LiberIIII

ctione ⁊ aſcenſione in celū: de aduētu ſpirituſſancti: et apoſtolorū doctrina. Itemde terrore futuri iudicij: ⁊ horrore pene gehēnalis: ac dulcedine regni celeſtis multacarmina faciebat. Sed ⁊ alia plura de beneficijs ⁊ iudicijs diuinis: in quo cūctoshomines ab amore ſcelerꝭ abſtrahere: addilectōem vero ⁊ ſolertiam bone actionisexcitare curabat. Erat em̄ vir multū religioſus ⁊ regularibus diſciplinis humiliter ſubditus. Aduerſuꝫ vero illos qui aliter facere volebāt zelo magni feruoris accenſus. vnde ⁊ pulcro vitam ſuam fine cōcluſit. Nāꝓpinquante hora ſui diſſceſſusxiiij. diebus preueniēte corporea infirmitate preſſus eſt: adeo tamē vt ⁊ loqui tototempore poſſet ⁊ ingredi moderate. Erataūt ꝓxima caſa in qua infirmiores et quiꝓpe morituri eſſe videbantur induci ſolebant. Rogauit ergo miniſtrū ſuū veſpereincūbente nocte qua de ſeculo eſſet trāſiturus vt in ea ſibi locū quieſcendi prepararet. Qui miratꝰ cur hͦ rogaret qui neq̄qͣꝫ adhuc moriturus eſſe videbat̉: fecit tn̄qd̓ dixerat. Cūqꝫ ibidē poſiti viciſſim aliqua gaudēte aīo vna cum eis qui ibidemantea inerant loq̄rētur ac iocarent̉: ⁊ iammedie noctis tēporis eſſet trāſcenſuꝫ: Interrogauit ſi euchariſtiam intus haberēt.Reſpōdebat quid opus eſt euchariſtiamneqꝫ em̄ mori adhuc habes qui tam hilariter nobiſcū velut ſoſpes loqueris. Rurſus ille ⁊ tn̄ ait. Afferte mihi eūchariſtiamQua accepta in manu int̓rogauit: ſi oēsplacidam erga ſe aīam ⁊ ſine querela controuerſie ac rancoris haberent. Reſpondebāt omnes: placidiſſimā ſe mentem adillum ⁊ ab omni ira remotū habere: eūqꝫviciſſim rogabāt placidam erga ip̄os mētem habere. Qui cōfeſtim reſpondit. Placidam ego mentem filioli erga omnes famulos dei gero. Sicqꝫ ſe celeſti muniēsviatico vite alteriꝰ ingreſſui parauit. Etinterrogauit qͣꝫ prope eſſet hora qua fratres ad dicendas domino laudes nocturnas excitari deberent. Reſpondebāt. Nōlonge eſt. At ille. Bene ergo. Expectemꝰhoram illam. Et ſignans ſe ſigno ſctē crucis reclinauit caput ad ceruical: modicūqꝫ obdormiens ita cum ſilentio vitam fi-

niuit. Sicqꝫ factū eſt vt quomodo ſimplici ac pura mente tranquillaqꝫ deuotionedomino ſeruierat: ita etiam trāquilla morta mundū relinquens ad eius viſionē veniret: Illaqꝫ lingua qua tot ſalutaria verba in laudem conditoris cōpoſuerat: vltima quoqꝫ verba in laudem ip̄ius ſignando ſeſe ⁊ ſpiritū ſuū in manu eius cōmendando clauderet. qui etiā p̄ſcius ſui obitꝰextitiſſe ex hijs que narrauimus videret̉.¶ Qualis viſio cuidam viro dei apparuerit pͥuſqͣꝫ monaſteriū Colodane vrbiseſſet incendio conſumptum.Capl̓m. ℟XV.Is temporibꝰ monaſteriū virginū qd̓ Colodiurbem cognomināt: cuius ⁊ ſupra memininꝰ:per culpam in curie flāmis abſumptū eſt.Quod tamē a malicia inhabitantiū in eo⁊ precipue illorum qui maiores eſſe videbantur cōtigiſſe omnes qui nouere facillime poterunt aduertere. Sed nō defuitpuniendis ammonitio diuine pietatis: qͣcorrecti per ieiunia fletus ⁊ preces: iram aſe inſtar Niniuitarū iuſti iudicis auerterent. Erat nanqꝫ in eodem monaſterio virde genere ſcotorū Adamanus vocabuloducens vitam in continētia et orationibꝰmultū deo deuotā: ita vt nil vnqͣꝫ cibi velpotus: excepta die dominica ⁊ quinta ſabbati: perciperet. Sepe autem noctes integras ꝑuigil in oratione trāſiret. Que quidē illi diſtrictio vite artioris primo exneceſſitate emendande ſue prauitatis obuenerat: ſed procedente tempore neceſſitatem in cōſuetudinem verterat. Siquidēin adoleſcentia ſua ſceleris aliquid cōmiſerat: qd̓ cōmiſſum vbi ad cor ſuum redijtgrauiſſime exhorruit ⁊ ſe pro illo puniendum a diſtricto iudice timebat. Accedēsergo ad ſacerdotē a quo ſibi ſperabat iterſalutis poſſe demōſtrari ꝯfeſſus eſt reatūſuum: petijtqꝫ vt conſilium ſibi daret quopoſſet fugere a vētura ira. Qui audito eiꝰcōmiſſo dixit. Grande vulnus grādioriscurā medele deſiderat: ⁊ ideo ieiunijs pſalmis ⁊ orationibus quātum vales inſiſte:quo preoccupando faciem domini in cōfeſſione propitium eum inuenire merearꝭAt ille quem nimius ree conſcientie tene

3