LiberVII

let? Nam ⁊ incedens per plateā tali quadam ambitione vtebatur: publice epiſtolas relegens: atqꝫ in auditu omniū ⁊ oculis dictans aſſiſtentibus ſibi in platea notarijs. directio quoqꝫ p̄euntiū ⁊ ꝯſtipatioinſequentiū qͣꝫplurima querebatur: ita vtomnes qui videbant horreſcerent ⁊ deteſtarent̉ ꝑ illius arrogantiā religionem diuinam. Hec in publico. Intra eccleſiamvero tribunal ſibi multo altius qͣꝫ fueratextrui: ⁊ thronū in excelſioribus collocari iubet. Secretariū quoqꝫ ſterni ⁊ parariſicut iudicibus ſeculi ſolet. Uerbum vero faciēs ad plebem: iactare ſupra modūdexteram ac palmā femori illidere: pedequoqꝫ ſubſaltare: ac ſcabellū ferire cū ſonitu. Ab auditoribus vero nō fauorē neqꝫ plauſum ſperare ſolū: ſed theatrali more oraria moueri ſibi expetebat: ⁊ vocē tāqͣꝫ de caueis dari. Hec nō ſolum a viris:ſed etiam a mulieribꝰ indecenter expetebātur. Si qui vero auditoꝝ honeſtius ⁊ verecūdius agens a clamore nimio temꝑaſſet: velut iniuriam faciens: patiebat̉ iniuriam. Sed ⁊ antiquis ⁊ defunctis iā tractatoribus inſultabat: ⁊ illis derogans:ſuas laudes inuerecunde impudenterqꝫiactabat. Rhetorem ſe magis qͣꝫ eccleſiedoctorem laudari cupiebat. Pſalmos vero qui in dn̄m noſtrum ieſum chriſtū dicebant̉ ceſſare fecit: velut neotericos ⁊ nuper inuentos. In ſemetipſum vero compoſitos diebus paſche in medio eccleſiecanere mulieres: maxime quas ip̄e priusad canendū ꝓ more inſtituerat faciebat:ita vt horreſceret ſi quis audiret. Nam cūipſe filiū dei negaret deſcendiſſe de celo:ſed a maria cepiſſe ⁊ initium habuiſſe deterra: pſalmi qui in ip̄m dicebant̉ ⁊ quibꝰin populo laudabat̉ angelum eum dicebant deſcendiſſe de celis. Et hec ipſe aſſiſtens ⁊ audiens: nō ſolum dici nō ꝓhibebat: ſed elato ſupercilio delectabat audire. De mulieribus vero que cum ipſo ſimul manebāt: quas niſanctas Antiocheni appellant. quid opus eſt dici? Ex quarū ſocietate ⁊ contubernio vt ſibi nulla q̄ſtio moueretur: etiam p̄ſbyteris ⁊ diaconis ſuis his dūtaxat qui ei morem gere-

bant habendi mulieres ſecū ſimilem lidentiam dedit. Sed ⁊ congregandi diuitiastribuit facultatem: quo ipſi in ſimilibꝰ obnoxij magiſtro nequaqͣꝫ crimen impingerent. Nos autem idcirco hec ſcribimusfratres chariſſimi: quia nouimus qͣꝫſacroſanctum debeat eſſe epiſcopale ſacerdotium: quod ⁊ clero ⁊ plebi eſſe debeat exemplo. Neqꝫ em̄ ignoramus quoſdā dūincautius ſibi ad cohabitandum iungūtmulierculas cecidiſſe. Quod etiam ſi nōfiat: aut certe in ſuſpitionem venire de talibus ſacerdotibus grauiſſimū eſt. Quomodo autem vetare poterit eos qui infirmiores ſunt a mulierum conſortio: quibus ex his que gerit auctoritatem p̄bet.Tantus vero ac tam immitis ſuis fuit inpotentatū: ⁊ ita ſpecie quadā tyrannidiselatus eſt: vt ne ad arguendum quidemquiſqͣꝫ: vel ad accuſandum auderet accedere. Sed hec que diximus condemnaripoſſent etiam in eo qui fidem catholicaꝫſeruat: ⁊ in eccleſiaſtici dogmatis veritateꝑdurat. Hic vero qui abiurato fidei myſterio: ad pollutiſſimam ſe arcem ac hereſim contulit. neceſſarium em̄ fuit etiam ꝑtem erroris ipſius deſignari quō habendus vel quomō execrandus eſt. Et poſtmulta in fine epiſtole addunt etiam hec.Igitur neceſſarium eſt viſum hunc reſiſtentem deo: neqꝫ acquieſcentem vere fidei abijci ⁊ abiurari. alium vero ꝓ ip̄o eccleſie catholice conſtitui epiſcopum: perdei gratiam ꝓuiſum filium beate memorie Demetriani: qui huic ip̄i eccleſie inculpabiliter prefuit Domnū noīe: virum omnibus bonis ornatum. Indicauimus autem vobis de eo: vt ſciatis ad ipſum vosſcribere debere: ⁊ ab ip̄o cōmunionis ſcripta ſuſcipere. Hic autem qui indignushabitus eſt eſſe in eccleſia catholica: anathema ſcribatur: ⁊ illius hereſis ſectatores excommunicentur. Domno igitur inepiſcopatum ſubrogato: Paulus ⁊ ſacerdotio abſciſus ⁊ cōmunione: cum de domo eccleſie nollet exire: interpellatus imperator Aurelianus religioſe ſatꝭ de hocſancteqꝫ decernit: his precipiens eccleſiedomum tradi: quibus italie ſacerdotes ⁊

k 4