LiberVII
Malchus: tertius Alexander vocabat̉cū in ſuburbanū agellū ſupradicte vrbisinhabitarent: diuine fidei calore ſuccenſiceperūt ſemetipſos ſegnicie atqꝫ ignauieincuſare: ꝙ cum celeſtes in vrbe martyrijꝓponerent̉ corone: ipſi nec deſiderarēt: necraperent: cūqꝫ dn̄s ⁊ ſaluator regnū celorū violenter diripi debere teſtatus ſit: ip̄iīglorios ⁊ deſides animos humi gererētHis igit̉ ſemetip̄os alloquijs incitantesvrbem petūt. ⁊ Adortato iudice truculēto: cur tantū in ſanguineꝫ pioꝝ deſeuiretincuſant? Ille cōtinuo nobiles aīos iuuenū qͣꝫ dignis remunerat̉ affatibꝰ: deuorādi inquit beſtijs ſubrigent̉: quibꝰ nō placet pioꝝ ſanguinē fundi. Sed ⁊ mulier q̄dam ſupdictoꝝ iuuenū ſecuta fert̉ audaciam: ⁊ magnanimitatis exemplū: ſimilēqꝫ ſortit̉ exituꝫ pene. Quā tn̄ de Martionis ſchola fuiſſe loquebant̉.¶ De martyrio Marini.¶ Capl̓m. XII.Arinū quoqꝫ virū militarē hieroſolymoꝝ ciuem: honore ⁊ diuitijs clarū: cū in ſup̄dicta vrbeinter collegas ſuos ꝑ ordineꝫ gradus ſuihonor quidam cōtingeret militaris (vt fieri ſolet) in ſequentē collegam ſuum ſubitinuidia: ⁊ exclamat nō poſſe marinū adipiſci ſuperiorē gradum: ⁊ ꝙ eſſet chriſtianus. Interrogat̉ a iudice Marinus: ſiita ſe res haberet. Ille ita eſſe ⁊ vere ſe eēchriſtianū clariſſima voce teſtat̉. Tres eideliberādi hore decernunt̉ a iudice: vt eligat vtrū velit īmolare dijs ⁊ imꝑatori: anchriſtianus interimi. Cūqꝫ a tribunalibꝰfuiſſet egreſſus: Theotiſtus ep̄us loci apprehenſa manu eius perducit eū ad eccleſiam: ibiqꝫ multis verbis in fide confirmans: ad vltimū in interiora ꝑducit altaris: gladiūqꝫ ſuū quo p̄cinctus erat oſtēdens ei ⁊ rurſum offerens euangeliū: qͥdde duobꝰ mallet īterrogat? Marinus ꝟoꝓmptiſſima fide cū manu ad euāgeliū tetendiſſet: optime inqͥt Theotiſtus qd̓ elegiſti o fili. ⁊ ꝯtemnens pn̄tem vitam: eternam ſperato: ꝯfidens ꝑge ⁊ ſuſcipe coronam quā tibi dn̄s p̄parabit. Regreſſusꝯtinuo ad tribunal euocat̉ ꝑ preconem.Aderat em̄ tp̄s ſtatutū. Ille vero nec mo
ras patit̉: nec expectat interrogantem: ſedꝯtinuo ſibi ⁊ deliberatū aſſerit: ⁊ ex paternis legibꝰ ꝯfirmatum: ꝙ deo obtemꝑareoporteat magis qͣꝫ hominibꝰ. Quē iudexilico capite puniendū ꝓ tali reſponſioneꝓnunciat.¶ Relatio de Aſtirio.¶ Capl̓m. XIII.Ed inter eos cunctis clarior etAmeritis fidei ſupra ceteros inſignis mēorat̉ Aſtirius: vir romane vrbis ſenator patriciꝰ: nobilitatefacultatibꝰ: ꝓpinquitate etiaꝫ regia: ⁊ om̄ibonoꝝ famā ſatis clarus. Qui cū ſupradicti martyrꝭ extremis intereſſet exequijs⁊ capite ceſum cadauer ſubiectis humerꝭſuis ⁊ ſubſtrata veſte qua induebat̉ exciperet: honorē quē martyri detulit: ꝯtinuoipſe martyr aſſequitur. SSed ⁊ in multisalijs eū p̄claris geſtis in fide chriſti enituiſſe tradiderūt nobis: hij qͥ eū in corporeadhuc poſitū viderūt. In quibꝰ etiam tale aliqͥd ꝑ eum geſtuꝫ mēorabant. Apudceſareaꝫ Philippi: quā Paneadam phenices vocant: aiunt ſub radice montis qͦappellat̉ Panius. ex quo fluuij Iordanisprimo fluenta ꝓſiliūt: morē fuiſſe gentiliserroris certa ac ſolenni die īmolari victimā. Que victima arte quadam demonisſubito nuſqͣꝫ comꝑebat. Et erat hoc famoſiſſimū miraculi genus qͦ ꝑ ſuaderi aſtantibꝰ videret̉ in celum hoſtiā inuiſibilitereſſe ſublatā. Accidit igit̉ dū hec gererent̉adeſſe Aſtirium. Qui cū videret om̄s miraculi huius ſtupore ꝯſtringi: humanosmiſeratus errores: cum gemitu ⁊ ſuſpiriooculos ad celū pariter tendit ⁊ palmas:chriſtū qui eſt ſuꝑ om̄ia deus tota fide ꝓfuſis lachrymis inuocat: vt p̄ſtigia fallacis demonis arguat: miſeriſqꝫ mortalibꝰerroris huius ſoluat archanuꝫ. Hoc illocū fletibꝰ ſupplicante: ſubito victima q̄ inuiſibiliter credebat̉ aſſumpta: ſuperferriaquis videt̉: ⁊ ꝯſpectibꝰ oīm redditur: necvltra in illis locis error hmōi potuit reparari: ita vnius chriſtiani p̄ce tantoꝝ ſeculoꝝ deceptionis machina: cū auctoribꝰſuis demonibꝰ diſſoluta eſt.De ſignis que v̓tute ſaluatoris apudPaneadam fiebant.