Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Anglorū

Uerū ille licet admonitus ſpernebat v̓baſalutis: ſeſeqꝫ tꝑe ſequenti penitentiā acturū eſſe ꝓmittebat. Inter hec tactus infirmitate decidit in lectū: atqꝫ acri cepit dolore torqueri. Ad quē ingreſſus rex Diligebat em̄ eū) multū hortabat̉ vt vel tūc anteqͣꝫ moreret̉ penitentiam ageret cōmiſſoꝝ.At ille reſpondebat. Nō ſe tunc velle confiteri pctā ſua ſed cū ab infirmitate reſurgeret: ne exprobrarēt ſibi ſodales ꝙ timore mortis faceret ea que ſoſpes facere noluerat. Fortiter quidē vt ſibi videbat̉ locutus: ſed miſerabilit̓ vt poſtea patuit demoniaca fraude ſeductus. Cunqꝫ morboingraueſcēte denuo ad eū viſitandū ac docendū rex intraret clamauit ſtatim miſerabili voce. Quid vis modo? Quid huc veniſti? Nō em̄ mihi aliquid vtilitatis autſaluti potes vltra cōferre. At ille. Noli inquit ita loqui vide vt ſanū ſapias. Nō inquit īſanio: ſꝫ peſſimā mihi ꝯſcientiā certꝰpre oculis habeo. Et quid inquit hoc eſt?Paulo ante inquit intrauerūt domū hācduo pulcerrimi iuuenes ⁊ reſiderunt circame: vnus ad caput: ⁊ vnꝰ ad pedes: Protulitqꝫ vnus libellū ꝑpulcrū: ſed vehemēter modicuꝫ: ac mihi ad legendū dedit. inquo omnia que vnqͣꝫ bona fecerā intuēsſcripta repperi. ⁊ hec erant nimiū pauca etmodica. Receperūt codicem neqꝫ aliquidmihi dicebant. Tunc ſubito ſuꝑuenit exercitus malignoꝝ ⁊ horrendoꝝ vultū ſpirituū: domūqꝫ hanc et exterius obſedit etintus maxima ex parte reſidens impleuitTunc ille qui ⁊ obſcuritate tenebroſe faciei: ⁊ primatu ſedis maior eſſe videbatureoꝝ ꝓferens codicem horrende viſionis⁊ magnitudinis enormis ⁊ ponderis pene importabilis: iuſſit vni ex ſatellitibusſuis mihi ad legendū deferri. Que cum legiſſem inueni omnia ſcelera non ſolū queopere vel verbo: ſed etiam que tenuiſſimacogitatione peccaui: manifeſtiſſime in eotetris eſſe deſcripta litteris. Dicebatqꝫ adillos qui mihi aſſederant viros albatos⁊ preclaros. quid hic ſedetis: ſcientes certiſſime: quia noſter eſt iſte? Reſponderunt: Uerū dicitis. Accipite ⁊ in cumulūdānationis veſtre ducite. Quo dicto ſtatim diſparuerūt. Surgēteſqꝫ duo nequiſ-

ſimi ſpiritus habentes in manibꝰ ꝑcuſſerunt me: vnus in capite: et alius in pede.Qui videlicet modo cum magno tormento irrepūt in interiora corporis mei: moxqꝫ vt adinuicem ꝑueniēt moriar: et paratꝭad rapiendū me demonibus inferni clauſtra ꝑtrahar. Sic loquebat̉ miſer deſperans Et nō multo poſt defunctus pnīamquā ad breue tp̄us cū fructu venie facereſuꝑſedit: in eternū ſine fructu penis ſubditus facit. De quo conſtat quia ſicut btūspapa Gregorius de quibuſdā ſcribit nōpro ſe iſta cui non ꝓfuere: ſed pro alijs viderit qui eius interitū cognoſcētes: differre tempus penitentie dum vacat timerentne improuiſo mortis articulo p̄uenti impenitentes perirēt. Ꝙ aūt codices diuerſos per bonos ſiue malos ſpūs ſibi viditofferri: ob id ſuperna diſpenſatione factūeſt vt meminerimus facta ⁊ cogitationesnoſtras nō in ventū diffluere: ſed ad examen ſūmi iudicis cūcta ſeruari. ⁊ ſiue peramicos angelos in fine nobis oſtendēdaſiue ꝑ hoſtes. Ꝙ vero prius candidū codicem ꝓtulerunt angeli: deinde atrum demones. illi ꝑparuū: iſti enormē: aīaduertendū eſt ꝙ in pͥma etate bona aliqua fecit: que tamē vniuerſa praue agendo iuuenis obnubilauit. Qui ſi eoꝝ ecōtrario errores puericie corrigere in adoleſcentia acbenefaciēdo a dei oculis abſcōdere curaſſet poſſet eoꝝ numero ſociari de quibꝰ aitpſal. Beati quoꝝ remiſſe ſunt iniquitates⁊ quoꝝ tecta ſunt peccata. Hanc hiſtoriāſicut a venerabili antiſtite Pethtelmo didici ſimpliciter ob ſalutem legentium ſiueaudientium narrandam eſſe putaui.¶ Ut item alius moriturus deputatumſibi apud inferos locū penarū viderit:¶ Capl̓m. ℟V.Qui autem ip̄e fratrem quē vtihnam non noſſem: cuius etiā noV men ſi hoc aliquid prodeſſet dicere poſſem: poſitum in monaſterio nobili: ſed ipſum gnobiliter viuentem. Corripiebatur quidem ſedulo a fratribꝰ ac maioribus loci: atqꝫ ad caſtigatiorem vitamconuerti ammonebatur. Et quāuis eosaudire noluiſſet: tolerabatur tamen abeis longanimiter ob neceſſitatem operis