It ait Criſoſtimꝰ. Ideo celoꝝ et prīs meminit: vt ex hoc ꝓuocet auditorē. Nichil em̄ita deo aſſil̓at. ſicut iniuriā facientibꝰ ignoſcere. Incōueniens eſt aūt ſi talis prīs filiusexiſtēs feralis efficit̉. ⁊ ad celū vocatus terrenum quendā et vite huiꝰ ꝓpriū habet ſenſūHec Criẜ. Si em̄ dimiſeritis non retinendorancorē. nō appetēdo vindictā. hominibꝰ peccata eorū ſcꝫ in vos cōmiſſa: dimittet vobispater vr̄ celeſtis debita vrā. Si aūt non dimiſeritis hominibꝰ. nec pr̄ veſter dimittetvobis peccata vrā: Bene dicit vrā. quia heceſt ſola oꝑacio homīs et poſſeſſio ſcꝫ peccatūin malū em̄ poteſt per ſe nō in bonū. Ecce lexo homo tibi a dn̄o poſita ē. Si em̄ dimiſerisdimittet̉ tibi. ſi nō dimiſeris nō dimitteturtibi. Vn̄ Ciprianus. Excuſacō em̄ tibi nullaeſt in die iudicij. cū ſcd̓m tuā ſentenciā iudiceris: et qd feceris hoc ipſe pacieris. Vbi etCriẜ. Poſt impletā oracōnis formulā nullius prorſus mādati memīt. niſi iſtius certe qͦ ad dandū nos veniā cōcitauit. Ait qͥppe. Si dimiſeritis hominibꝰ pcc̄a eoꝝ. dimittet et vobis pater celeſtis peccata vrā. Itaqꝫa nobis tota hec res ſumit exordiū. futuꝝqꝫde nobis. in nr̄a eſt ptāte iudiciū. Ne em̄ vl̓irracōnabilis quiſpiā aut in magno aliquoaut in exiguo delicto. de iudicio dei cōqueripoſſet. ip̄m rerū dn̄m illius fecit eſſe ſentencie Quemadmodū inquit tu ipē iudicauerisita tibi eciā iudicabo. Si em̄ dimiſeris cōſeruo tuor a me qͦꝫ eandē grām cōſequeris. Etcerte nequaꝙͣ iſtud equale eſt. Tu em̄ remittis. cū ipē quoqꝫ remiſſione indigeas: deusvero cū nullius vnꝙͣ indigeat ignoſcit. Tuꝯſeruo remittis: deus ſeruo Et tū quidē mille pcc̄orū reus: deus vero ab omni pcc̄o extraneus. Et tn̄ ſi quoqꝫ habundanciā ꝓp̓smiſeracōnis on̄dit. Quō nō igit̉ digni ſupplicio ſumus: cū tali em̄ a deo ptāte donata ip̄iſalutis nr̄ē efficimur ꝓditores? Quēadmodum vero in alijs cauſis. vt audiamur rogamus: qui nobis ea ip̄a. quoꝝ dn̄i ſumus nōimpēdimus? Nichil ē qd̓ꝫ ſic dei ſimilis faciat. vt malignis atqꝫ ledentibꝰ eſſe placabilem. Propterea ⁊ per ſingula queqꝫ verbanos cōmonens fieri orōnes docet. dicendopater nr̄ ⁊cͣ. plua̓li vbiqꝫ numero nos vti docens. vt ꝓximis per cūcta placati ne veſtigiūquidē ī nobis iracūdie relinquamus. Quodſi vniꝰ diei ſaltē velleꝰ pcc̄a dinumerare. tūcoptime diſceremꝰ quantorū eſſe rei malorūQuis igit̉ vr̄m in oracōne nō habet deſidiāQuis nō ſuꝑbie eſt inflatus tumore? Quisnō inanis gloria aurula ventilatus? Quisnō de fratre detraxit? Quis non cōcupiſcenciam admiſit malignā; vel impudicis oculisaſpexit? Quis nō inimici cū paſſione animirecordatus eſt? Quis nō emuli ſui aut cruciatus eſt proſperis aūt delectatus aduerſisVerūptamen tot ac taliū peccatoꝝ cōpendioſam nobis ac facilem deus viam liberacōnisdedit tociusqꝫ labois alienam. Quis em̄ labor eſt frī indulgere merēti? Labor quidē inremittendo nullus; in retinēdo vero inimicicias maximus. Siquidē iracūdia liberari magnam menti reddit quietē. et valde hoc ē facile volenti. Sufficit velle tantūmodo. et oīa cōtinuo pcc̄a deleta ſūt. Hec Criẜ. Igit̉ vt aitAugꝰ. amplectēda eſt homini tā benigna cōdicio: vt dimittēdo delicta aliena diluat̉ ſuaUam ſcd̓m eundē multa ſūt elemoſinarū genera. quas cū facimus adiuuamur vt dimittantur nob̓ pcc̄a. ſed ea nͥl maius eſt quamex corde dimittimus. qd̓ꝫ ī nobis quiſqꝫ peccauit. Ie ſimus pigri ad dimittendū alijsqui em̄ vt ait Criẜ. remiſit ꝓximo: ſe priusꝙ illū de reatibꝰ liberauit. Vn̄ et Gregꝰ. Sicogitauerimus. qm̄ non ei qͥ cōtriſtauit nosſed nobis ip̄is largimur. cito dimitteremꝰvenenū ire. Ad dimittendū aūt alijs ncc̄e ēfrenae̓ iram. que frequent nos ſtimulat advindictam In̄ Augꝰ. Frēs mei exercere vosquantū poteſtis ad exhibendā māſuetudinē.eciā erga inimicos vrōs. Frenate iraꝫ. q̄ vosſtiniulat ad vindictā. Si vindicare te visde inimico tuo. ad ip̄am ira te cōuerte. quiaip̄a ē inimica tua. q̄ occidit aīam tuā. Oraturus es deū. Venturā eſt hora: vt dicas paternoſter qͥ es in celis. Venturus es ad illū verſum: dimitte nobis debita nrā. Quid ſequitur? Sicut et nos dimittimus debitoribusnris. Ibi illa inimica ſtat ꝯtra te. Sepit viāoracōnis tue. Murū erigit. et nō eſt qua tranſeas. Non ſeuias cōtra inimicū tuū. in iſtā ſeuias. Nelior eſt qͥ vincit irā: ꝙ qui capit ciuitatem. Nō potes illā interimēre. potes iſtā reprimere. Si fortis es. iram vince. et ciuitatiparce. Hec Auguſtinus QracioAter noſter excelſus in creacōne: ſuauis in amore: diues in hereditateQui es in celis ſpeculū et̓nitatis. corōna iocūditatis. thezaurus felicitatis. Sācfificet̉ nomē tuū. vt nob̓ ſit mel ī ore. citharain aure. deuocō incorde. Adueniat regnū tuūita iocundū ſn̄ permixtionē. trāquillū ſine perturbacione. ſecurū ſine amiſſione. Fiat volūtas tua ſicut in celo et in terra: vt oīa que odis odiamus. que diligis diligamus. que tibi placent impleamus. Panē noſtꝝ qͦttidianum da nob̓ hoclie. ſcꝫ doct̓nalē. penitēcialēvirtualem. Et dimitte nobis debita noſtra.