LiberV

nos vndiqꝫ verſum pari tempeſtate p̄cluſos: nullamqꝫ ſpem nobis in nobis reſtare ſalutis. Ubi aūt longius viſum leuauimus: vidimus in ipſa inſula Farne: egreſſum de latibulis ſuis amātiſſimū deo patrem Oidilualdū iter noſtrum inſpicere.Audito etenim fragore ꝓcellarū ac feruētis oceani: exierat videre quid nobis accideret. Cūqꝫ nos in labore ac deſperatōnepoſitos cerneret: flectebat genua ſua adpatrē dn̄i noſtri ieſu chriſti pro noſtra vita ⁊ ſalute precaturus. Et cū orationē cōpleret: ſimul tumida equora placauit adeo: vt ceſſante per omnia ſeuitia tempeſtatꝭ: ſecūdi nos venti ad terrā vſqꝫ ꝑ plana maris terga comitarent̉. Cūqꝫ euadētes ad terrā: nauiculā quoqꝫ noſtrā ab vndis exportaremus: mox eadēqꝫ noſtri gratia modicū ſiluerat tempeſtas redijt: ⁊ toto illo die multū furere nō ceſſauit: vt palam daret̉ intelligi ex modica illa que preuenerat intercapedo quietis: ad viri dei p̄ces noſtre euaſionis gratia donatus eſt.Manſit itaqꝫ idem vir dei in inſula Farne. xij annis: ibidēqꝫ defunctus. ſed in inſula Lindiſfarnenſi iuxta prefectoꝝ corpora epiſcopoꝝ in eccleſia ſctī petri apoſtoli ſepultus eſt. Geſta vero ſunt hec temporibus Alfridi regis qui poſt fratrē ſuūEcgfridū genti Nordanhimbroꝝ decem⁊ octo annis prefuit.¶ Ut epiſcopus Iohānes mutū benedicendo curauerit:¶ Capl̓m. II.Uius regni principio defūctoEata ep̄o: Iohannes vir ſctūsHaguſtaldenſis eccleſie p̄ſulatum ſuſcepit. de quo plura virtutū miracula: qui eum familiariter nouerūt dicereſolent. ⁊ maxime vir reuerēdiſſimus ac veraciſſimus Berechtun dyaconꝰ quondāeius: nunc aūt abbas monaſterij qd̓ vocatur Inderauuda id eſt deoꝝ ē quibꝰ aliqua memorie tradere cōmodū duximus.Eſt manſio quedā ſecretior nemore raro⁊ vallo circūdata: nō ſonge ab Haguſtaldenſi eccleſia. id eſt vnius ferme miliarij ⁊dimidij ſpacio interfluente Thino amneſeparata: habēs cimiteriū ſancti Michaelis archangeli: in qua vir dei ſepius vbiopportunitas arridebat tꝑis: et maxime

in. xl. manere cū paucis: atqꝫ orationibusac lectioni quietus operā dare conſueuerat. Cūqꝫ tempore quodā incipiēte. xl. ibidem manſurus adueniret: iuſſit ſuos querere pauperē aliquem maiore infirmitatevel inopia grauatū: quē ſecū habere illisdiebus ad faciendam elemoſinā poſſent.Sic em̄ ſemper facere ſolebat. Erat autēin villa nō longe poſita quidā adoleſcēsmutus ep̄o notus (nam ſepius ante illumꝑcipiende elemoſine gratia venire cōſueuerat) qui ne vnū quidē ſermonē vnqͣꝫ ꝓfari poterat. Sed et ſcabiē tantam vt fuifures habebat in capite: vt nil vnqͣꝫ capillorū eius in ſuperiore parte capitis naſcivaleret. Tamen in circūitū horridi crinesſtare videbant̉. Hūc ergo adduci p̄cepitep̄s ⁊ ei in conſeptis eiuſdem manſionisparuū tuguriū fieri: in quo manens quotidianā ab eo ſtipēdiam acciperet. Cunqꝫvna. xl. eſſet impleta ſeptimana ſequēti dominica iuſſit ad ſe intrare pauperem: ingreſſo linguā ꝓferre ex ore: ac ſibi oſtendere iuſſit. ⁊ apprehendens eū: ſignū ſanctecrucis lingue eius impreſſit. quā ſignatāreuocare in os ⁊ loqui illū precepit. Dicito inquiens aliqd̓ verbū. dicito gege qd̓eſt linguā angloꝝ verbū affirmandi ⁊ cōſentiendi id eſt etiā. Dixit ille ſtatim ſolutovinculo lingue qd̓ iuſſerat. Addidit ep̄snomina litterarū. Dicito a. dixit ille a. Dicito b. dixit ille ⁊ hͦ. Cūqꝫ ſingula litterarūnomina dicente ep̄o reſponderet addidit⁊ ſillabas ac verba illi dicenda ꝓponere.Et cū omnibus cōſequenter reſponderetprecepit eū ſententias longiores dicere.Et fecit. neqꝫ vltra ceſſauit tota die illa etnocte ſequente quantū vigilare potuit vtferunt qui preſentes fuere loqui aliquid⁊ archana ſue cogitationis ac voluntatisqd̓ nunqͣꝫ antea potuit alijs oſtēdere. Inſimilitudinē illius diu claudis: qui curatus ab apoſtolis petro ⁊ iohāne exiliensſtetit ⁊ ambulabat ⁊ intrauit cū illis in tēplum: ambulans ⁊ exiliens ⁊ laudans dominū. Gaudens nimirū vti officio pedūquo tanto tempore erat deſtitutus. Tuiꝰſanitati congaudens epiſcopus precepitmedico etiam ſanande ſcabredini capitiseius curam adhibere. Fecit vt iuſſerat. et