Gonū eſt igit̉ eius exe̓mplo ab adoleſcēciaiugū dn̄i portare et dum natura tenera eſt bonis ſe aſſueſcere et in p̄dicādis auditores actu p̄cedere. Exquo ſumit̉ argumentū. ꝙ an̄qͣqͥs ꝑfectus fuerit aliorū magiſteriū obtine̓nō debet. ¶ Nanebat iohānes indeſerto vbieſt aer purior celū aꝑcius et familiai̓or deusvt qꝛ nōdum baptiſmi et p̄dicacōnis tēpusaduenerat. oracōnibus vacaret. et cū āgeliscōuerſaret̉ et extra multorū naliciā nutriretur. et neminē vereret̉ arguere nichil ſibi conſcius et eſſe fide dignus. ꝙ xp̄m erat p̄dicatūrus et de ipō teſtificaturus. Neno em̄ poteſtalterius teſtis eſſe ydoneus. niſi prius fueritſuus. fugit igit̉ turmas et tumultū populine ex cohabitacōne cōtraheret in fama vel vita aliꝙͣ maculam ſcandali vel delicti. Qui ſiin mūdo māſiſſet forte malicia et cōuerſatōehoīm deprauatus fuſſꝫ. Nūdum itaqꝫ fugꝰvt ſanctitatē ſuā cuſtodiret et ne leui ſaltemverbo vel peccato vitā macularet. Nam ſcd̓mCriſoſtimū. ſicut in vſſibile eſt arborē iuxtaviā poſitā fructus vſqꝫ ad maturitatē ſeruae̓ſic hominē iuxta mūcum poſitū. vſqꝫ in finēvite innocēciam cuſtodire. Sunt aūt quedāarbores que licet ſunt in orto plantati ita ꝙad ſtipitē trāſcūtes nō poſſint attīgec tamēā ifrabel baramos ſuos ꝑ viam expandūt. et ideo noleſtant̉ a trāſeuntibus: ſic eſt de religioſiꝫ innegocijs ſecularibus ſe implicātibꝰ ¶ Epellens valde et mirabilis eſt puer iſte ioh̓eꝫ.Ipē em̄ fuit primus heremita ac principij etvia religio ſe viue̓ volenciū. De cuius ſinulari cōuerſione: Petrus rauēnas ita ſcrintInfra teneritudinē annorū. beatus iſte piejxlij. j. xx.ſpūducēte ad heremū ductus eſt. Nec olſtiſū igpu m latit etatis infirmitas ꝙ maieſtas dn̄i felidauit. Reliquid ioh̓es mūdū homines figpatriā neſcit pn̄tes aſꝑnat̉ et in ſolius quinitatis apicē btē contēplacōnis figit obtuꝰNira rerū cōuerſio hominē vix mūdū ingiſſum mūdi gloriā fugere et ſeculi cupiditaesnō ſolum obliuiſci. ſꝫ et neſcire ꝑpetuū cū duinitate ſtabilire cōſorciū. Receſſus monciūſiluarū an fractus ⁊ valliū ſubtiacēs vaſtiaspuero prīarche domicilia cū nox coegeta pͥbuerūt. Sic ioh̓es etatis ſuꝑgreſſus inficiam et nobilioris gn̓is gn̓oſitatem oblitis.ſoli vacat diuinitati forma vite monachyrūꝓpoſitum anachoritarū principiū tocius religionis aſſercio. Vnde et Criſoſtimꝰ. Sicutſacerdotū prīcipes ſunt apoſtoli. ſic monachorū prīceps iohānes baptiſta eſt quātum tradit hebreoꝝ ſcriptura et vſqꝫ hodie in memocia eſt. Conſiderate monachi dignitatē veſtrāiohānes prīceps veſtri eſt dogmatis. Ipē menachus ſtatim vt natꝰ eſt in heremo viuitin heremo nutrit̉ xp̄m exſpectat in ſolitudīenō vult cū hominibꝰ cōuerſari in heremo cūangelis ph̓atur. Felix iſta cōuerſatio deſpicere homines. angelos querere: vrbes deſerere et in ſolitudine xp̄m inuenire. Xp̄m nōquerebāt in tēplo ſꝫ indeſerto. Seꝑauit ſe amultitudine. Oculis exſpectātibus criſtumniſ aliud dignū eſt aſpicere niſi xp̄m. felicesſunt qͥ imitātur iohānem: quo maior internatos mulierū nō fuit Nec Criſoſtimus. Infelices ergo monachi ſunt qui iohānem principem ſuū nō ſequētes ſolitudinē ſuā deſcrūtet in vrbibus cū hominibꝰ cōuerſant̉. qͥbusſolitudo carcer eſt et opidum ꝑadiſus Nonfic. Ieronimꝰ ſenciebat. qui dicebat. Viderint alij quid ſenciant: vnuſquiſqꝫ em̄ ſenſuſuo ducit̉ michi opidū carcer eſt. et ſolitudoꝑadiſus. Hec Ieroniinꝰ. Agnoſcat ergo monachus nomen ſuū. morios em̄ grece vnus latine et achos grece triſtis latine dicit̉: indemonachus qͣſi vnus et triſtis interp̄tatur.Sedeat ſolus et triſtis et officio ſuo vacet.alienūqꝫ officiū nō vſurpet. Qui tamen ſi docere vult audiat cōſlium hugonis qui dicit.Vilitas habitus tui et ſimplicitas vultus etſanctitas cōuerſacōnis tue docere debent homines. Uelius fugiendo mūdum doces quāſequēdo. Qui eciā ſcd̓m conſiliū gregorij. reuerēciam ſui habitus in actu in locucōne. incogitacōne ſemꝑ circūſpiciat. vt ea q̄ mūdiſunt ꝑfecte deſerat et qͥdꝫ oſtendit humanisoculis habitu hoc ante dei oculos moribusp̄tendat. Non ergo glorieris ꝙ in ſolitudinevel religione ſis aut longo tꝑe fueris. niſi inea bene vixeris. qꝛ nichil tibi ꝓderit. ymmomagna dampna pateris: ſi heremita vel religioſꝰ vocaris et vitā nō agis. Vt em̄ ayt Ieronimus. Non ieroſolunis fuiſſe. ſꝫ ieroſolimis bene vixiſſe laudandū eſt. Vnde Augꝰ.ad frēs heremitas Nō n. ſatis ꝓdeſt. ꝙ iſtūlocū ſatis expetiuimꝰ ſi tales ſimus qualesin ſeculo eſſe poteramus. Nūquid nobis habitacō huius ſecrēti aliqͥd ꝓdeſt. qn̄ tyrānicōdn̄atu malitia in nobis regnat. qn̄ ira ſupereqͥtat. qn̄ maiorē nobis victoriā humanusoculus ꝙͣ diuinus indicit. qn̄ laudabiles heremite exͣ mūdū nos eſſe credimus. et ꝑ dii̓ſaꝝ paſſionū vicia mūdum intra nos incluſūtenemus. ita vt qui putabamus nos p̄cibusnoſtris ſeculo ipſi ſuccurrere. pene neceſſe ſitvt videamur magis ſeculi int̓ceſſoribus indigere. Dubiū qnippe nō eſt ꝙ illa anima quecōcupiſcencia voluptatū poſſeſſa efficit̉ mūdane cōuerſacōnis nō poſſit efficiregnū diuinitatis. Ideoqꝫ frēs videte vocacōnem vrām