Moraliter IohannisCa. IAdditio
id eſt viuēs ẜm dictamē rōnis ⁊ nō vita beſtiali. f. Cui nomē erat ioh̓es. qͥ īterp̄tat̉ ī qͦ eſt gr̄a. ad hͦ enī ꝙ p̄dicator cōuenienter ⁊ vtiliter ānūciet ꝟbū dei requirit̉ gr̄a ſpūſſancti.gͦ. Hic venit vt teſti. phi. de lu. i. de xp̄o qͥ ē lux ꝑ eēntiā. iō inp̄dicatore debet eē huiꝰ lucis ꝑticipatio ꝑ bonā vitā ⁊ famā:qꝛ ſic̄ dicit Greg. homel̓. xxxviij. cuiꝰ vita deſpicit̉ reſtat vt eiꝰp̄dicatio cōtēnat̉. ar̄. Vt oēs crederēt ꝑ illū. debet enī intendere ſalutē auditoꝝ ⁊ nō ꝓpria laudē vel queſtū. ix. Nō eratille lux. qꝛ p̄dicator nō docet īteriꝰ mētē illuſtrādo ſꝫ deꝰ. ideoſubdit̉: ap. Erat lux vera ⁊cͣ. lumine gr̄e qͣꝫtū eſt de ſe: ſꝫ malinō illuminant̉ eo ꝙ ponūt obicē huic illuminatiōi: de qͥbꝰ d̓rIob. xxiiij. Ipſi fuerūt rebelles lumini. ex. Et mūdus eū nōcog .i. hoīes mūdialiter viuētes: qͥ ſuū ītellectū ⁊ affectū defigūt ī terrenis ⁊ ſic auertunt̉ a diuinis. gy. In ꝓpria ve. ⁊ ſuieū nō rece. lꝫ aūt oēs chriſtiani ſint ſui: magꝭ tn̄ ꝓprie clerici qͥdicūt̉ a cleros qd̓ ē ſors eo ꝙ ſūt de ſorte dei: ⁊ tn̄ eoꝝ multi nōrecipiūt ip̄m ſꝫ magꝭ abijciūt qͣꝫ laici. 12. Quotqͦt aūt receperūt eū. ꝑ fidē charitate formatā. k. Dedit eis ptāte ⁊cͣ. peradoptiōis gr̄aꝫ. 1j. Qui nō ex ſanguinibꝰ ⁊c. nā hec filiationō ē ꝑ ꝑticipationē eſſe nature: ſꝫ magis diuine ſcd̓m qd̓ d̓r. ij.Pe. j. Qui vocauit nos ꝓpria gl̓ia ⁊ ꝟtute ꝑ quē maxima etp̄cioſa nob̓ ꝓmiſſa donauit. vt ꝑ hec efficiamini diuīe ꝯſortesnature. ct. Et ꝟbū caro factū ē. ⁊ ſic deꝰ voluit eē ꝑticeps humane nature: ⁊ hec mutua ꝑticipatio debet eē rō maxime dilectionis: lꝫ nō ſit ſil̓is vtrobiqꝫ. qꝛ ꝟbū aſſūpſit hūanā naturāverā: ſꝫ dei filij adoptiui nō recipiūt ſic diuinā: ſꝫ ꝑticipationēeiꝰ ꝑ gr̄am. dy. Et vidimꝰ gloriā eiꝰ ⁊cͣ. nā fideles vidēt eānūc ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigmate: poſtea ꝟo videbūt clare ⁊ manifeſte. bI.ohānes ꝑhibet teſtimoniū. Hic ponit̉ ip̄iꝰ ioh̓is modus teſtīficādi ꝑ quē ſignificat̉ modꝰ p̄dicādi: qͥ debet eē cuꝫaffectu magno ⁊ etiā ī publico. iō ſubdit̉: c. Et clamat. habētes enī doctrinā ſuſpectā magꝭ docet occulte ⁊ ſine clam̄ore.dy. Hic ē quē dixi qͥ poſt me ⁊cͣ. qꝛ p̄dicator q̄rere debet honorē xp̄i ⁊ ꝟtutē p̄dicatiōis attribuere ſibi. iō ſubdit̉: hy. Et deplenitudine eiꝰ ⁊cͣ. ex nobis nihil habētes. iy. Et gr̄aꝫ ꝓ gr̄a..i. nob̓ dedit gr̄aꝫ vt ꝑ eā gl̓iaꝫ cōſequamur: q̄ eſt gratia cōſūmata. b 7. ¶lia lex ꝑ moyſen da. e. a pctīs cohibēs ſꝫ nō gratiā iuſtificāte p̄bēs: nā hͦ xp̄o reſeruabat̉. iō ſubdit̉: Gr̄a etꝟitas ꝑ ieſū xp̄m facta ē ⁊c. Deū nemo vidit vnqͣꝫ. cōp̄hēſiue.a P Unigenitꝰ qͥ ē ī ſinu pr̄is .i. ſibi cōſubſtantial̓. ip̄e vidit iſtomō. iō ſubdit̉: k Ipſe enarrauit .