̓datiōe ſpūſſācti ī ſigno viſibili. ⁊ hͦ modo nō dabat̉ ī baptiſmoxp̄i an̄ eiꝰ aſcēſionē: dabat̉ tn̄ inuiſibilis gr̄a ſpūſſancti ſicut etmodo. Ad pͥmū dicēdū ꝙ baptiſmꝰ habet efficaciā a paſſionexp̄i rōne ſuppoſiti diuini a qͦ etiā ipſa paſſio ꝟtutem habebat:eadē aūt erat ꝑſona an̄ paſſionē ⁊ poſt paſſionē: ⁊ ꝑ ꝯn̄s eadēcauſa efficacie fuit ī baptiſmo ab inſtitutione ipſiꝰ qn̄ ex tactucarnis xp̄i data ē aqͥs virtꝰ regenerādi. Ad ſcd̓ꝫ ptꝫ ex p̄dictꝭ ꝙapl̓i an̄ paſſionē fuerūt baptizati baptiſmo xp̄i. Qd̓ āt dictū ēeis poſtea: Uos aūt baptizabimini ſpūſācto ⁊cͣ. non intelligiỉde baptiſmo ſacr̄ali: ſꝫ de infuſione ſpūſſancti ī ſigno viſibili: qͥd̓r baptiſmꝰ ſil̓itudinarie: qꝛ ī baptiſmo qd̓ ē ſacrin dat̉ gr̄a īuiſibilis ſpūſſancti ſub ablutione aque viſibilis.¶ Ca. IIIMO2Al lE. codemū q̄ venit ad ieſū vt de ꝑtinenaj. Erat hō ex phariſeis ⁊c̄. Per Nitibꝰ ad fidē pleniꝰ erudiret̉ ſignificat̉: diſcipulꝰ humilis ⁊ diligens qͥ venit ad doctorē peritū vt ab ipſo de dubijs inſtruat̉:qui debet eum dulciter recipere exemplo chriſti: qui nicodemū dulcit̉ recepit. ⁊ nō ſolum ꝓponētem ſꝫ etiā replicātem bisaudiuit. pͥmo cuꝫ dixit: 7. Quō pōt hō naſci cuꝫ ſit ſenex ⁊cͣ.ſcd̓o cū ſubiūxit poſtea: F. Quō poſſunt hͦ fieri. ꝯͣ multos doctores qͥ tm̄ tenēt de ſua ſciētia ꝙ ſine diſcuſſione dicta ſua ſinttenēda. s7 Et nemo aſcēdit ī celū niſi is qͥ deſcendit de celo⁊cͣ. hͦ d̓r d̓ xp̄o ad lr̄am: quē doctor euāgelicꝰ debet imitari ſcꝫ īcelū aſcēdēdo ꝑ ꝯtēplationē diuinoꝝ ⁊ inde deſcēdēdo ad eruditionē ꝓximoꝝ. b7. Et ſic̄ moyſes exaltauit ſerpentē ⁊cͣ. ſerpens ille fuit eneꝰ ⁊ ī alto eleuatꝰ vt aſpiciētes ipſū ſanarent̉ amorſibꝰ ſerpētū. ⁊ ille ſerpēs fuit figura xp̄i qͥ fuit īpaſſibilis factus qͣꝫtū ad corpꝰ ī ſua reſurrectione: q̄ ipaſſibilitas figuratafuit ꝑ eneā ſoliditatē: ⁊ fuit exaltatꝰ ī ſua aſcenſiōe ad pr̄is dexterā. ⁊ ex hͦ dat̉ ſpes credētibꝰ aſcendēdi ad gl̓ie vitā. Gregꝰ.Dū terrenū corpꝰ deſideribꝰ ſuꝑpoſuit: nob̓ celum poſſe pateremōſtrauit. dx. Sic enī deꝰ dilexit mūdū ⁊cͣ. ⁊ hͦ debet nob̓ eſſeamoris diuini maximū excitatiuū. gr̄. Nō enī miſit deꝰ filiūſuū vt iudicet mūdū ⁊cͣ .i. vt ꝯdēnet. ⁊ nos multominꝰ debemꝰꝯdēnare ꝓximū etiā peccatorē: qꝛ qͣlis ſit futurꝰ: ē nob̓ penitꝰignotū. ac. Hoc ē aūt iudiciū .i. rō cōdēnatiōis reproborum.F Quia lux
Mat. 11. dLucꝭ. 10. d1. Ioh̓ .3. b