LiberVI

ꝓtectione ẜuatū. Tanta rabies ꝯtra eummentes hoīm inceſſerat: ꝓ hoc ſolo ꝙ plurimos ꝑ eum videbant ad fidem noſtramab incredulitate ꝯuerti. Et intantū quotidie aduerſus eum ꝑſecutio cumulabaturvt tota vrbs maxima Alexandia eū tegere nō poſſet: ſed de domo ad domū tranſierit: ⁊ tamen vndiqꝫ fugaret̉: cum poſteaviderent ꝑ loca ſingula multitudines pl̓imas ꝑ eū ad fideꝫ dei ſociari. Obtinebātaūt hec: quia nō ſolū in verbo erat ei ꝑfecta doctrina: verū etiam in oꝑe cōſūmatediſcipline p̄bebat exempla. ⁊ dicebat̉ (vtaiūt) de eo qͥ hic eſt. qui quale habet verbū: talem habet vitam: ⁊ qualē habet vitā: tale habet ⁊ verbū: qm̄ que docet agit⁊ que agit hec docet. Manifeſte autem ⁊euidenter aderat ei diuina gratia. ꝑ quaꝫinnūeros ad imitationē ſui in fide dei ꝓuocabat. Unde ⁊ vidēs Demetrius ep̄sꝙ ad ipſum precipue doctrine gratia etp̄dicationis verbi dei: multitudines plurime ꝯuolarent: cathezizandi ei. id eſt docendi magiſteriū in eccl̓ia tribuit. Ꝙ primus poſt apl̓os apud alexandriā pathenus. ſcd̓s ꝑ ordinē Clemens. tertius adminiſtrauit Origenes ipſius diſcipulusClementis. Qui Clemens in oꝑe ſtromatheo vbi etiam tꝑa quibꝰ libros deſcribebat in ꝓhemijs deſignauit: ⁊ ad finem imperij Cōmodi ꝑtendit. Unde certum eſtꝙ ſeueri tꝑa hec ip̄a que nunc habemusin manibꝰ ꝯtinebat. Qua tempeſtate etiāiudas quidam ſcriptor alius de ſeptimanis que in Daniele referunt̉ diſſeruit. qui⁊ ipſe decimū ſeueri imperatoris annū regni cōmemorat. Is etiam diuulgatā antichriſti p̄ſentiam iam iāqꝫ eſtimans īminere ex perſecutionū nimietate: ml̓toꝝ exnoſtris fidelium animos ꝑturbauit. Igit̉Origenes iniūcto ſibi a demetrio epiſcopomagiſterij officio grāmaticam ſcholānegligere cepit: magis ſe verbo dei conferens. Utitur ſane etiam conſilio nō puerili. Bibliothecam gentiliū libroꝝ tradidit cuidā fideli amico: pactus cum eo qͣtuor ſibi obolos ex eiꝰ p̄cio ꝑ dies ſingulos inferri: quo ſcꝫ ne grauis eſſe cuiqͣꝫ inſuſtentanda victus neceſſitate: nec ꝯgregatam pecuniā domi reſeruare videret̉.

Igitur in talibus inſtitutis plurimū tēporis exigens: vita: moribus: exercitijs:ꝑ om̄ia chriſtianus ph̓us habebat̉. cum⁊ ꝓ iuuenilibꝰ cupiditatibꝰ repͥmendis:⁊ ꝓ ſapientie ꝓfectibus capeſſendis dienoctūqꝫ artioribus ſe abſtinentie ꝯſtringeret frenis ⁊ indeſinenter diuinoꝝ librorū meditationibus inhereret. In abſtinētia plurima: in ieiunijs indeſinentibus:in vigilijs pene iugibus: ita vt ſi quandoparum aliquid ſomni neceſſitas naturalis exigeret: hanc ipſe nō ſupra ſtratum qͦom̄ino nullo vtebatur: ſed ſupra nudi ſoli dependeret ſuꝑficiem. Ante om̄ia verop̄cepta euangelica ⁊ voces ſaluatoris ſūmo amore ⁊ ſtudio implendas eſſe cenſebat: quibus p̄cipit̉ duas tunicas nō habendum: neqꝫ calciamentis vtendum: neqꝫ de craſtino cogitandum que ille ſingula ſūma cum diligentia ⁊ fide ꝯtendebatexplere. ⁊ ſupra vires atqꝫ etatem ſuā ẜmapoſtoli monita ī frigore ⁊ nuditate agones patientie deſudabat. Ita cunctis auditoribus ſuis renūciandi omnibus quepoſſidebant: ⁊ beate paupertatis p̄bebatexempla. Erat igitur ꝑ hec carus omnibus ⁊ acceptus. In hoc vno triſtes qͣꝫpl̓imos reddens: nonnullos offendens: ꝙcupientes de facultatibus ꝓprijs aliquidſibi ſaltim victus gratia miniſtrare ꝓ diſtricta ꝯtinentie diſciplina refutabat. Cūvtiqꝫ ꝓ labore quo in verbo dei deſudabat: nō ſolum duplici ẜm apl̓m: ſꝫ ⁊ multiplici honore dignus ab omnibꝰ duceretur. Sed ille honorē ſibi ſummū in continentia deputabat. Deniqꝫ ⁊ per multosannos tradit̉ abſqꝫ omni calciamento nudis inceſſiſſe veſtigijs: vini quoqꝫ vſum:ceterorūqꝫ ſimiliū: niſi ex ea ſola que viteneceſſitas depoſcebat nulluꝫ penitus habuiſſe: vſqꝫ quo incōmodo ſtomachi īmoiam pene periculo cogeret̉. Talibꝰ igiturvite atqꝫ inſtituti ſui exemplis informāseos quos a gentili vita ⁊ ſtulta ph̓ia: adveram chriſti ph̓iam ſapientiāqꝫ ꝯuerterat: nō ſolum in intimis anime archanisfidem habere docuit ꝑ hoc qd̓ geri ab eovidebant que docebant̉: verū etiam admartyrij eos amorē ꝑ ea quibꝰ quotidianō roborabant̉ exercitio ꝓuocabat. Ex

h