Eccleſiaſtice hiſtorie

rat Cōſtantius regebat imperiū. In duas nāqꝫ ꝓcuratiōes romanū regnum fuerat diuiſum. Sed is multa clementia erga homines. erga deū vero religione maxima vtebatur. Neqꝫ vero ex conſortij rabie regnum ſuū pioꝝ ſanguine maculauerat: neqꝫ orationū domos ⁊ conuenticula noſtroꝝ: nec imitatus Maximiani veſaniā hoſtili vaſtatione deſtruxerat: quinpotius cultores dei venerationi habuit ⁊honori. Unde ⁊ merito religioſus paterreligioſiorē filium Cōſtantinū regni bene parti reliquit heredem. At vero Conſtantinꝰ poſt Cōſtantiū ſtatim vt romaniregni apicem ex paterna hereditate ſuſcepit: mira quadā dei gratia ciuibꝰ charusexercitui acceptus: viris fortibus imitandus: facinoroſis ꝟo ⁊ ignauis terribilisfuit. In obſeruantia quoqꝫ religionis lōge etiam patrem vincere ſtuduit. Conſtātino imperante Licinius qui eius germanā acceperat vxorē affinitatis cauſa aſſumitur in imperiū. Sed ⁊ Licinius cōmuni oīm ſententia accitus in imperiū: auguſtus ꝓnūciat̉. Que res Maximinū vehementer offenderat: ꝙ is tunc adhuc ſolūmodo ceſar in orientis partibus habebatur: neqꝫ id vltra ferens vi raptuꝫ ſibimetauguſti nomē aſſumit. Maximianus vero qͥ ⁊ herculius: quem paulo ante collegam fuiſſe Diocleciani ⁊ cum eo imperijinſignia depoſuiſſe memorauimus: cuꝫ afilio Maxentio in vrbe roma tyrannidētenente fuiſſet expulſus: ad Conſtantinūtanqͣꝫ ad generū miſerationis cauſa confugiens ⁊ inſidias ipſi a quo religioſe ſuſceptus fuerat molit̉. In quibus turpiterdep̄henſus turpius perijt: ita vt poſt interitum ſtatue eius atqꝫ imagines auferrentur: ⁊ in edibus publicis vocabula eiusnoīs mutarent̉. Huius igitur filius Maxentius qͥ in vrbe roma tyrannidem ceperat: primo velut inuitanda erga ſe plebisgratia: fidei noſtre veneratore ſe eſſe ſimulabat. ⁊ ob hoc ꝑſecutiones repͥmi. oēſqꝫiniurias a chriſtianis arceri iubet. Sednihil in reliquis actibus ſuis: nihil in vita vel moribus quod chriſtianis ꝓximūvideret̉ oſtendit. In tanta etem̄ flagicioꝝ⁊ ſceleruꝫ fece: in tanto impuritatis ſceno

verſabat̉ vt nihil ꝓrſus facinorū peſſimorum ab eius nō dicam vita: ſed vnius ſaltem diei actibus eſſet alienū. Deniqꝫ ſenatoꝝ ⁊ maxime nobilium matronas publice abſtrahi: atqꝫ ad ſuam libidinē deduciimperabat: ⁊ poſt cōtaminationem virisſuis reddi iubebat: nō tam expleta adulterij libidine qͣꝫ mutata. Tantus vero metus patres plebēqꝫ oppreſſerat vti ne hocip̄m quidem qd̓ metuerant palam oſtendere auderent: ſed ferebant inſuetam ſeruitutem gementes: ⁊ aliquid ꝓ liberate cogitare metu ꝓhibebantur. cum ille nō iāira ſed libidine cedis agitaret̉. Deniqꝫ qͣdam die imperat militibus ſuis exire perplateas totius vrbis: vt om̄es qui occurriſſent cuiuſcūqꝫ etatis ⁊ cuiuſlibet ſexusgladijs cederent. Innumereqꝫ multitudines populi romani nō hoſtium ſed ciuiūtelis deiecte ſunt. Senatores vero ⁊ hijmaxime qui vel honoribus vel opibusclariores in curia videbantur: cōfictis criminibus tanqͣꝫ rei puniti ꝓſcriptiqꝫ ſunt.Addit ꝟo etiā hoc faſtigiū ſceleribꝰ ſuis:⁊ artis magice induſtriam ſūmis ſtudijsexcolit. ad que miniſteria explenda perqͥrebant̉ mulieres nobiles grauide ⁊ adhibite funeſtis aris medie ſcindebant̉. Rapiebant̉ ⁊ ꝑuuli infantes: eorūqꝫ exta viſceribus reuulſa ꝑſcrutabant̉. Iugulabātur ⁊ leones: ⁊ nefandis quibuſdam cōmentis ac p̄cantationibus demoniaca arte compoſitis: bella dicebant̉ per hec arceri ⁊ credebat̉ vis faſqꝫ regni ꝑ nefas poſſe ſeruari. His vero malis omnibꝰ etiamillud additur: ꝙ om̄s qui per ceteras vrbes vel agros fuerant tyrannica crudelitate deterriti dū nihil ſibi ad vitam tutuꝫputant: relictis ꝑ loca abdita ⁊ latebraseunt. Om̄i ſtudio arandi ſerendiqꝫ ceſſante tanta fames vrbem atqꝫ omnia loca inuaſerat: vt nihil reliqui ad vite ſubſidiuꝫfieret.¶ De perſecutionibus Maximini imperatoris.¶ Capl̓m. XVII.Norientis vero atqꝫ egypti ꝑtibus Maximinus ſimili ꝑ omnia crudelitate ⁊ veſania tyrannidem gerebat: ita vt alter alterū vtpote