Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Anglorū
iuuante benedictione ac precibus antiſtitis nata eſt cum ſanitate cutis venuſte ſpecies capilloꝝ. Factuſqꝫ eſt iuuenis limpidus vultū: ⁊ loquela promptus: capillispulcerrime criſpis qui ante fuerat deformis pauper ⁊ mutus. Sicqꝫ de perceptaletatus ſoſpitate offerenti ei etiam ep̄o vtin ſua familia manendi locum acciperet.magis domū reuerſus eſt.At idem puellam languētem orandoſanauerit:¶ Capl̓m. III.Arrauit ideꝫ Gerechtun ⁊ alid̓IIde prefato antiſtite miraculumqui cū reuerendiſſimꝰ vir Uilfrid: poſt longū exiliū in epiſcopatū eſſetHaguſtaldenſis eccleſie receptus: ⁊ idemIohānes defuncto Boſa viro multe ſanctitatis ⁊ humilitatꝭ ep̄s pro eo Eboractſubſtitutus: venerit ipſe tempore quodāad monaſteriū virginū: in loco qui vocatur Uetadun cui tūc Hereburg abbatiſſa prefuit. Ubi cum veniſſemus inquit ⁊magno vniuerſoꝝ gaudio ſuſcepti eſſemꝰindicauit nobis abbatiſſa: quia quedamde numero virginum que erat filia ip̄iuscarnalis: grauiſſimo languore teneretur:quia flebotomata eſt nuper in brachio etcum eſſet in ſtudio tacta eſt infirmitate repentini doloris: quo mox increſcente magis grauatū eſt brachiū illud vulneratumac verſum in tumorem: adeo: vt vix duobus manibus circūplecti poſſet. Itaqꝫ iacens in lecto p̄ nimietate doloris iam moritura videret̉: rogauit ep̄m abbatiſſa vtintraret ad eam: ac benedicere illā dignaretur. quia crederet eam ad benedictionēvel tactū illius mox melius habiturā. Interrogans autem ille quādo flebotomataeſſet puella: ⁊ vt cognouit qꝛ in luna qͣrtaDixit. multū inſipienter ⁊ indocti feciſtisin luna quarta flebotomando. Meminibeate memorie Theodorū archiep̄m dicere: quia periculoſa ſit ſatis illius temporis flebotomia quādo ⁊ lumen lune ⁊ reuma oceani ī cremēto eſt. Et quid ego poſſum puelle ſi moritura eſt facere. At illa inſtantius obſecrās pro filia quā opido diligebat Nam ⁊ abbatiſſam eam pro ſe facere diſpoſuerat Tandem obtinuit vt adlanguentē intraret. Intrauit ergo me ſecū
aſſumpto ad virginē que iacebat multo:vt dixi: dolore conſtricta: ⁊ brachio intm̄groſſeſcente vt nihil prorſus in cubitu flexionis haberet. Et aſtans dixit orationeꝫſuper illam: ac benedicēs egreſſus eſt. Cūqꝫ poſt hec hora competente cōſederemad menſam adueniens quidam clamauitme ducens foras ⁊ ait. Poſtulat Cuenberug hoc enim erat nomē virginis) vt octꝰregrediarꝭ ad eam. Qd̓ dum facerem repperi illam ingrediens vultu hilariorem: ⁊velut ſoſpiti ſimilē: ⁊ dum aſſiderem illi dixit. vis petamꝰ bibere. Et ego. Uolo inqͣ⁊ multū delector ſi potes. Cunqꝫ oblatopoculo biberemꝰ ambo: cepit mihi dicereꝙ ex quo ep̄s orationē pro me benedictione cōpleta egreſſus eſt ſtatim meliꝰ habere incipio. ⁊ ſi nec dum vires priſtinas recepi: dolor tamē omnis ⁊ de brachio vbiardētior inerat: et de toto meo corpore velut ipſo ep̄o foras eum exhortando funditus ablatꝰ eſt: tam ⁊ ſi tumor adhuc in brachio manere videtur: abeuntibus aūt nobis inde continuo fugatū dolorem membrorū: fuga quoqꝫ tumoris horrendi ſecuta eſt. ⁊ erepte morti ac doloribꝰ virgo laudes domino ſaluatori vna cū ceteris quiibi erant ſeruis illius referebat.¶ Ut item coniugē comitꝭ infirmā aquabenedicta curauerit: ¶ Capl̓m. IIII.Liud quoqꝫ nō multū huic diſſimile miraculū de prefato antiſtite narrauit idem abbas dicēsUilla erat comitis cuiuſdā que vocabat̉Puth: non longe a monaſterio id eſt duūferme miliū ſpacio ſeparata: cuius coniūxquadraginta ferme diebus erat acerbiſſimo languore detenta: ita vt tribus ſeptimanis non poſſet de cubiculo in quo iacebat foras efferri. Contigit aūt eo temporevirū dei illo ad dedicandaꝫ eccleſiā ab eodem comite vocari. Cūqꝫ dedicata eſſet eccleſia rogauit comes eū ad prādendū domū ſuam ingredi: renuit ep̄s dicens ſe admonaſteriū qd̓ ꝓxime erat reuerti debere.At ille obnixiꝰ precibꝰ inſtans vouit etiāſe elemoſinas pauperibꝰ datuꝝ: dūmodoille dignaretur ea die domum ſuam ingrediens ieiunium ſoluere. Rogaui et egovna. cum illo promittens etiam me ele-