IohannisXeplicaCa. II RXeplica
¶ Ca. II AT die tertia6nuptię factę ſūt ī chana h§ mater eſt figura ſynagogalileę: ⁊ erat mr̄ ieſu ibi. cb Uocatꝰ ē āt ih̓s ⁊ diſcipl̓i eiꝰ adnuptias. Et deficiēte vino dicit dmat̓ ieſu ad eū: Uinū nō habēt.AA. quid eſt cōe deitati mee et tibi matrin.d Et dicit ei ieſus: Quid mihi ⁊ ti f
ſchola ibidē ꝓhibēt catholicos cū Ariſtotele in his erroribꝰ⁊ alijs in ſuis libris repertis ſentire: ⁊ p̄ſertim quia ẜm Ariſ.Omne verū vero cōſonat: ſuū aūt ꝓbleumā qd̓ dicit neutruꝫnō tōſonat ei qd̓ catholice eſt verū: igit̉ ꝓbleuma ſuū falſum.Item ipſe idē Ariſtoteles in multis locis ꝓbat ⁊ putat demōſtrare ſtatū in cauſis. Standū igit̉ erit in omni genere cauſarū in aliqua prima cauſa in genere cauſarū finalis et efficientis. Apud Ariſto. aſſignat̉ vnꝰ princeps in xij. metaph̓. queꝫin octauo phyſicoꝝ noīat primū motorē. Ab hoc quidē entedicit deriuatū cūctis eſſe: ⁊ celū ⁊ totā naturā depēdere: vnuꝫigit̉ ſolū ab Ariſto. ponit̉ independēs: ⁊ qͣꝫuis ẜm beatū Auguſti. primo de trini. difficile ſit plene intelligere creationemẜm viā naturalis cognitionis: nō eſt tn̄ impoſſibile ſuppoſitꝭprincipijs ⁊ dictis ph̓orū ⁊ alijs ſil̓ibꝰ. Nec ꝑ rōnes abducora veritate vt ſentiā cū Ariſto. mūdi creationē fore ꝓbleumaneutrū ſine errore: qꝛ oēs rōnes poſſibiles fieri cōtra veritatēfidei ſunt ſophiſtice. Dicit enī beatꝰ Hyldinus. xiiij. de trini.Reſpuit captioſas ⁊ inutiles queſtiōes ph̓ie fides cōſtās nechumanarū ineptiarū fallacijs ſuccūbens: ſpoliū ſe p̄bet veritas falſitati. Mirū igit̉ de Bur. qui Ariſtotelē veritatē dubitantē ꝓpter tales rōnes captioſas dicit nō erraſſe: qͣꝫuis enīꝑ demoſtrationē veritas aliqua nō ſit ſcibilis ꝓpter ſophiſma: tn̄ ſine errore nō dicit̉ dubitabilis et neutra.In eodē ca. vbi dicit̉: Plenū gratie ⁊ veritatis. Poſtill̓.olēs declarare differētiā plenitudinis gr̄e xp̄i ⁊ alioꝝ dicitplenū opponit̉ vacuo: idcirco quot modis d̓r vnū tot et reliquū ⁊cͣ. Bur. dicit illā diſtinctionē nō cōſonare rōni: ſcd̓o dicit eā ꝓpoſito nō bene adaptari. Priiū oſtēdit ex eo ꝙ plenūSlo. ordi.T die tertia. Ca. IIAugꝰ. Poſt oſtenſionem chriſti ꝑ teſtimonia iohānis ipſe ſe miraculooſtendit. Et die tertia. Significat tertia die .i. tꝑe gratie: poſt tēpus .i. ante legeꝫ eſub lege xp̄m ad nuptias eccleſie ꝑ carnē veniſſe.h. Uocatꝰ eſt aūt. In qͦ oſtēdit nō deſpiciendas nuptiasquas fecit: ⁊ ſacramētū nuptiarū inſinuat. c. Deficientevino. Uinū deficit vt mirabiliter vino de aqua facto: virtus latētis deitatis appareat. Augꝰ. Maior virtꝰ ē in creatione ⁊ gubernatione celi ⁊ terre: ⁊ ꝙ quotidie aqua pluuie ꝑ vites invinū vertit̉: ⁊ ꝙ ex paruo ſeminario fruges creant̉: ſꝫqꝛ hec naturaliter fiūt: iā ex vſu viluerūt: ⁊ iō quedam⁊ ſi minora p̄ter ſolitū nature ſibi deus ſeruauit: ꝑvirtus q̄ ī maioribꝰ etiā operat̉ ad memoriā reducid Quid mi. Augꝰ. In his nō negat matrē vt heretici dicūt: nec inhonorat eā: qui parētes honorare p̄cepit: ſed illa exigente: miraculū facturus nō agnoſciteā. q. d. Ex eo ꝙ genuiſti nō operor hoc: agnoſcā aūtte pēdens in cruce cū vt filiꝰ curā tui diſcipulo cōmittā: ſed nōdū venit hora mea .i. oportunitas: qꝛ nō debet eſſe paſſio niſi p̄dicato euāgelio: niſi virtute deitatis oſtēſa mūdo: tūc erit hora: nō neceſſitatis: vt heretici calūniant̉ ſed volūtatis. vnde: Poteſtatē h. p. a.m: et. i. .