LiberIII

ſona digniſſimus p̄latus ē a patre regnogentis illiuſ. Uenitqꝫ ad regem Nordanhimbroꝝ Oſiuū poſtulās filiā eius Aluchfledā ſibi ꝯiuge dari: neqꝫ aliter qd̓ petebat impetrare potuit: niſi fidem chriſtiac baptiſma cū gente cui p̄erat acciperet.At ille audita p̄dicatiōe veritatis ⁊ ꝓmiſſione regni celeſtis: ſpeqꝫ reſurrectiōis acfuture īmortalitatꝭ libenter ſe chriſtianūfieri velle ꝯfeſſus eſt: etiam ſi virginē nonacciꝑet. ꝑſuaſus maxime ad ꝑcipiendamfidem a filio regis Oſiuū noīe Aluchfredo: qͥ erat cognatus ⁊ amicus eius hn̄sſororē ipſius ꝯiugem vocabulo Cymburgam filiā Pendan regis. Baptizatus eſtergo a Sinano ep̄o cū om̄ībꝰ qui ſecumvenerant comitibꝰ ac militibus eorūqꝫ famulis vniuerſis in vico regis illuſtri quivocat̉ ad murū. Et arreptꝭ quatuor p̄ſbyteris qͥ ad docendā baptizandāqꝫ genteꝫillius ⁊ eruditione ⁊ vita videbantur idonei multo cum gaudio reuerſus eſt. Erātaūt p̄ſbyteri Ceda ⁊ Adda ⁊ Betti ⁊ Diurna. quoꝝ vltimus natiōe ſcotus: ceterifuere de anglis. Adda aūt erat frater Uttan p̄ſbyteri illuſtris ⁊ abbatis monaſterij qd̓ vocat̉ Caprecaput: cuius ſup̄ meminimus. Uenientes igit̉ in ꝓuinciā memorati ſacerdotes cuꝫ pͥncipe p̄dicabantverbum: ⁊ libenter auditi ſunt. Multiqꝫquotidie ⁊ nobiliū ⁊ infirmoꝝ abrenūciato a ſorde idolatrie: fidei ſunt fonte abluti. Nec ꝓhibuit Penda rex qͥn etiā in ſuohͦ eſt mercioꝝ natione verbuꝫ ſi qͥ vellentaudire p̄dicaret̉. Quin potius odio habebat ⁊ deſpiciebat eos qͦs fide chriſti imbutos opera fidei nō habere dep̄hendit: dicens ꝯtemendos eſſe eos ⁊ miſeros quideo ſuo in quē crederent obedire ꝯtemnerent. Cepta ſunt hec biennio ante morteꝫPendā regis. Ipſo aūt occiſo cū Oſiuūrex chriſtianiſſimus regnū eius acciperetvt in ſequētibꝰ dicemus. factus eſt diurna vnus ex prefatis. iiij. ſacerdotibꝰ ep̄usmediterraneoꝝ angloꝝ ſimul ⁊ mercioꝝa Sinano ep̄o. Paucitas em̄ ſacerdotūcogebat vnū antiſtitem duobꝰ ppl̓is p̄ficiQui cū paulo ſub tēꝑe nō paucam dn̄oplebē acquiſiſſet defunctus eſt apud mediterraneos anglos: in regione que voca

tur in Feppingū. Suſcepitqꝫ ꝓ illo ep̄atum collach ⁊ ip̄e de natione ſcotoꝝ. Quinō multo poſt ep̄atū relicto reuerſus eſtad inſulam hu. vbi plurimoꝝ caput ⁊ arcem ſcoti habuere cenobioꝝ. Succedente illo in ep̄atuꝫ Trūhere viro religioſo ⁊monachica vita inſtituto: natione qͥdemanglo: ſed a ſcotis ordinato ep̄o quod tēporibꝰ Uulfheri regis: de quo in ſequentibus dicemus: factum eſt.Ut orientales ſaxones fidem quā dudum abiecerāt ſub rege Sigberechto p̄dicante Cedd receperint.¶ Capl̓m. XXII.O tꝑe etiaꝫ orientales ſaxonesfidē quā olim expulſo Mellitoantiſtite abiecerant inſtantia regis Oſiuū receperūt. Erat em̄ rex eiuſdeꝫgētis Sigberecht qͥ poſt Sigberechtucognomēto paruū regnauit amicus eiuſdem Oſiuū regis. qͥ cū frequenter ad euꝫin ꝓuinciā nordanhimbroꝝ veniret: Solebat em̄ eū hortari ad intelligendū deoseſſe nō poſſe qͥ hoīm manibꝰ facti eſſent.dei creandi materiā viuam vel lapidē eſſenō poſſe: quoꝝ reciſure vel igni abſumerent̉: vl̓ in vaſa quelibet humani vſus formarent̉: vel certe deſpectui habita forasꝓijcerent̉: ⁊ pedibꝰ ꝯculcarent̉: in terramverterent̉. deū potius intelligendū maieſtate incomp̄henſibilē hūanis oculis inuiſibilem: omnipotentē ⁊ eternū: qͥ celum⁊ terrā ⁊ humanū genus creaſſet: nō in vili ⁊ caduco metallo: ſed in celis eſſet credēda. Meritoqꝫ intelligendū: qꝛ om̄es quivoluntatē eius a quo creati ſunt diſcerēt⁊ facerent: eterna ab illo p̄mia eſſent ꝑcepturi. Hec ⁊ hmōi multa cum rex Oſiuūregi Sigberechto amicabili ⁊ quaſi fraterno ꝯſilio ſepe inculcaret: tandē iuuāteamicoꝝ ꝯſenſu credidit ⁊ facto cū ſuis cōſilio cū exhortatione fauētibꝰ cūctis ⁊ annuētibꝰ fidei baptizatus eſt cū eis Aſinano ep̄o in villa regia: cuiꝰ ſuꝑ memīmusq̄ cognoīat̉ ad murū. Eſt aūt iuxta murūqͦ olim romani britāniā inſulaꝫ p̄cinxere.xij. milibꝰ paſſuū a mari orientali ſecreta.Igit̉ rex Sigberecht eterni regis iam ciuis effectus tꝑal̓ ſui regni ſedē repetit: poſtulās ab Oſiuū rege vt aliqͦs ſibi docto-

v 2