Eccleſiaſtice hiſtorie

bus illud multo verius eſſe perſentiens:quod diuina ſcriptura ꝓnunciauerat dicens. Non fit ſaluus rex ꝑ multitudinemvirtutis ſue: nec gigas ſaluus erit in multitudīe fortitudinis ſue. Falſus equꝰ adſalutem in abundantia autē virtutis ſuenō erit ſaluuſ. Ecce oculi dn̄i ſuꝑ timēteseuꝫ: ſperantes ſuper miſericordia eius vtliberet a morte animas eoꝝ. . ¶ Igitur cūom̄i dedecore atqꝫ igͦminia tyranus poſteaqͣꝫ egreſſus eſt ad ꝓpria: pͥmo tanqͣꝫ furore quodam ſe digno accenſus: plurimosſacerdotes deoꝝ ſuoꝝ ⁊ diuīos quos antea mirabat̉: ⁊ quoꝝ reſponſis cōfidensbella cōmouerat: vt deceptores fallaceſqꝫ ⁊ qui ſalutem ſuam regnūqꝫ ꝑdidiſſentinterfici iubet. Poſt hec gl̓iam laudemqꝫdeo chriſtianoꝝ refert ⁊ ſera penitentia cōuerſionem in ipſa vite ſue dānatione meditatus cum grauiſſimā mortem morbiserga ſemetip̄m certantibus duceret: legeꝫꝓ libertate ac ſecuritate chriſtianoꝝ ſcribit. Cuius exemplū infra ſcriptū eſt. Imperator ceſar galerius Maximinus germanicus ſarmaticꝰ Pius Felix fuuictusauguſtus. Indeſinēter curam ꝓuincialiūnoſtroꝝ gerentes: ⁊ vtilitatibus eoꝝ velcōmodis conſulentes que ad cōmune etpublicum bonū ſpectant: queqꝫ animiscunctoꝝ chara ⁊ iocunda ſunt nunqͣꝫ definimus ꝓuidere. Unde cognitum eſſe omnibꝰ nō dubito: manifeſteqꝫ compertū exeo fomite quo iuſſum fuerat a diuis pͥncipibus Diocleciano ⁊ Maximiano parentibus noſtris inhiberi cōuentus chriſtianoꝝ plurimas direptiones ⁊ p̄das abofficialibus factas: idqꝫ per dies ſingl̓osin detrimentū noſtroꝝ ꝓuincialiū ꝓfeciſſe: quoꝝ nos curam p̄cipuam habere geſtimuſ: ita vt bonis ſuis pene ac patrimonijs euoluerentur. Super hac re anno p̄terito legem dedimus: vt ſi qͥs vellet genti huic vel religiōi adherere a nullo ꝓrſusvoluntas eius ac ꝓpoſiti libertas impediretur: ſed ſatiſfaceret animis ſuis atꝫ hr̄etlicentiam abſqꝫ vllo metu vel ſuſpitioneagere quod liberet. Uerum ne nunc quidem latere nos potuit: ꝙ quidam ex iudicibus temptauerint ꝑmouere rurſum ꝓuinciales noſtros: ⁊ velut ex noſtra eos

auctoritate turbare quo ſcꝫ ⁊ pigrioreserga religionem quā diligunt redderent̉.Igitur vt in poſterū omnis mētus vl̓ambiguitas auferatur: huiꝰ edicti noſtrilege ſanctimus: vt cunctis innoteſcat: licere his qui chriſtianaꝫ ſectam religionēqꝫvenerant̉ hac noſtre indulgentie largitate: vt vnuſquiſqꝫ quēadmodū vult: ⁊ ꝓutanimo libet religioni huic ſolēnitatiqꝫ deſeruiat. Sꝫ ⁊ orationū domos. id eſt dn̄ica ſua vt inſtaurent ꝓ voluntate permittimus. Sane quo in om̄ibus cuius cumulatior habeatur hec noſtra largitio: etiamillud hac lege ſanctimus: vt ſi que domuſagri: vel quelibet p̄dia ex chriſtianoꝝ bonis ante hac ꝑentum noſtroꝝ p̄ceptis adfiſci ius fuerant ſociata: ſi qua etiaꝫ ibi abaliquo competita ſunt: vl̓ ſi qua diſtractaaut dono in aliquem collata: hec omniain antiquū ius chriſtianoꝝ p̄cipimus reuocari: dn̄iſqꝫ ꝓprijs vniuerſa reſtitui: vt ⁊in hoc omnes pietatis noſtre beneficiumcapiant. Talibus Maximinus nunc demū vtitur legibus qui ante annū nō integrum ereis aduerſum nos talibus tanꝙͣin eternū ꝑ manſuris ſanxerat penas. Inquibꝰ nos velut impios vrbibus ⁊ agrisexules: ac totius pene terre ꝓfugos efficiiuſſerat. Uerum ne nunc quidē erat eiusintegra ⁊ ex corde conuerſio: ſed velut p̄cium quoddā huiuſcemodi leges offerebat deo. Et qm̄ deoꝝ ſuoꝝ ſpes eum prius in bello deceperat: ꝑ hec tanqͣꝫ mutatis patrocinijs bellum temptabat adoriri: ignorans vaniſſimus ꝙ ab hominibꝰnequā ad prauū inceptū neqꝫ officijs: neqꝫ p̄mijs poteſt redimi deus.¶ De perditione vltima inimicoꝝ nr̄o¶Cqpl̓m dGitur cum om̄ibꝰ copijs inſtruixiſſet exercitū: bellūqꝫ parauiſſet iniuſtum: doloribꝰ internoꝝviſcerū correptus vehementer exagitaricepit: ita vt ne ſtratis qͥdē recubare poſſetſed exiliens ē cubili ſuo ſepe pronus elideretur in terram. tum deinde homo edax ⁊qui vino ſemꝑ repleretur: nunc ne ſūmisquidem labris deguſtandum reciperet cibum: aut odoretenus vinū ſumeret. Ita