ſ. e. Nō eī auctor tēporū fato tēporis regit̉.Chana galilee. Id eſt celus trāſmigratiōis ibi nuptie: qꝛ hi ſūt digni xp̄o q̄ feruore deuotionis de vitijs ad virtutes: de terra ad celos trāſmigrāt. Materibi cuiꝰ vterus thalamꝰ fuit de quo ſponſus ꝓceſſit.Uocatꝰ eſt aūt ieſus deſiderio p̄cedētiū patrū ⁊ diſcipuli vt miniſtri. In nuptijs vinū deficit: qꝛ ſenſus legis ꝑ carnalē expoſitionē phariſeoꝝ a ſua priſca virtute ceperat deficere: ſꝫ xp̄s aquā in vinū cōuertit: dumq̄ carnalia videbant̉: ſpūalia oſtendit: ⁊ ſuꝑficiem lr̄eplenā virtute celeſti videri fecit. Chriſtus enī in ꝓphotis nōdū manifeſtatus quaſi vinū in aqua latuit: ſedcū aperuit eis ſenſuꝫ vt intelligerēt ſcripturas: ipſosvino inebriauit ⁊ mētes a carne alienauit. Scriptureſūt lex ⁊ ꝓphete et pſalmi: he oēs ẜm lr̄am aqua inſipida ẜm ſpm̄ vinū ſūt. Sex hydrie: ſex etates: quarūnulli defuit ꝓphetia. Incipit eī ab exordio mūdi: Eteſt prima etas ab Adam vſqꝫ ad Noe. Scd̓a vſqꝫ acabraā
⁊ vacuū opponūt̉ priuatiue. Priuatio vero nō dicit̉ tot modis quot habitꝰ. Hic dico primū ꝙ antecedēs ē falſum ⁊ ꝯſequētia nō valet. Nā ẜm modū gradualis habitꝰ accipiunt̉modi graduales priuatiōis: habitui eī ſimpliciter ꝑfecto opponit̉ priuatio ſimpliciter: habitui aūt partiali opponit̉ partialis priuatio. Nā ſicut vnꝰ eſt magis videns qͣꝫ alius: ⁊ ſicut vnꝰ eſt magis ſciēs qͣꝫ aliꝰ: ita vnꝰ eſt magꝭ ignarus alio⁊cͣ. Patet igit̉: qꝛ dato ꝙ plenū ⁊ vacuū opponerent̉ priuatiue adhuc quot modis dicit̉ vnū tot modis d̓r ⁊ reliquū. antecedēs aūt eſt ꝯtra Ariſto. iiij. phyſicoꝝ: qui vult vacuū potius eſſe ens ꝓhibitū qͣꝫ priuatiuū. Nā ſi eſſet priuatiuū: eētlocus carēs cōtento cū aptitudine habēdi: ꝓut dixerūt antiqui quos reprobat Ariſto. vbi ſupra. Quo ad ſecūdū Bur.vult oſtēdere ꝙ poſtill̓. diſtinctionē talē nō bn̄ applicat ex eoqꝛ videt̉: dicit Burg. ẜm illā applicationē nō eſſe diſtinguendū inter plenitudinē vniꝰ ſancti ⁊ alteriꝰ: qꝛ nullus ſanctusvirtutis patit̉ defectum cū virtutes ſint cōnexe. Burgen̄. ſicreplicat quaſi poſtillator nō intellexerit vel intelligere noluerit. Nam poſtillator loquens de defectu virtutis non loquitur de habitu ſed de gradu. Omnibus enī virtutibus ſimulconcurrentibus in vno ẜm naturā habituū ſtat defectus inomnibus ẜm gradum: et hoc oportet Burg. cōcedere niſi velit incidere cuꝫ Begar. in cleme. ad noſtrū. de hereti. dandogradū virtutū vltra quē quis nō poſſit ꝓficere. cū tamē ip̄eBurgen̄. dicat xp̄m experimētaliter ꝓfeciſſe Luce. ij. Caresigit̉ aliquo gradu quē tn̄ poſſet habere ẜm illā carentiam etpriuationē pōt dici vacuus: ſi ſaltē vacuū ⁊ plenū ſint priuatiue oppoſita ꝓut Burg. vult.