Eccleſiaſtice hyſtorie

mlrati ſunt om̄s qͥ aſſiſtebant regi. Ipſiem̄ nihil hoꝝ videbant: qd̓ ſoli abagarofuerat on̄ſuꝫ. qui ⁊ dicere cepit ad tātheūUere diſcipulus es Ieſu filij dei qͥ mihidixerat: mitto tibi aliquē d̓ diſcipul̓ meisqͥ te curet ⁊ vitā tibi p̄ſtet. Et tatheus rn̄dit. Quia magnifice credidiſti in eū qͥ memiſit: ꝓpterea miſſus ſum ad te. ⁊ ſi ꝑmanſeris in fide eius ⁊ credulitate: p̄ſtabunt̉tibi om̄ia deſideria cordis tui. Tū ⁊ abagarus ad eū vſqꝫ adeo inqͥt credidi ei vt⁊ iudeos qͥ eū crucifixerunt velim (ſi vllamihi adeſſet tanta exercitus copia) trucidare: ⁊ ſi nō romani regni autoritas impediret. Et tatheus ait ad hec. Dn̄s nr̄ volūtatē pr̄is ſui impleuit: qͣ impleta aſſūptuseſt rurſus ad patrē. Dicit ei Abagarus.Et ego ſcio ⁊ credo in eū ⁊ in patrē eius.Et tatheꝰ ꝓpterea inqͥt pono manū meaꝫſuꝑ te in noīe eius. Et cū hoc feciſſet: ſtatīom̄i egritudinis morbo qͦ tenebat̉ abſoluit̉. Miratus eſt Abagarus. ꝙ ſicut verbis audierat de ieſu: ita ⁊ rebꝰ ⁊ oꝑbꝰ reperit ꝑ tātheū diſcipulū eiꝰ impleri: qͥ euꝫabſqꝫ medicamētis ⁊ herbis curaret. Nōſolū aūt illū: ſed ⁊ abdon quendā abdie filiū pōdagra laborantē: cū ſe veſtigijs eiꝰaduolueret manus īpoſitiōe curauit. multoſqꝫ alios vrbis illius ciues varijs obſeſſos ſanauit īcōmodis. ⁊ ſic oꝑa magna⁊ miranda ꝑficiens p̄dicabat verbū dei.Poſt hec aūt abagarus ait ad tatheum.Tu inqͥt cū v̓tute dei hec facis ⁊ nos oēsvidentes miramur. Ueꝝ queſo te enarramihi de aduentu dn̄i quo factus ſit: ⁊ deꝟ̓tute eius in qͣ faciebat hec q̄ audiui. Ettatheus. Nūc qͥdem taceā veꝝ: qꝛ verbūmiſſus ſum p̄dicare. craſtino ꝯgrega mihi oēs ciues tuos: ⁊ corā ip̄is p̄dicabo ⁊ſeminabo in eis verbū vite vel aduentusieſu: quō fuit; ⁊ cur? vel qua de cauſa miſſus eſt a patre? ⁊ de virtutibꝰ operū eius.vel de myſterijs q̄ locutus eſt in hͦ mūdo⁊ in qͣ virtute hec fecit. Sꝫ ⁊ de noua eiꝰp̄dicatiōe: ⁊ ꝙ ita ꝑuulus ⁊ hūilis: ⁊ quōita ſe hūiliauit: ⁊ depoſita maieſtate ꝑuāfecit deitatē ſuā: ita vt in crucē ſubigeret̉ ⁊in infernum deſcenderet: ⁊ difrūperet ſepēquā a ſecl̓is nemo diſruperat: ⁊ mortuosſuſcitaret. Qui deſcendit qͥdē ſolus: aſcen

dit aūt cū grandi multitudine ad patremſuū. Iuſſit gͦ abagarus vt mature oēs ciues ꝯuenirent ⁊ audirent p̄dicationē tathei. Et poſt hec iuſſit ei dari aurū ⁊ argētū: ſed ille nō accepit dicens: Si nr̄a dereliqͥmus: quō accipiemꝰ aliena? Geſta ſūtaūt iſta qͣdrageſimo ⁊ tertio āno. Hec nōīutiliter vtputo a nobis ad v̓bū ex ſyroꝝlingua interp̄tata: hūc in noſtris libris tenebunt locum.¶ Explicit liber primus.Incipit liber ſecūdus hyſtorie eccl̓iaſtice: cū capituloꝝ annotatione.Uecunq̄Ioportuit velut in pͥncipijs eccleſiaſtice hyſtorie deſignari: ſiue de diuinitate ſaluatoris: ſiue de antiqͥtate nr̄e religionis ac vetuſtate doctrine: ⁊ vt olimtradita ſit xp̄ianoꝝ q̄ nouella videt̉ inſtitutio: ſed ⁊ de aduentu ipſius dn̄i ⁊ ſaluatoris noſtri nuper impleto: ac paſſionibꝰꝯſūmato: de apl̓oꝝ quoqꝫ electiōe ſuꝑiore libello qͣnta potuimus breuitate ꝑſtrinximus. Age iam nūc q̄ etiā poſt aſcenſionē eius ꝯſecuta ſunt videamus: ꝑtim diuinaꝝ ſcripturaꝝ teſtimonijs edocentes:ꝑtim ⁊ extrinſecus ex his q̄ fideliter in cōmentarijs: qͥ ad mēoriā poſteritatis inuēti ſunt: cōperimus approbantes.¶ De vita ⁊ inſtitutione apl̓oꝝ poſt aſcēſionē chriſti.ſiCapl̓m. I.Rimuſ igiturin apl̓atum ꝓ iuda traditore maꝑthias ſorte ꝯciſcit̉: qͥ erat vnꝰ exdiſcipulis dn̄i: ſicut ſupͣ demonſtratū eſt.Ordinant̉ aūt et dyaconi ſeptē nūero: ꝑor̄ones ⁊ manꝰ impoſitionē apl̓oꝝ miniſterij viduaꝝ gr̄a. In qͥbꝰ ſtephanus qͥ etpͥmus poſt dn̄m ſtatim poſt ordinatiōeꝫſuā lapidat̉ ab his qͥ ⁊ dn̄m occiderūt: ꝑqd̓ ⁊ noīs ſui ſtephano corona dat̉ a xp̄oTunc ⁊ deinde ⁊ Iacōbū qͥ dicebat̉ frat̓