ſ. myſteria ī lege ⁊ ꝓphetisſub velaminibꝰ ꝓnūciata ⁊ hͦ fuit ſignū ꝙ nos deduceret adclarā viſionē diuīoꝝ. et. Et hͦ ē teſtimoniū ioh̓is. qd̓ ꝑhibuitcorā legiſperitꝭ. ī qͦ teſtimonio negauit ſe eē xp̄m: ⁊ hͦ veraciterqͣꝫtū ad īterrogātiū ītētionē. ⁊ d̓ duobꝰ primis ptꝫ qꝛ ioh̓es nōerat xp̄s nec helias ī ꝑſona. ſil̓r de tertio: nā intēdedebāt q̄rere ſi ioh̓es erat de nūero ꝓphetaꝝ antiquoꝝ: alit̓ eī rn̄dere fuiſſet falſū: ſꝫ aſſeruit ſe eē vocē .i. ꝟbi diuini nūciatorē: qd̓ eratverū ⁊ humile reſpōſū. ⁊ ī hoc docuit doctores catholicos veraciter ⁊ humiliter rn̄dere. τ. Quid gͦ bapticas ⁊cͣ. q. d. tutibi vſurpas officiū alienū. cx. Rn̄dit eis ioh̓es. nō reddēdoiniuriā ꝓ iniuria: ſꝫ humiliter ⁊ vere. d. x. Ego baptico ī aqͣ.corꝑa tm̄ lauādo. ad ſignificādū illiꝰ baptiſmū qͥ lauat aīas inſpūſſctō. hy. Hec ī bethania facta ſūt. q̄ īterp̄tat̉ domꝰ obediētie. iō ꝑ hͦ ſignificat̉ ꝙ ioh̓es ex obediētia dei venerat xp̄mnūciare īmolādū ꝓ redeptiōe mūdi. d Et ego neſciebā eū.ante reuelationē mihi factā āno qͥntodecimo Tyberij ceſaris:vt hr̄ Luce. iij. q̄ qͥdē reuelatio facta fuit iohāni in deſerto. vthr̄ ibidē: ⁊ ꝑ hͦ ſignificat̉ ꝙ reuelatiōes diuine fiūt habitātibꝰī deſerto penitētie: Pſal. lxij. In terra deſerta ⁊ īuia ⁊ inaquoſa: ſic ī ſācto apparui tibi: vt viderē ꝟtutē tuā ⁊ gloriā tuā.ar̄. Altera die iteꝝ ſta. io. ⁊cͣ. ſicut dictū ē ꝑ iohannē p̄dicatoreuāgelij deſignat̉. ⁊ iō ꝑ hoc ꝙ d̓r hic: ſtabat: ſignificat̉ ꝙ p̄dicator euāgelij debet eē cōſtās in p̄dicatione verbi dei. cx. Etreſpiciēs ie. am. ꝑ qd̓ ſignificat̉ ꝙ p̄dicator euāgelij debet diligēter ꝯſiderare ꝓceſſuꝫ vite xp̄i ⁊ nō ſolū cōſiderare ſꝫ etiā p̄dicare. iō ſubdit̉: . Dixit: ecce agnus dei. eius innocētiā p̄dicādo: ⁊ obediētiā vſqꝫ ad mortē: ⁊ audiētes debēt deuote recipere talē p̄dicationē. qd̓ ſignificat̉ ꝑ hͦ qd̓ ſubdit̉: etͣ. Et audierūt eū duo diſcipuli loquētē ⁊ ſecuti ſūt ieſum. ⁊ dn̄s ieſusad tales ꝯuertit̉ ꝑ clemētiā: ⁊ recipit ꝑ gratiā: ⁊ inſtruit eos d̓neceſſarijs ad ſalutē. ꝑ Andreā ꝟo ⁊ philippū qͥ a xp̄o edoctifuerūt de ſalute fratrū ſuoꝝ ſolliciti: ſignificant̉ illi qͥ ꝓximosſuos qͣꝫtū bono modo poſſunt inducūt ad ſequelā chriſti. contra multos qͥ nō ſolū nō inducunt ſed ꝓ ſuo poſſe auertunt.i7. Amen amen dico vobis videbitis angelos ⁊cͣ. ꝑ quos ſignificant̉ p̄dicatores qͥ dicunt̉ aſcendere ſuꝑ filiū hoīs qn̄ p̄dicant chriſti deitatē: ⁊ deſcendere quādo ꝓ eius amore querunt