¶ Nico. de lyraFa. IIT die tertia. Qm̄ ad eſſeſequit̉ oꝑari: cū oīa ſint determinataAꝓprio oꝑe: vt d̓r. iiij. metaph̓. iō poſtqͣꝫeuāgeliſta oſtēdit diuinitatē xp̄i ꝑ eternā emanationē a patre: hic ꝯn̄r declarat eā in oꝑe .ſ.ꝑ oꝑa miraculoſa q̄ ſunt diuine virtutis manifeſtatiua: qꝛ trāſcendūt virtutē totius naturecreate. Et diuidit̉ ī tres: qꝛ primo ponūt̉ oꝑaq̄ fecit xp̄s inter hoīes cōuerſando. ſcd̓o q̄ fecit moriēdo. xij. ca. tertio q̄ fec̄ reſurgēdo. xx.ca. Prima in duas: qꝛ primo ponit̉ opus diuinū qͣꝫtū ad mutationē nature. ſcd̓o qͣꝫtū adeffectū gratiebi: Erat hō. Primaonit̉ opus miraculoidhuc ī d̓ſū corā diſcipulis vt in fide firment̉urbis vt cōuertant̉.ibi: Poſt hoc deſcendit. Prima inponit̉ miraculi occaſio. ſcd̓o eius ꝑpetratio. ibi: Eripſius ꝓbatio. ibi: Etuiꝰ miraculi fuit defedixit eis ieſus. Circa primū ſciēdictus vini in nuptijs: ⁊ iō euāgeliſta deſas nuptias qͣꝫtuꝫ ade tertia .ſ.earū circūſtātias. d.catione philippi ⁊ nathanaeb Flis fratris eiꝰ: ⁊ ſic notat̉ptie facte ſūt in chana galilee: ⁊ ſic ptꝫ locꝰ. Chana enī q̄dā villa eſt ſita in galilea. c. Et eratmater ieſu ibi. Uocatꝰ eſt aūt ieſus ⁊ diſci. eiꝰ ad nuptias. Licet autēalij plures fuerint in iſtis nupg: tn̄ ieſus ⁊ mater eiꝰ ⁊ diſcipuli eiꝰexp̄ſſius noīant̉: qꝛ nō fit hic mete nuptijs niſi rōne miraculi ibidē ꝑpetrati: qd̓ fuit factū ꝑ matris interpellationē et ꝑ ipſiꝰ ieſu oꝑationē: ⁊ ad diſcipuloꝝ ꝯfirmationē. Et ꝑ hoc etiā excludit̉ error eorūqͥ dicūt nuptias eē pctm̄: qꝛ ſi nuptie eſſent illicite ieſus ⁊ mater eiusnō fuiſſent in illa ſocietate. Dicit̉ etiā cōiter ꝙ iſte nuptie fuerūt iohānis euāgeliſte: a qͥbus eū xp̄s vocauit ante cōſūmationē matrimoniꝑ copula carnis. Ex hoc ī eccl̓ia obſeruat̉ ꝙ ante carnalē copulā poteſt licite alter cōiugū intrare religionē. Hoc aūt videt̉ ꝑ dictū Hieronymi in ꝓlogo: vbi d̓r ꝙ xp̄s vocauit eū de nuptijs nubere volentē:ex qͦ videt̉ ꝙ nuptie fuerūt ſue: qꝛ xp̄s nō legit̉ in alijs nuptijs fuiſſe.hͦ etiā videt̉ ꝑ hoc ꝙ mater ieſu erat ibi tāqͣꝫ in nuptijs nepotꝭ ſui. Nōenī ē veriſil̓e ꝙ ipſa veniſſet niſi multū attinuiſſet ſibi: ſicut iuit ad heligabet cognatā ſuā feſtināter tn̄: vt hr̄ Luc̄. ij. qꝛ ẜm ꝙ dicit Ambroſiꝰ. nō libēter ſtabat ī publico: ſꝫ magꝭ ī orationis ſecreto. d. Et deficiente vino. hic tāgit̉ occaſio miraculi. e Dicit mater ieſu ad eum.vinū nō habēt .ſ. ad ſufficiētiā. Ex corde enī pijſſimo voluit p̄ueniretotalē defectū ne appareret cōfuſio: iō inuitauit filiū quē ſciebat ad hͦpotentē: ſicut a principio edocta fuerat ꝑ angelū ⁊ ꝑ ſpiritū ſctm̄: nontn̄ ip̄m inuitauerat ad miracula ante etatē ꝑfectā qꝛ nō decebat vt videbit̉: f. Et dicit ei ieſus qͥd mihi ⁊ tibi eſt mulier? Cum xp̄s maximā reuerētiā matri ſue detulerit: mirū videt̉ ꝙ ſic extranee mr̄i ſue reſpōdit: iō dicit Augꝰ. ꝙ facere miracula ei cōpetebat ẜm diuinā naturā quā a matre nō habuit: iō p̄dicto mō reſpōdendo matri oſtenderehil havoluit ꝙ in hoc nō tenebat̉ ei obedire: qꝛ in natura diuibuit
A
F
.jͣ. 10. d
E 2