Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Inglorū

ad orandū ꝓ aīa eius etiam prius qͣꝫ cetera congregatio eius obitum cognouiſſetexcitauerit. Quod ita fuiſſe factuꝫ mox cōgregatōi manifeſte innotuit. Erat em̄ hecipſa hora cū alijs nōnullis xp̄i ancillis inextremis monaſterij locis ſeorſum poſitavbi nuper venientes ad ꝯuerſiōem femine ſolebant ꝓbari: donec regulariter inſtitute in ſocietatem ꝯgregationis ſuſciperentur.¶ Ꝙ in monaſterio eius fratri cuidā canendi gratia diuinitus ſit ꝯceſſa.¶ Capl̓m. XXIIII.N huius monaſterio abbatiſſefuit frater quidam diuina gratia ſpecialiter inſignis: qui carmina religioni ⁊ pietati apta facere ſolebat: ita vt quicqͥd ex diuinis litteris ꝑ interpretes diſceret hoc ipſe poſt illū ꝟbispoeticis maxima ſuauitate ⁊ compunctione ꝯpoſitis in ſua. id eſt angloꝝ lingua ꝓferret. Cnius carminibꝰ multoꝝ ſepe animi ad ꝯtemptū ſeculi ⁊ ad appetitum ſūtvite celeſtis accenſi. Et quideꝫ ⁊ alij poſtillum in gente angloꝝ religioſa poematafacere tēptabant: ſed nullus ei equiparari potuit. Nāqꝫ ipſe nō ab hoībꝰ: neqꝫ perhoīem inſtitutus canēdi artem didicit: ſꝫdiuinitus adiutus gratis canendi donūaccepit. Unde nihil vnqͣꝫ friuoli ⁊ ſuꝑuacue poematis facere potuit: ſed ea tantūmodo que ad religionem pertinēt religioſa lingua docebat. Siquidem in habituſeculari vſqꝫ ad tꝑa ꝓfectioris etatis ꝯſtitutus nil carminū aliquando didicerat.Unde nōnunqͣꝫ in cōuiuio cū eſſet leticiecauſa decretum vt om̄s ꝑ ordinem cantare deberent: ille vbi appropinquare ſibi citharam cernebat ſurgebat a media cena ⁊egreſſus ad ſuaꝫ domū reſidebat. Qd̓ dūtꝑe quodam faceret ⁊ relicta domo cōuiuij egreſſus eſſet ad ſtabula iumentoꝝ qͦrū ei cuſtodia nocte illa erat d̓legata: ibiqꝫhora competenti membra dediſſet ſoporiaſtitit ei quidam ꝑ ſomniū: eūqꝫ ſalutansac ſuo appellās noīe Cednom inquit canta mihi inquit. At ille reſpōdit. neſcio inquit cantare. Nā ⁊ ideo de ꝯuiuio egreſſus huc ſeceſſi: quia cantare nō poteram.Rurſum ille qui cum eo loquebat̉. Atta-

men ait cātare mihi habes. Quid inquithabeo cantare? At ille. Canta inquit pͥncipiū creaturarū. Quo accepto reſponſoſtatim ipſe cepit cantare in laudem dei cōditoris verſus quos nūqͣꝫ audierat. quorū iſte eſt ſenſus. Nūc laudare debemusauctorem regni celeſtis: potentiam creatoris ⁊ ꝯſilium illius facta patris glorie.Quō ille cum ſit eternus deus oīm miraculoꝝ auctor extitit: qui pͥmo filijs hoīmcelum ꝓ culmine tecti: dehinc terrarū curctos humani generis omnipotens creauit. Hic eſt ſenſus nō autē ordo ipſe verboꝝ que dormiēs ille canebat. Neqꝫ em̄poſſunt carmina qͣꝫuis optime compoſita ex alia in aliam linguam ad verbū ſinedetrimento ſui decoris ac dignitatis trāſferri. Exurgens aūt a ſomno cuncta quedormiens cantauerat memoriter retinuit⁊ his mox plura in eundem modū verbadeo digni carminis adiunxit. Uenienſqꝫmane ad villicū qui ſibi p̄erat quid doniꝑcepiſſet indicauit: atqꝫ ad abbatiſſam ꝑductus iuſſus eſt multis doctis viris preſentibus indicare ſomniū: ⁊ dicere carmēvt vniuerſoꝝ iudicio quid vel vnde eſſetqd̓ referebat ꝓbaret̉. Uiſumqꝫ eſt om̄ibꝰceleſtem ei a dn̄o conceſſam eſſe gratiamexponebantqꝫ illi quēdam ſacre hiſtorieſiue doctrine ſermonē: p̄cipientes eum ſipoſſet hūc in modulationē carminis trāſferre. At ille ſuſcepto negocio abijt: ⁊ mane rediens optimo carmine qd̓ videbat̉compoſitum reddidit. vnde mox abbatiſſa amplexa gratiam dei in viro ſecularem illū habitum relinquere ⁊ monachicū ſuſcipere ꝓpoſituꝫ docuit. Suſceptūqꝫin monaſteriū cum omnibus ſuis fratreꝫcohorti aſſociauit: iuſſitqꝫ illum ſeriem ſacre hiſtorie doceri. At ipſe cuncta que audiendo diſcere poterat: rememorādo ſecum quaſi mundū animal ruminando incarmen dulciſſimū cōuertebat. ſuauiuſqꝫreſonando doctores ſuos viciſſim auditores faciebat ſui. Canebat aūt de creatione mundi ⁊ origine humani generis: ⁊ tota Geneſis hiſtoria: d̓ egreſſu iſrl̓ ex egypto ⁊ ingreſſu in terram repromiſſionis.De alijs plurimis ſacre ſcpͥture hiſtorijsDe incarnatione: dn̄ica paſſione: reſurre