runt releuare ꝓximi neceſſitatē.¶ In ca. j. Iohannis vbi dicit̉ in poſtilla. Et hoc ptꝫ ī Ariſ.qui inter alios ph̓os videt̉ verius ſcripſiſſe ⁊cͣ.CAAUITIO. I. miūdi nouitatē: nō tn̄ cōcludit ꝯtrariū:Licet Ariſtoteles non demonſtraueritſed ſcd̓m mentē eiꝰ hoc tāqͣꝫ ꝓbleuma neutrū reliquit: vt ptꝫꝑ rōnes eius in de celo ⁊ mūdo intuēti: in quo nō videt̉ a veritate deuiaſſe. Nā cū philoſophica īueſtigatio ſolū rōni naturali innitat̉: ẜm quā mūdū incepiſſe nō ē ſcibile nec demōſtrabile: ꝓut .ſ. ſanctꝰ Tho. plene tradit ī prima ꝑte. q. xlvj.arti. ij. ī corꝑe. q. Idcirco nō demōſtrādo mūdi nouitatē nondeuiat a rōne. Similiter circa intelligētias ſeꝑatas conatꝰ ēadinuenire numerū corrn̄dētē nūero celeſtiū motuū: ꝑ hͦ nōexcludēs qͥn plures poſſūt eſſe ſubſtātie ītellectuales ſeꝑateorbes nō mouētes: vt ptꝫ ꝓceſſū ſuū in hac materia bene aduertēti. Sil̓r circa felicitate nō videt̉ a veritate deuiaſſe. Nāin primo ⁊ vltimo ethicoꝝ vbi de felicitate tractat nō loquit̉niſi de felicitate politica ſeu de felicitate ſpeculatiua q̄ in hacvita ꝑ naturā haberi pōt: nō aūt de felicitate ſuꝑnaturali deqͥbus apl̓s. j. Coꝝ. ij. et etiaꝫ Eſa. lxiiij. Ꝙ oculus non vidit⁊cͣ. Talis enī felicitas ſpeculationē naturalē tranſcēdit.In eo. ca. j. vbi d̓r in poſtilla. Plenū enī opponit̉ vacuo.IAdditio. i. ⁊ vacuo nō bene videt̉ cōſonare rōniHec diſtinctio poſtillatoris de plenonec ꝓpoſito adaptari: primū ptꝫ. Nā lꝫ vacuū opponat̉ pleno: nō tn̄ tot modis dicit̉ vacuū ſicut d̓r plenū. nā vacuū opponit̉ pleno ꝑ modū priuatiōis: priuatio aūt ſicut cecitas nōd̓r tot modis ſicut viſus. Scd̓m ptꝫ. Nā ẜm illā diſtinctionēnō eſſet diſtinguēdū īter plenitudinē gr̄e vniꝰ ſancti ⁊ aliaꝫ:de quolibet enī ſāctoꝝ verū eſt dicere ꝙ nō patit̉ virtutis defectu cū oēs ꝟtutes ſint cōnexe. Nec dicēdū videt̉ ꝙ in ſanctis ſit vacuitas gratie: eo ꝙ eoꝝ gratia nō redūdat ad corpus ſicut ſuꝑnaturaliter cōcipiat. Sꝫ ad declarationē huiꝰ attendēdū ē ꝙ licet in ſacra ſcriptura multis et diuerſis attribuat̉ plenitudo gr̄e ſeu ſpūs: nō tn̄ vniformiter ſeu equalit̓ īſingulis intelligēda eſt hmōi plenitudo ſꝫ ī quolibet eoꝝ expͥmit: vel ſaltē innuit̉ illud reſpectu cuiꝰ talis plenitudo greattribuat̉: verbi gr̄a: cū legit̉ de Beſeleel Exo. xxxj. Repleuieū ſpū dn̄i ⁊cͣ. Ibidē ſubiūgit̉: In oī oꝑe ad excogitandū. inquo declarat̉ ꝙ talis plenitudo refert ad oīa artificialia ꝑfecte diſponēda ſeu exercēda. Cū aūt legit̉ de Stephano Act̉.vj. Plenus gratia ⁊ fortitudine: ibidem declarat̉ ad qͥd referēda eſt hec plenitudo .