Eccleſiaſtice hiſtorie

inueniant̉ qui poſſint fratres obſtruere īeccleſia: ⁊ conſolari ppl̓m ad tractandumſemper a ſanctis epiſcopis īuitent̉: ſicutiEuelpius a fratre noſtro Neone apudlarandos: ⁊ Paulinus a Celſo apud iconiū: ⁊ apud ſynnadā Theodorus ab attico. Non aūt dubium eſt ꝙ ⁊ alij plurimiin alijs locis (ſi q̄ ſint) qui poſſint opusdei in verbo ⁊ doctrina cōpetenter explere: ad hoc ip̄m a ſanctis ep̄is inuitentur.Sed hec poſtmodū geſta ſunt. Tunc vero rurſuꝫ Demetrius litteras miſit ad eūper electos viros dyacones eccleſie Alexandriam redire: ⁊ ꝯſueto operi inſiſtereomni cū affectione depoſcens.¶ De ep̄is qui tꝑe Origenis fuerunt.Capl̓m. XVI.Rorebant aūt ꝑ idem tp̄us plurimi diſſertiſſimi in eccleſijs viri: quoꝝ epl̓as quas ad ſe inuicem dabant reperimus in hieroſolymoꝝbibliotheca ad nos vſqꝫ ſeruatas: quamꝯſtruxerat vir eruditiſſimmus de quo ſuperius mēorauimus Alexander loci ipſius ep̄s. Unde ⁊ nos (vt fateamur qd̓ verū eſt) totius huius operis noſtri ⁊ hiſtorie conſcribende materiam ſumpſimus.Erat aūt inter ceteros ⁊ Berillus ſcriptorū p̄cipuuſ: qui ⁊ ip̄e diuerſa opuſcula dereliquit. Ep̄us hic fuit apud Boſtrā arabie vrbem maximā. Erat ⁊ nihilominus⁊ ypolitus: qui ⁊ ipſe aliquāta ſcripta dereliquit ep̄s. Uenit ad nos etiaꝫ Gaij cūiuſdā diſſertiſſimi viri diſputatio aduerſum Proculum catafrigā: habita in vrberoma pn̄te ep̄o Zepherino. Qui cū argueret Catafrigā ꝙ nouas ſibi qͥſdā ſcpͥturas p̄ſumeret: ipſe inter cetera Pauli apl̓itredecim eſſe epl̓as aſſerit: eam que ad hebreos ſcripta eſt nō cōmemorans: q̄ etiānunc apud latinos putat̉ non eſſe Pauliapl̓i. Uerum anthonino ſeptem annis ⁊ſex menſibus imperio ꝯſūmato Macrinus ſuccedit. Qui cum poſt annū fuiſſetdefunctus alius Anthoninus regni romani ſuſcepit pͥncipatū. Cuius pͥmo imperij anno epiſcopus vrbis rome Zepherinus diem obijt: decem ⁊ octo annis ſacerdotali fūctus officio. Poſt hūc Cali-

ſtus ſacerdotiū ſuſcepit Quo qͥnqꝫ annisadminiſtrato poſt ſuū finem ſedem dereliquit vrbano. Poſt Anthoninū vero romanū imperiū quod ipſe ſolis quatuorannis tenuit Alexander ſuſcepit. Tūc etiam Aſclepiade apud Antiochiā defūctoPhiletus in ep̄atuꝫ ſuccedit. Alexandriꝟo imꝑatoris mater Māmea noīe de raris religioſa femina: cum de Origene fame magnifica vbiqꝫ ⁊ celeberrima haberet̉: ita vt ne pͥncipū qͥdem lateret aurescomꝑta opinione viri ſūmo niſu geſtirecepit: quatenus ſibi eius pn̄tia fieret: vtin litteris: in ẜmone: in fide: in prudentia:om̄iqꝫ doctrina quā cūctis in admiratione eſſe cernebat ꝑ ſemetipſam ſumeret documenta. Igit̉ antiochiā vbi ꝑ idem tp̄sdegebat miſſis militaribus viris cū om̄ihonore ⁊ ſupplicatione ad ſe: tāqͣꝫ vere diuini verbi interpretem famulūqꝫ dei oratvenire. Quo cum veniſſꝫ: ⁊ quantū oportebat operis expleſſet ac tēporis: omnibꝰrite peractis que ad verbum dei ⁊ gl̓iamdn̄i ſpectant: ſtabileſqꝫ ac firmos in fidequos inſtruxerat derelinquens: p̄ſentiaquā fama longe clarior factus ad ꝓpriasſcholas Alexandriā redijt.¶ De ypoliti libris. ¶ Capl̓m. XVIIN illis diebus ypolitus: de qͦīpaulo an̄ mēorauimꝰ int̓ ceteraſcripta ſua libellū d̓ paſcha ſcriptū edidit. In quo cū deſcriptionē quandam tēpoꝝ faceret de ſedecim annoꝝ circulo qui in paſche ratione obſeruari debet: neſcio quā ſupputationē ſecutus vniuerſa tēpora intra primū Alexandri imperatoris annū ꝯcludit. Sed ⁊ alij libelli eius peruenerūt ad nos. id eſt in exameron ⁊ in ea que poſt exameron ſcripta ſūt⁊ ꝯtra Marcionē: ⁊ in cantica canticoꝝ:⁊ in ꝑtē quandā Ezechielis ꝓphete: ⁊ contra oēs hereſeos. Sed ⁊ alia apud aliosopuſcula eius inueniri certuꝫ eſt. Ex illotēpore etiam Origenes conſcribendi cōmentarios in ſcripturas ſanctas initiumſumpſit: ꝯpellente ſe Ambroſio: ⁊ multavi p̄cum obſecrationūqꝫ cogente. Quiqꝫſibi Ambroſius tantū ſtudij adhibuit vtomnia que in hoc opus eſſent neceſſaria