LiberVI

In qua Fabianus in vrbe roma martyrio coronatus: ſedem ſui ep̄atus Cornelio dereliquit. In hieroſolymis ꝟo Alexander ep̄s rurſum ꝓ ꝯfeſſione chriſti iudici ſiſtitur: ⁊ vinculis carceris traditur.Quiqꝫ cū longeue etatis veneranda canicie p̄fulgeret: poſteaqͣꝫ frequēter paſſionibus ſuis ⁊ cruciatibꝰ glorificauerat dn̄mdū de vinculis ad tribunal ⁊ a tribunalibus reuocat̉ ad vincula: īter ip̄a viciſſimſibi ſuccedētia tormenta defecit. Huic inſacerdotio Mahabanes ſuccedit. Apudantiochiā ꝟo ſil̓em ꝑ om̄ia Babilas Alexandro poſt confeſſionē glorioſe vite finēſortit̉ in vincul̓. Poſt quē Fabianus epiſcopatus officiū ſuſcepit. Sed in hac ꝑſecutione quantā aduerſum Origenē geſta ſint: quibuſqꝫ ꝯtra eum peſſimus demon artibus cum vniuerſo exercitu ſuo:⁊ quanta ꝯtentione pugnarit: vtqꝫ ſuperomnes ceteros qui ꝑ illud tp̄us ꝓ chriſtinoīe tenebant̉ nouas cruces: noua penarū genera a ſeculis omnibꝰ inaudita tormenta ꝑtulerit: vtqꝫ ꝓ eo ꝙ in doctrina fidei ⁊ veritatis opinatiſſimus videbaturom̄ia aduerſus eū demoniaci furoris arma cōmota ſint ⁊ ignibꝰ intentatis: ita vtmille mortibꝰ vexatus ſit: ne tamen vna eiquā exoptabat accideret: quiqꝫ exitus eūſuſceperit: ꝑſecutore ſūmo ſtudio id gerēte: vt nec interitus p̄ſtaret̉: nec pena ceſſaret: ⁊ quales poſtmodū de his ipſius epiſtolas ſcripſerit: quas omni miſeratione⁊ lachrimis penas: ex ip̄is manifeſtius q̄ſcripta ſunt integraꝫ qui agnoſcere cupithoꝝ noticiā ſumet.¶ De paſſionibus Dioniſij.Capl̓m. XXX.ſoniſius vero Alexandrinusdep̄s ꝑ illud tempus: ſicut ex ipſiIus epl̓is veriſſime cōperimus:in ml̓tis ſepe ꝯfeſſionibꝰ ſatis clarus efficitur: ⁊ ꝓ paſſionū tormentorūqꝫ diuerſitate magnificus. Deniqꝫ refertur inſectantibus ſe quibuſdam reſpōdiſſe. Quid inſectando laboratis? Caput meum ꝓ quomagnopere fatigamini: auulſum ceruicibus ſumite: ⁊ donum magnum ad tyrannum referte.¶ De martyribus qui apud Alexandri-

am paſſi ſunt.¶ Capl̓m. XXXI.Ed ⁊ idem ipſe ad Fabianū antiochenū ep̄m ſcribens: de his qͥCſub decio apud Alexandriā agones martyrij deſudauerant: hoc modo refert. Nō ex p̄cepto inquit imꝑatoris apd̓nos ꝑſecutio ſumpſit exordium: ſed annointegro pͥncipalia p̄uenit edicta miniſterdemonū: qui dicebatur in ciuitate noſtradiuinus: ſuꝑſticioſum ꝯtra nos exagitāsvulgus. A quo multitudo ſuccenſa nihilaliud qͣꝫ pioꝝ ſanguinē ſitiebat. Primo gͦreligioſum quendam ſenem Metranumnoīe corripientes: iubent impia verba ꝓferre. Qd̓ ille cum facere recuſaret: omnecorpus eius membratim fuſtibus colliſerunt: vultūqꝫ ⁊ oculos acutis calamis terebrantes extra vrbem eum cruciatibuseiecerunt: ibiqꝫ qui in eo ſupererant ſpiritus lapidibus eiecerunt. Poſt hec mulierem quandam nobilem Corinthaꝫ noīead idola ꝑducentes adorare cōgebant: recuſantem: īmo potius execrantem: vincula pedibus innectentes: ⁊ per plateas totius ciuitatis trahentes: fedo horrendoqꝫſupplicij genere diſcerpunt. Dehinc om̄sſimul irruerūt per domos ſeruoꝝ dei: diripientes ⁊ euertētes atqꝫ hoſtili crudelitate cuncta fedantes: ita vt p̄cioſioribusquibuſqꝫ direptis: ſi qua vlla viliora reꝑpererant in vnum congregata igni in plateis cremarent. Noſtri tamen direptionēhanc bonoꝝ ſuoꝝ: ſicut apoſtolus de illis dixit antiquis: cū gaudio ſuſceperuntSed ⁊ admirandam virginem longeneetatis Apolloniaꝫ noīe cū corripuiſſentdentes pͥmo ei omnes effoderunt: congeſtis deinde lignis extruxerunt rogū: cōminantes viuā ſe eā incenſuros: niſi cum ipſis pariter impia verba ꝓferret. At illa vtrogum vidit eſſe ſuccenſum: paululū qͥdin ſemetipſa molitur: repente vero ſe ē manibus ꝓripuit impioꝝ: atqꝫ in ignem quēminabant̉ ſponte ꝓſiliuit: ita vt ꝑterrerentur etiā ipſi crudelitatis auctores: ꝙ ꝓmptior inuenta eſt ad mortem femina qͣꝫ ꝑſecutor ad penam. Serapionē quoqꝫ domo ſua repertū crudeliſſimis affecere ſuꝑplicijs: ita vt om̄s ei iuncturas membro

i 2