Eccleſiaſtice hiſtorie

Si vero requiras a me per quē ſit eiusſermo compoſitus: ꝓcerto quidē deus viderit. Opinio tn̄ que ad nos vſqꝫ ꝑuenithmōi eſt. A quibuſdam dicebat̉ ꝙ Clemens apl̓oꝝ diſcipulus ⁊ ep̄us vrbis rome greco eam ſermone: nō tamen ſenſibꝰexpoliuerit. Alij ꝙ Lucas qui euangeliūſcripſerit ⁊ actus apl̓oꝝ. Petrus vero ſuper quē chriſti fundat̉ eccleſia duas tm̄modo epiſtolas ſcribit: e quibꝰ a nōnullis ⁊ de ſecūda dubitat̉. Ioh̓es quoqꝫ qͥſupra pectus dn̄i recubuit poſt euāgeliūſcribit ⁊ apocalipſim: in qua tamen reticere iuſſus eſt quid ſepteꝫ tonitruoꝝ voceslocute ſint. Scripſit autē ⁊ tres epl̓as inquibꝰ due ꝑbreuēs. De quibꝰ ⁊ apud qͦſdam dubia ſententia eſt. De his quidemtalia.¶ Quō Eraclas apud Alexandriam ſuſceperit ſacerdotium.¶ Capl̓m. XIX.Nterea decimus erat annus ſuIIpradicti principis romanoꝝ inquo Origenes ex Alexādria ꝓfugus Ceſareā venerat: Eracle vni ex diſcipulis ꝓbatiſſimo (de quo ſuꝑius dixi)Catheceſeos auditoriū derelinquēs. Nōmulto aūt poſt ⁊ Demetrius ep̄us defunctus eſt quadraginta ⁊ tribꝰ annis epiſcopatu illius eccl̓ie miniſtrato. cui ſucceditſupͣdictus Eraclas. Per idem tēpus eratin ep̄is magnificus Firmilianus capadocū gētis vrbis ceſaree. Hic tantū venerationis erga Origenem ſcientie ⁊ doctrine gratiam habebat vt indeſinenter conſtringeret eū ſecū morari. Sed ⁊ ip̄e derelicta eccleſia ad ip̄m ꝓperabat: ⁊ vtebaturreligioſa quadā viciſſitudine: dū ip̄m modo ad inſtructionē ſue eccleſie illo euocaret: modo ipſe ſui ꝓfectus gratia ad ip̄mꝑgeret: ⁊ docēti ei diebꝰ ac noctibꝰ aſſideret. Sed ⁊ Alexander quē hieroſolymorū eccleſie p̄eſſe ſupͣ edocuimus: ⁊ Theotiſtus qui apud ceſaream gubernabat eccleſiam: omne pene vite ſue tēpus ad audiendū eū mancipabant: atꝫ ipſi ſoli in diuinis ſcripturꝭ ⁊ eccleſiaſtica doctrina ſūmā magiſterij ꝯcedebant.¶ De ꝑſecutione Maximini.¶ Capl̓in E.

Lexandro vero imꝑatori poſttredecim annos pͥncipatus ſuidefūcto Maximinus ceſar ſuccedit. Qui dū odio fertur aduerſum deceſſoris ſui Alexandri domū perſecutionescōmouit eccleſijs: ita tamen vt eos tantūmō qui ppl̓is p̄erant ⁊ doctrine punire iuberet: velut que cauſam ceteris hmōi perſuaſiones p̄berent. Tunc Origenes libꝝde martyrio ad Ambroſiū ſcribit. Qui cuad plurimos ꝑueniſſet tanqͣꝫ neruis quibuſdaꝫ validiſſimis ſtabiliti ſponte ſe adꝯfeſſionē chriſti noīs offerebant. Ex quo⁊ maximus numerus extitit ꝯfeſſoꝝ tribꝰannis a Maximino ꝑſecutione cōmota.In quibus finem ⁊ perſecutionis fecit ⁊vite. Poſt quē Gordianus imperiū ſuſcepit. Ponciano vero ſex annis ep̄atu vrbis rome fūcto ſuccedit Antherus. Quicum menſem vnū nō amplius miniſtraſſet: Fabiano ſacerdotiū dereliquit.De ordinatione Fabiani ep̄i: ⁊ mirabilibꝰ que in ea geſta ſunt.Capl̓m. XXI.Radūt aūt Fabianū Antheroſidefuncto cum de agro reuerteret̉ vna cum amicis ſuis: ⁊ vniuerſus eccleſie ppl̓us ꝓ ep̄o delegendo invnū coiſſet: atꝫ alius d̓ alio (vt fieri ſoletin talibꝰ conclamaret: nec tn̄ vulgi ſententia certi aliquid obtineret: aſtitiſſe etiamip̄m inter ceteros ſcire cupientem qui reiexitus foret. Et ſubito ꝑ dei ꝓuidentiamcolumbā celitus lapſam: figuram ferentēillius que in ſancti ſpūs imagine ſuper ieſum deſcenderat apud iordanem: ſuꝑ caput aſtitiſſe Fabiani. ad qd̓ ſpectaculumora cunctoꝝ oculoſqꝫ ꝯuerſos ⁊ om̄s velut vno ſpū cōmotos hunc eſſe ep̄atū dignū ꝑ dei iudicium decreuiſſe: eūqꝫ continuo cathedre impoſitū ⁊ legitimo ſacerdotio ꝯfirmatū. Qd̓ alij ſuper huius: alijſuꝑ Zepherini noīe geſtū tradunt. Tuncetiā apud antiochiā ep̄o Zebenno defuncto. Babilas eccl̓ie ſuſcepit pͥncipatū.¶ Quanti diſcipuli fuerint Origenis.Capl̓m. XXII.Pud Alexandriā vero cū Eraclas Demetrio ſucceſſiſſet auditorium Catheceſeos quod ab