Eccleſiaſtice hiſtorie

tione curandos: ⁊ fomentis penitētie medicandos. Scribit de hac re ⁊ Corneliuſvrbis rome epiſcopus ad eccleſiaꝫ antiochenam: indicans Fabiano eius epiſcopo quid ſtatuerit in vrbe roma cōciliumꝯgregatum: quid etiam italis: affris: ceteriſqꝫ occidentalibꝰ viſum ſit. Cyprianusvero de his librū magnificentiſſime ſcriptū edidit. in quo ⁊ lapſos ad penitentiācohortandos: ⁊ ꝯtradicentes alienos eēa chriſti viſceribꝰ ſtatuit. Extat aūt ⁊ aliaepiſtola Cornelij ad Fabianū antiochieep̄m ſcripta: edocens ſingula q̄qꝫ de Nouato qͥs qualis fuerit vel vita vel moribꝰ⁊ quō ab eccleſia chriſti declinauerit. Inquā refert ꝙ ep̄atus cupiditate quā intraſe latenter gerebat in hec omnia mala deciderit. Ex eo aūt maxime elatus ſit ꝙ qͦſdam de ꝯfeſſoribus viros optimos interipſa initia ſibi ſocios aſſumpſerit. In quibus fuit Maximus qͥdā p̄ſbyter romane eccl̓ie ⁊ Urbanus: qui ſecūdo ꝯfeſſores extiterant. Sed ⁊ Sidonius ⁊ Celerinus: qui valde clari in ꝯfeſſoribꝰ habebant̉: eo ꝙ om̄ia tormentoꝝ genera ſuꝑauerant. Sed iſti inquit cum diligentiusꝑſpexiſſent agere eū cuncta fraudibꝰ ⁊ dolis mendacijs atqꝫ ꝑiurijs: ⁊ quia bonitatem ad hoc ſolum ſimularet vt deciperetignorantes: relicto eo vel potius execrato: ad eccleſiam cū magna ſatiſfactione reuertunt̉: ⁊ p̄ſentibꝰ epiſcopis ac p̄ſbyterisſed ⁊ laicis viris pͥmo qͥdem errorē ſuuꝫ:tum deinde ⁊ illius fraudes ac fallaciasconfitent̉. Addit p̄terea etiam hec in epl̓aꝙ cum ſemꝑ fratribꝰ iurare ſolitus ſit ep̄atum ſe om̄ino nō cupere: ſubito ex improuiſo velut nouū plaſma epiſcopus apparuit: ſcꝫ qui diſciplinam ⁊ inſtituta eccl̓iaſtica vendicabat: epiſcopatū quē nō a d̓oacceperat p̄ſumebat. Tribus nāqꝫ epiſcopis ſimpliciſſimis hominibꝰ ⁊ oīm ignaris de remota italie parte adhibitis: īmopotius ſubtili ab eo circūuentione deceptis: imaginariā magis qͣꝫ legitimam abeis extorquet manus impoſitionem. Exquibus tamen vnus ꝯtinuo ad eccleſiaꝫredit confeſſus peccatū ſuū: ⁊ in cōmunionem laicam populo etiam ꝓ hoc interueniente ſuſceptus eſt. In locum vero re

liquoꝝ duoꝝ qͥ Nouato manꝰ impoſuerāt ordinati ſunt alij epiſcopi ⁊ miſſi. Isergo qui euangeliū vendicabat neſciebatin eccleſia catholica vnum ep̄m eſſe debere: vbi videbat eſſe p̄ſbyteros quadraginta ⁊ ſex: diaconos ſepteꝫ. ſubdyaco nos ſeptem: acolitos quadraginta ⁊ duos: exorciſtas ⁊ lectores cū oſtiarijs quīquaginta ⁊ duos: viduas cum indigentibus mille quingentas. Quos om̄es deus alit ineccleſia ſua. Addit auteꝫ hoc ꝙ idem ipſeNouatus in iuuentute ſpū īmūdo vexatus ſit: ⁊ cū tēpus aliquantū ꝯſumpſiſſetapd̓ exorciſtas egritudinē incurrerit grauem: ita vt deſperaret̉. ⁊ ꝙ iacens in lectoꝓ neceſſitate ꝑfuſus ſit: nec reliqua in eoque baptiſmū ſubſequi ſolent ſolenniteradimpleta ſint: nec ſignacl̓o criſmatis cōſūmatus ſit: vnde nec ſpm̄ſanctū vnqͣꝫ potuerit ꝓmereri. Deniqꝫ inquit cum pͥuataquad a gratia diligeret̉ ab ep̄o: ⁊ vellet eūordinare p̄ſbyterum: clerus vero om̄is ⁊qͣꝫplurimi ex laicis ꝓhiberent dicētes nōlicere clericū fieri eū qui in neceſſitate poſitus ī lecto gr̄aꝫ ꝯſecutus ſit: ep̄m ab oībꝰſpecialem gratiam popoſciſſe vt ſibi hocde iſto vno concederet̉. Scribit etiam deipſo ꝙ ꝑſecutionis temꝑe cū in cellula qͣdā lateret: ⁊ a diaconis (vt moris eſt) ſubuenire in exitu cathecuminis rogaret̉ timens ꝓcedere: denegauit ſe eſſe p̄ſbyterū⁊ ꝙ ſacramenta diuidens ppl̓is: accipientiū manus teneret: nec pͥus ꝑmitteret ſumere qͣꝫ ſibi per ea que vnuſquiſqꝫ tenebat in manibꝰ iuraret: ꝙ nūqͣꝫ ſe relicto adCorneliū remearet. Hec ⁊ multa alia huiuſmodi Cornelius de vita ⁊ moribꝰ ac ꝓphanis eius actibus ſcribit.¶ De Serapione.¶ Capl̓m peeAbeſſſſ.Ioniſius ꝟo de hoc reſcribensad ſupͣdictū Fabianū intexuitetiam quandā hiſtoriā dignammemoria: dicens Serapionē q̄ndam fuiſſe apud Alexandriam vnum ex his quilapſi ſunt: eundēqꝫ ſepe dep̄catum vt ſuſciperet̉: nec tamen impetraſſe. oppreſſumdeinde hunc eſſe egritudine: ita vt triduo