Eccleſiaſtice hyſtorie Liber Primus

Incipit prologus Rufini p̄ſbyteri inhyſtoriā eccleſiaſticā ad Cromaciū ep̄m.Eritoꝝ dicūt eſſe medic̄oꝝ: vbiīminere vrbibꝰ vel regionibus generalesviderint morbos ꝓuidere aliqd̓ medicamenti vel poculi genus: quo p̄moniti hoīes ab īminenti defendant̉ exicio. Quod tu quoqꝫ venerande pater Cromaci: medicine exequens genus tꝑe quo diſruptis italie clauſtris abAlarico duce gothoꝝ ſe peſtifer morbusinfudit. ⁊ agros: armenta: viros longe lateqꝫ vaſtauit. ppl̓is tibi a deo cōmiſſis feralis exicij aliqd̓ remediū querens. ꝑ qd̓egrementes ab ingruentis mali ꝯͣtagiōeſubtracte: melioribꝰ occupate ſtudijs tenerent̉: iniungis mihi: vt eccleſiaſticā hyſtoriā quā vir eruditiſſimus Euſebius ceſarienſis greco ſermone ꝯſcripſerat in latinū verterem. cuius lectione animus audientiū vinctus. dū noticiā reꝝ geſtarumauidius petit: obliuionem quodāmodomaloꝝ que gererēt̉ acciperet. A quo egoopere cū excuſare me vellem: vtpote inferior ⁊ impar: ⁊ qͥ in tā multis annis vſumlatini ẜmonis amiſerim: ꝯſideraui ꝙ nōabſqꝫ aliquo apoſtolice inſtitutiōis ordīenobis iſta preciperes. Nam ⁊ cū dn̄s aliqn̄ eſuriētibꝰ in deſerto auditoꝝ turbis dixiſſet ad apl̓os: date eis vos manducare.philippus vnus ex apoſtolis intelligēseo magis ſplendeſcere diuine virtutis inſignia: ſi mīmoꝝ quorūqꝫ miniſterijs explerent̉: nō ꝓtulit panes apoſtolice reconditos pere: ſed puerulū adeſſe dicit. habētem qͥnqꝫ panes ⁊ duos piſces. Quē verecūde excuſans: adiecit. Sed hec qͥd ſuntinter tantos? quo magis in anguſtis opibus ⁊ deſperatis clara fieret diuina potētia. Sciens ergo ex illis te deſcendere diſciplinis: recordatus qd̓ philippi fortaſſiſexemplo vbi paſcendi turbas tēpus vidiſti puerulū ſubrogaueris: qui panes quidem qͥnqꝫ ſicut acceꝑat duplicatos adhiberet: ad explendū tn̄ euangelicum ſacra

mentū ꝓprio labore captos adderet: etiaꝫpiſciculos duos: aggreſſus ſum exequivt potui qd̓ p̄ceperas. certus ꝙ excuſabitimꝑitie noſtre culpas p̄cipientis auctoritas. Sciēdū ſane eſt. ꝙ decimus liber huius oꝑis in greco qm̄ perpaꝝ erat in rebꝰgeſtis: reliqua om̄ia in ep̄oꝝ panagericistractatibꝰ nihil ad ſcientiā reꝝ ꝯferentibꝰoccupatus: omiſſis q̄ videbant̉ ſuꝑfluahyſtorie ſi quid habuit nono cōiunximlibro: ⁊ in ipſo euſebij enarrationis dedimus finem. Decimū vero ⁊ vndecimū librū nos ꝯſcripſimus: ꝑtim ex maioꝝ traditionibꝰ: partim ex his que noſtra iā memoria cōprehenderat. ⁊ eos velut duospiſciculos ſupraſcriptis panibus addidimus. Quos ſi tu ꝓbaueris vel benedixeris: pro certo ꝯfidam ꝙ ſufficient turbis.Continet aūt idē om̄e opus: res in eccl̓iageſtas a ſaluatoris aſcenſione ⁊ deincepsnoſtri vero duo libelli a tꝑibus ꝯſtantinipoſt ꝑſecutionē: vſqꝫ ad obitū theodoſijauguſti.¶ Explicit Prologus.Incipit liber primus hyſtorie eccleſiaſtice: cuꝫ capitu ſoꝝ annotatione.Ucceſſionesjſanctoꝝ apl̓oꝝ ⁊ tꝑa que a ſaluatore noſtro ad nos vſqꝫ decurſa ſunt: queqꝫ ⁊ qualia in his erga eccleſie ſtatū geſta ſunt: qui etiā inſignes vtri in locis maxime celeberrimis eccleſijsp̄fuerūt: vel qͥ ſingulis quibuſqꝫ tꝑibꝰ ſeuſcribendo ſeu docendo verbū dei nobil̓raſtruxere: quiqꝫ etiā vel quāti vel qn̄ noua ꝯtra religionem dogmata ꝓferentes:ad ꝓfundū erroris ſtudio ꝯtentionis elapſi: falſe ſcientie autores ſe p̄ceptoreſqꝫ ꝓfeſſi ſunt: paſſim velut lupi graues gregēchriſti lacerantes: nec nō ⁊ ea mala que iudeoꝝ gentem ꝓ inſidijs quas aduerſumſaluatorem moliti ſunt vaſtauerūt: quibꝰetiam modis ⁊ quotiens quibuſue ſupplicioꝝ patientiā ⁊ ꝓfuſionē ſanguinis proverbi dei veritate certarūt: ſed ⁊ martirianoſtris ſuſcepta tꝑibꝰ atqꝫ in his dn̄i ⁊ ſaluatoris noſtri erga ſingulos quoſqꝫ vnicū clemētiſſimūqꝫ ſubſidiū ſcribere mihi

a 2