Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Anglorū
cum ſua ꝑte ppl̓i relictis chriſtiane fidei ſacramentis ad apoſtaſiā ꝯuerſus ē. Nam⁊ ipſe rex ⁊ plurimi de plebe ſiue optimatibꝰ diligentes hanc vitā ⁊ futurā nō querentes: ſiue etiam nō eſſe credentes ceperūt fana q̄ derelicta erāt reſtaurare: ⁊ adorare ſimulachra quaſi hec poſſent a mortalitate defendi. Porro ſocius eius ⁊ coheres regni eiuſdem Sebbi magnā fidēꝑceptā cum ſuis om̄ibꝰ deuotione ſeruauit magna: vt in ſequentibꝰ dicemus: ⁊ vitam fidelem felicitate compleuit. Qd̓ vbirex Uulfheri comperit fidem videlicet ꝓuincie ex ꝑte ꝓfanatā miſit ad corrigendūerrorē reuocandāqꝫ ad fidem veritatis ꝓuinciam Iarumā ep̄m qui ſucceſſor eratTrūpheri. Qui multa agens ſollertia iuxta qd̓ mihi p̄ſbyter qͥ comes itineris illi ⁊cooperator ꝟbi extiterat referebat. Eratem̄ religioſus ⁊ bonus vir longe lateqꝫ ꝑuagatus: ⁊ populū ⁊ regem p̄fatū ad viaiuſticie reduxit ad̓o vt relictis ſiue deſtructis fanis ariſqꝫ quas fecerant aperirenteccleſias: ac nomen chriſti cui contradixerant confiteri gauderent. Magis cū fidereſurrectionis in illo qͣꝫ in perfidie ſordibꝰinter idola viuere cupiētes. Quibꝰ ita geſtis ⁊ ipſi ſacerdotes doctoreſqꝫ eoꝝ domū rediere letantes.Explicit liber tercius.Incipit liber qͣrtus eccl̓iaſtice hiſtoriegētis angloꝝ: cū recollecta capl̓oꝝ annotatione.Ut defuncto Deuſdedit wighart adſuſcipiendū ep̄atū romā ſit miſſus. Sedillo ibidē defūcto Theodorus archiep̄sordinatus ⁊ cū Adriano abbate ſit britāniam miſſus.¶ Capl̓m 1.Qno meoT Irato eclypſis ſol̓ ⁊ moxſubita peſtilentia qd̓ ⁊Colman ep̄us vnanimicatholicaꝝ intētōe ſuꝑatus ad ſuos reuerſus eſt. Deuſdedit ſextꝰeccleſie doruuernēſis ep̄s obijt p̄die iduūiuliaꝝ. Sꝫ ⁊ Erconbrecht rex cātuarioꝝeodē menſe ac die defunctus Ecgberech
to filio ſedem regni reliquit: quā ille ſuſceptā ꝑ nouē annos tenuit. Tunc ceſſantenon pauco modico tēꝑe ep̄atū miſſus ēroma ab ip̄o ſimul ⁊ a rege nordanhimbrorum Oſiuū: vt in p̄cedenti libro diximus: wighart p̄ſbyter vir in eccleſiaſticisdiſciplinis doctiſſimus de genere anglorū petens ꝓ eccleſia angloꝝ ep̄m ordinariMiſſis ꝑiter apl̓ico pape donarijs ⁊ aureis atqꝫ argenteis vaſis nō paucis: quivbi romā ꝑuenit cuiꝰ ſedi apl̓ice tēꝑe illoUitalianus p̄erat: poſtqͣꝫ ītinerꝭ ſui cāmp̄fato pape apl̓ico patefecit nō ml̓to poſt⁊ ipſe ⁊ om̄s pene qͥ cū eo aduenerant ſocij peſtilentia ſuꝑueniente deleti ſunt. Atapl̓icus papa habito de his ꝯſilio queſiuit ſedulus quē eccleſijs archiep̄o anglorū mitteret. Erat aūt in monaſterio hiridano qd̓ eſt nō longe antea policāpanieabbas Adrianus vir natione afer ſacrisdiligenter imbutus monaſterialibꝰ ſimul⁊ eccleſiaſticis diſciplinis inſtitutus: grece ꝑiter ⁊ latine lingue ꝑitiſſimus. Huncad ſe accitū papa iuſſit ep̄atu accepto britanniā venire. q̄ indignū ſe tāto gradui reſpondens oſtendere poſſe ſe dixit aliumcuius magis ad ſuſcipiendū ep̄atū ⁊ eruditio ꝯueniret ⁊ etas. Cūqꝫ monachū q̄ndam de vicino virginū monaſterio noīeAndreani pōtifici offerret: hic ab om̄ibꝰqͥ nouere dignus ep̄atū iudicatus ē. Uerū pondus corporee infirmitatis ne ep̄usfieri poſſit obſiſtit. Et rurſum adrianusad ſuſcipiendū ep̄atum actus eſt. Qui petens inducias ſi forte aliū qͥ ep̄s ordinaretur ex tēꝑe poſſet inuenire. Erat ipſo tēꝑerome monachus Adriano notus nomīeTheodorus natus ex tharſo cicilie: vir ⁊ſeculari ⁊ diuina lr̄atura ⁊ grece inftructꝰ⁊ latine: ꝓbus moribꝰ ⁊ etate venerādus.id eſt annos hn̄s etatis. lxvj. Hunc offerens Adrianus pontifici vt ep̄us ordinaret̉ obtinuit: his tn̄ ꝯditionibꝰ interpoſitꝭvt ip̄e eū ꝑduceret britāniā: eo ꝙ iam bisꝑtes galliaꝝ diuerſis ex cauſis adijſſet. etob id maiorē huius itineris ꝑagendi noticiā hr̄et: ſufficienſqꝫ eſſet in poſſeſſionehoīm ꝓprioꝝ. Et vt ei doctrine cooꝑatorexiſtens diligēter attenderet: ne qͥd ille cōtrariū ꝟitati fidei grecoꝝ more in eccl̓iaꝫ