LiberIX

Cōfingunt̉ acta quedā velut apud Pilatū de ſaluatore noſtro habita in quibꝰ aduerſum chriſtū om̄is blaſphemia ꝯſcribitur. Que acta ꝑ om̄es regni ſui ꝓuinciasperlato edicto mitti p̄cipit: ⁊ ꝑ vrbes ſingulas: ꝑ vicos: ꝑ agros ꝓponi. p̄ceptoribꝰetiā qͦꝫ pueroꝝ tradi iubet: vti ꝓ his q̄ admeditandū vel ad ediſcendū dictare ſolēthec tradant pueris memorie cōmendanda. Cū ꝟ̓o hec ita ꝑ oēm locū diligenti nequicia gereret̉: dux Damaſci cognita imperatoris ſui erga chriſtianos libidine: eiplacere in talibus ſtudens indigniſſimasꝗſdam mulierculas detriuio publicanasconquiſitas: ſiſti ſibi facit ⁊ agitari in hispl̓imā queſtionē: ꝑ quā cogeret eas actisꝓfiteri: fuiſſe ſe qͦndam chriſtianas: ⁊ ſcire ꝙ inter ip̄a myſteria eoꝝ ſpurca quedā⁊ impura cōmitteret̉. aliaqꝫ hmōi flagiciaque nec audire qͥdem bonus quiſqꝫ pateretur: mulierculas actis ꝓſequi facit: eaqꝫſcripta ad imꝑatorē refert. At ille ꝓponi eanihilominus ꝑ ſingulas quaſqꝫ vrbes acꝓuincias iubet: qͣꝫuis dux ille nō ī longūtali fraude gauiſus ſit. Breui nāqꝫ qͣdaminſania deſperationis ſuccenſus in exitiūvite ſue ꝓprias ſibi intulit manus.¶ De his qui eo tꝑe martyres extiterūt.¶ Capl̓m. VI.Oſtroꝝ vero rurſum fuga: rurijſum perſecutio ⁊ ſupplicia renouant̉: iudices ꝓuinciaruꝫ tanqͣꝫ2gratū aliquid ex hoc imꝑatori exhibētesin noſtros atrocius deſeuire. Igit̉ apudTyrū phenicis vrbem tres qͥdē iuuenescorrepti: cum ſe chriſtianos eſſe ꝯfiterent̉beſtijs ſubigunt̉. cuꝫ quibꝰ ⁊ Siluanusep̄us quadraginta annis functus ſacerdotio: vir manſuetudine animi: ⁊ ipſa iācum ſenectute venerabilis. Per idem tēpus etiam petrus de qͦ ſupra mēorauimꝰAlexandrine vrbis ep̄us: ꝑ oīa inſignis:⁊ om̄ibꝰ virtutibꝰ adornatus: in ſcripturꝭꝟo diuinis ⁊ in verbo dei pͥoꝝ nullius inferior prudentia qͦꝫ ſingularis ⁊ in om̄ibꝰꝑfectus: vere ⁊ ſacerdos ⁊ hoſtia dei ſubito rapit̉: ⁊ tanqͣꝫ ex Maximini p̄cepto capite obtruncat̉. Cum quo ſimul ⁊ alij plures ex Egypto ep̄i trucidant̉. Lucianusquoqꝫ vir moribꝰ ꝯtinentia ⁊ eruditione

p̄cipuus. Antiochenus p̄ſbyter cū ad tribunal iudicꝭ fuiſſet adductus: cur inquitad eū p̄ſes vir rationabilis ⁊ prudens ſequeris ſectā: cuius nō potes reddere rōnem? Aut ſi eſt aliqua audiamus. Tumille data ſibi facultate dicendi huiuſcemodi or̄onem de fide noſtra habuiſſe dicit̉.In occulto nō eſt ꝙ nos chriſtiani quemcolimus deus vnus eſt ꝑ chriſtū nobisannūciatus: ⁊ ꝑ ſpm̄ſanctū noſtris cordibus inſpiratus. Non em̄ ſicut vos putatis hūane alicuius ꝑſuaſionis errore conſtringimur: nec indiſcuſſa vt alij parentūtraditione decipimur. Auctor nobis dedeo deus eſt. Neqꝫ em̄ poſſet ſublimis illa maieſtas ſenſibꝰ humane mētis illabi:niſi vel ſpūs ſui virtute delata: vel verbiac ſapientie ſue interp̄tationibꝰ indicata.Fateor errauimus etiā nos aliqn̄ ⁊ ſimulachra que ipſi finximus deos celi ac terre putabamus auctores: ſꝫ arguebat eosfragilis ſubſtantie ſue a nobis p̄ſtita ꝯſecratio. In quibꝰ tantū veneratiōis ineratqͣntū decoris manus ꝯtuliſſet artificum.Uerū om̄ipotens deus ille quē nō nr̄ismanibꝰ fictuꝫ: ſed cuius nos decebat eſſefigmentū errores miſeratus humanos ſapientiā ſuam miſit in hunc mundū carneveſtitā: que nos doceret deū qͥ celū feciſſet ⁊ terram: nō in manufactis: ſed in eternis atqꝫ inuiſibilibus requirendum. Uite etiam nobis legis ⁊ diſcipline p̄ceptaꝯſtituit. ſeruare ꝑſymoniā: pauꝑtate gaudere: māſuetudinē colere. ſtudere pati. puritatem cordis amplecti: patientiā cuſtodire. Sed ⁊ om̄īa hec q̄ nunc aduerſumnos geritis ventura nobis eſſe predixit.educendos nos ad reges ⁊ ante tribunalia iudicum ſtatuendos ac velut victimāiugulandos. Inde eſt deniqꝫ ꝙ ⁊ ipſe qͥerat īmortalis vtpote verbum ⁊ ſapīa deimorti ſe p̄buit quo nobis in corꝑe poſitpatientie p̄beret exemplū. Sed nec nosſua morte decepit: quibꝰ poſt tertiū diemreſurrexit: nō vt iſta q̄ nunc falſo ꝯſcribūt̉ꝯtinēt acta Pilati: ſed innocens īmaculatus ⁊ purus ad hoc ſolū mortem ſuſcepitvt eā vinceret reſurgendo. Que autē diconō ſunt in obſcuro loco geſta: nec teſtibꝰindigent. Pars pene iā mūdi maior huic

m