Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Anglorū

res daret qͥ gentē ſuā ad fidem chriſti conuerterent: ac fonte ſalutari abluerent. Atille mittēs ad ꝓuinciā mediterraneoꝝ angloꝝ clamauit ad ſe virū dei Cedd. ⁊ dato illi ſocio altero qͦdam p̄ſbytero miſit p̄dicare ꝟbū genti orientaliū ſaxonū: Ubicū om̄ia ꝑambulātes multā dn̄o eccl̓iamꝯgregaſſent: contigit qͦdam tēꝑe eundemCedd redire domū: ac ꝑuenire ad eccl̓iaꝫLindiſfarnenſem ꝓpter colloquiū Sinani ep̄i: qͥ vbi ꝓſperitatē ei opus euangelijcomperijt fecit eum ep̄m in gentē orientaliū ſaxonū: vocatis ad ſe in miniſteriū ordinatiōis alijs duobꝰ ep̄is. Qui acceptogradu ep̄atus redijt ad ꝓuinciā: ⁊ maioreauctoritate ceptū opus explens fecit ꝑ loca eccleſias: p̄ſbyteros ⁊ diaconos ordinauit: qͥ ſe in verbo fidei ⁊ miniſterio baptizandi adiuuarēt: maxime in ciuitate quelingua ſaxonū Ithanceſtir appellat̉. Sꝫ⁊ in illa q̄ Tibaburg cognoīatur: quoꝝ pͥor locus eſt in ripa pente amnis: ſecūdusin ripa camenſis: in quibꝰ collecto examine famuloꝝ chriſti diſciplinam vite regularis inqͣntū rudes adhuc capere poterāterudiri docuit. Cūqꝫ tꝑe nō pauco in p̄fata ꝓuincia gaudente rege ꝯgaudente vniuerſo ppl̓o vite celeſtis inſtitutio quotidianū ſumeret augmentuꝫ: contigit ip̄m regem inſtigante oīm bonoꝝ inimico ꝓpinquoꝝ ſuoꝝ manu interfici. Erāt aūt duogermani fratres qͥ hoc facinus patrarūt.Qui cū interrogarent̉ cur hͦ facerent: nil aliud rn̄dere potuer̄t: niſi ob hͦ ſe iratos fuiſſe ⁊ inimicos regis ꝙ ille nimiū ſuis ꝑcere ſoleret inimicis ⁊ factas ab eis iniurias mox obſecrātibꝰ placida mente dimitteret. Talis erat culpa regis ꝓ qͣ occideretur ꝙ euāgelica p̄cepta deuoto corde ſeruaret: in qua tn̄ morte eius innoxia iuxtap̄dictū viri dei vera eſt eius culpa punitaHabuerat em̄ vnus ex his qͥ eum occiderūt comitibꝰ illicitū ꝯiugium. qd̓ cū ep̄usꝓhibere ⁊ corrigere eū nō poſſet excōmūnicauit eū: atqꝫ om̄ibꝰ qͥ ſe audire velīt p̄cepit ne domū eius intrarēt: neqꝫ de cibisillius acciperent. Contempſit aūt rex p̄ceptum: ⁊ rogatus a comite intrauit epulaturus domū eius. qui cum abiſſet obuiauit ei antiſtes. At rex intuens eū mox tre-

mefactus deſiliuit equo. ceciditqꝫ an̄ pedes eius veniā reatus poſtulanſ. Nam ⁊ep̄s ꝑiter deſiliuit. ſederat em̄ ip̄e in equoIratus aūt tetigit regē iacentē virga quātenebat manu. ⁊ pontificali auctoritate ꝓteſtans: dico tibi inquit: qꝛ noluiſti te ꝯtinere a domo perditi ⁊ damnati illius tuin ipſa domo mori habes. Sed credendū eſt: qꝛ talis mors viri religioſi nō ſolūtalem culpam diluerit. ſed etiā meritū eiꝰauxerit. Quia nimirū ob cauſam pietatisq̄ ꝓpter obſeruantiā mandatoꝝ chriſti ꝯtigit. Succeſſit autem Sigberechto in regnū Siudhelm filiꝰ Sexbaldi: qͥ baptizatus eſt ab ipſo Cedde in ꝓuincia orientaliū angloꝝ in vico regio qͥ dicit̉ rendleſham. id eſt māſio rendili. Suſcepitqꝫ eūaſcendentē de fonte ſancto Ediluualdorex ipſius gētis orientaliū angloꝝ Fuſfāna regis eorundem.Ut idē ep̄s Cedd locū monaſterij cōſtruēdi ab Oidlwald rege accipiēs or̄oibus ⁊ ieiunijs dn̄o ꝯſecrauerit: ⁊ de obitu ipſius.¶ Capl̓m. XXIII.Olebat autē idem vir dn̄i cumapud orientales ſaxones ep̄atꝰofficio fungeret̉ ſepius etiā ſuāid eſt nordanhimbroꝝ ꝓuinciā exhortandi gratia reuirere. Quē cū Oidlwald filius Oſualdi regis qͥ in deiroꝝ partibꝰ regnum habebat virū ſanctū ⁊ ſapienteꝫ ꝓbum ⁊ moribꝰ videret: poſtulauit eū poſſeſſionē terre aliquā a ſe ad ꝯſtruēdū mōaſteria in qͦ ipſe rex ⁊ freq̄ntius ad dep̄candum dn̄m verbūqꝫ audiendū aduenire ⁊defunctos ſepelire deberet. Nā ⁊ ip̄e fideliter credidit multū iuuari eoꝝ or̄onibꝰ qͦtidianis qͥ illo in loco dn̄o ſeruirent. Babuerat aūt idem rex ſecū fratrē germanūeiuſdē ep̄i vocabulo Celin virū eque d̓odeuotū qͥ ipſe ac familie ipſius verbū ⁊ ſacramenta fidei (erat em̄ p̄ſbyter) miniſtrare ſolebat ꝑ cuius noticiā maxime ad diligendū noſcendūqꝫ ep̄m ꝑuenit. Fauensergo votis regis antiſtes elegit ſibi locuꝫmonaſterij cōſtruendi in montibꝰ arduisac remotis. In quibꝰ latronū magis latibula ac luſtra ſerarū qͣꝫ habitacula fuiſſevidebant̉ hoīm: vt iuxta ꝓphetiam Eſaiein cubilibꝰ in quibꝰ pͥus dracones habi-