LiberVI

pͥmo ꝑ calumniā quaſi latro delatus eſtQuo crimine abluto: poſt hoc chriſtianꝰeſſe refertur. In hoc vero nulla a iudicemoderatio reſeruat̉: ſed geminatis ſupplicijs excruciatū cum latronibꝰ iuſſit incendi. ignorans ꝙ crudelitate ſua optīo martyri ſaluatorꝭ ſimilitudinē detulit: qͥ ꝓ ſalute humani generis vna cū latronibꝰ ꝑtulit crucem. Turma aūt q̄dam in vnū cōuenerat militū: inter quos Ammon ⁊ Lenō: ⁊ Ptholomeus. ⁊ īgenuus ⁊ grandeuus Theophilus. Qui tribunalibꝰ aſtantes: cū quidā chriſtianus a iudice torqueret̉: ⁊ iam pene ad negandū declinaret: dirūpebant̉ intra ſemetip̄os: ⁊ vultū: ocul̓:ac nutibꝰ velut erigere conabant̉ illum qͥin ſupplicijs poſitus trepidabat. Interdūetiam manus ꝓtendere: ac totius reliquicorꝑis motibꝰ ⁊ habitu diuerſe inclinati:tanqͣꝫ ſubleuare lapſantes animos geſtiebant. Conuerſi vero ad eos oēs: ⁊ qͥd deſemetipſis ꝓfiterent̉: ex eoꝝ motibꝰ agnoſcentes: pͥus pene qͣꝫ in eos vulgus clamoribꝰ inſiliret: ipſi in mediū ꝓrupunt: acſeſe chriſtianos eſſe teſtant̉. Tunc ꝟo verſa vice ex eoꝝ ꝯfidētia ꝑſecutoribꝰ terror:noſtris ꝯſtantia animi accreſcit: dum hijqui ꝑ tormenta vinci putabant̉ ſponte ſecruciatibꝰ offerūt: ⁊ ab his qd̓ illi ꝓ terroribꝰ inferebant: velut ꝓ quadaꝫ ſpecie voluptatis expetit̉: deo ita triūphante ꝑ ſanctos ſuos. Sꝫ nec Scirionis opus memorabile fas eſt ſilentio p̄terire. Is nāqꝫcu rem cuiuſdam potentis ſub mercede ꝓcuraret: iubet̉ ab eo idolis īmolare. Recuſans: cogebat̉ iniurijs perſiſtens: rurſumblandicijs mulcebat̉. Cum vero vtrunqꝫꝯtemeret: p̄acuta ſude validiſſime tranſuerberatus ꝑ media viſcera neci traditur:Quid vero memor eſt quante multitudines in deſertis ⁊ in montibꝰ oberrantes:fame: ſiti: frigore: languore: latronibꝰ: beſtijſqꝫ cōſumpte ſint. qͥ om̄es imitati electos dei ꝓph̓as: gl̓ia martyrij coronati ſūtDeniqꝫ ⁊ venerandus ſenex Cheremonep̄us hic erat vrbis egypti q̄ dicit̉ Nylopolis: cū ad arabicū montē vna cū grandeua ꝯiuge diſceſſiſſet: nulli vltra apparuit. Et cū ad perqͥrendū euꝫ plurimi fratrūfrequentiſſime ꝓceſſiſſent: ꝑſcrutatis oībꝰ

locis: neqꝫ ipſos vltra quiſqͣꝫ: neqꝫ corꝑaeoꝝ potuit inuenire. Hec aūt non fruſtracōmemoraui frater chariſſime: ſꝫ vt ſciasqͣnta apud nos a ſanctꝭ martyribꝰ ad deigl̓iam geſta ſint.¶ De his que ſcribit Dioniſius.¶ Capl̓m. XXXII.T poſt pauca addit etiā hec diecens. Iſti igit̉ diuini martyresqui cū chriſto in celeſtibꝰ ſedēt ⁊regni eius ꝑticipes ſunt atqꝫ iudicij qͥ cuꝫipſo de lapſis fratribꝰ iudicant iſti inquāipſi ſuſceperūt lapſos: ⁊ penitentiam conuerſionēqꝫ eoꝝ nō reſpuerunt: ſcientes ꝙdeus noſter cuius ipſi erant martyres: nōvult om̄ino mortem morientis: ſed ꝯuerſionē eius ⁊ penitentiam querit. Si ergoiſti receperūt quoſdam ⁊ in eccl̓ia ſtatuerūt. in oratione quoqꝫ eis ⁊ in cibo cōmunicauerūt. Quid nos facere vultis frēs?Quid nobis agendū putatis: Nonne ſequi nos eoꝝ ſententias ⁊ iudicium cōuenit: atqꝫ erga eos quos illi miſerati ſūt nōexiſtere crudeles ⁊ truces? Non puto ꝙexpediat nobis ſententias eoꝝ in irritumreuocare: miſeratiōes infringere: benefacta turbare: ⁊ recte religioſeqꝫ inſtituta violare.¶ De Nouato. ¶ Capl̓m. XXXIII.Ec Dioniſius de lapſis faciēsſermonem: quo tempꝑe Nouatus romane eccleſie p̄ſbyter clatione quadaꝫ tumidus ſpem penitus eisſalutis adimebat: etiam ſi digne penituiſſent. Exquo ⁊ pͥnceps hereſeos extitit nouacionoꝝ. qui ab eccl̓ia ſeparati ſuperbonoīe ſemetipſos catharos. id eſt mūdosappellarūt. Ob quā rem ꝯciliū ſacerdotale celeberrimū in vrbe roma ꝯgregatū eſtep̄oꝝ quidem ſexaginta nūero. p̄ſbyterorū quoqꝫ tottidem cū diaconis plurimisPreterea etiam ꝑ ſingulas quaſqꝫ ꝓuincias de hac re magna deliberatione habita decretis ſignificatur quid facto opuseſſet. Statuit̉ ergo Nouatus quideꝫ cūhis qͥ eū mentis elatione tumidū ſequerētur. quiqꝫ ad inhūanā iram ⁊ nihil fraterne charitatis ſeruantem ſententiam declinarent: alienū eſſe ab eccleſia. eos vero qͥlapſi in certamine fuerant fraterna miſera

i 3