ſ. ad faciēda ſigna ⁊ ꝓdigia ⁊ ad fortitudinē martyrij exercēdā. Sil̓r cū d̓r d̓ beata virgine. Plena gr̄a: Luce. ij. Referēda eſt illa plenitudo ſeu extēdēda adtantā plenitudinē vt decebat genitricē filij dei. Decebat eniꝫfecūdā eē gratijs que actorē gratie nō ſolū in mente ſed ī vētre amplectebat̉. Unde in glo. ſuꝑ illud verbū gratia plena.q. d. quedā arra et dos ſponſi oſtendit̉ ꝙ fecūda ſit gratijs.Cū aūt de apl̓is dicit̉: Repleti ſūt oēs ſpirituſancto: Act̉. ij.talis plenitudo ſeu repletio extendēda eſt ad hoc ꝙ eēt ſufficiētes ad fundandā fidē chriſti vniuerſaliter in orbē ꝑ plenitudinē fidei ⁊ charitatis ⁊ donū linguarū ⁊ hmōi ꝓut ibidē declarat̉ ꝑ ſigna viſibilia hanc inuiſibilē plenitudinē demōſtrantia. Cū aūt de chriſto diceret̉. Plenū gratie ⁊ veritatis: extendenda eſt talis plenitudo ꝓut decet filio dei naturali vnigenito: q̄ quidē extenſio etiā ẜm humanitatē ineffabilis eſt quodāmodo infinita tāqͣꝫ nō ad mēſurā data: vt. jͣ.iij. ca. Quā quidē extēſionē plenitudinis gratie xp̄i euāgeliſta ſatis innuit cum ſubdit: Quaſi vnigeniti a patre: ſuꝑ qd̓verbū Augꝰ. dicit: Suꝑ oēm naturā ⁊ cōſeruorū noſtrorumclaritatē euāgeliſta mētē erigēs ad ip̄m nos bonoꝝ ꝓduxitverticē. q. d. euangeliſta: nō vt ꝓphete aut alterius hoīs velangeli alicuiꝰ ſuperiorū virtutū ſed quaſi ip̄ius dn̄atoris ipſius regis ipſius naturalis filij vnigeniti. hec Augꝰ.¶ In eodem ca. vbi dicit̉ in poſtilla. Cuius nō ſum dignusvt ſoluam eius corrigiā calciamēti.De hac materia .ſ. de calciamentis:¶ Additio. lij. chriſti: vide ſupra in additiōe Mar.j. vbi de hoc large tractat̉.Iohānis j. ca. vbi dicit̉: Mūdus ꝑ ipſū¶ ACPll CA. factus eſt. Poſtillator dicit Ariſtoteleꝫerraſſe de mūdi eternitate intelligētiarū numero et felicitate⁊cͣ. Burg. aſſumit Ariſto. in ſui defenſione aſſerens eū nō erraſſe: qꝛ innitebat̉ rōni naturali ẜm quā mūdū incepiſſe noneſt ſcibile: relinquit igit̉ tanqͣꝫ ꝓbleuma neutrū: ſed miruꝫde Bur. ꝙ ſe opponit ſchole pariſienſi ſine neceſſitate ⁊ ſineratione: venerabilis enī Guilhelmꝰ epiſcopus pariſienſis cūſcholo