LiberIIII
dei patris: ⁊ dn̄i nr̄i ieſu xp̄i multiplicet̉.Scripſimꝰ vobis fratres de martyribꝰ ⁊de quodā beato Policarpo qui velut ſignaculo quodā martyrij ſui finē ꝑſecutionibus poſuit. Et paulo poſt deſcribētesetiā ceteroꝝ martyrū agones: q̄daꝫ taliaſcribūt. Deterrere etenī volētes inſpectātem populū: nūc flagris vſqꝫ ad īterioraviſcera martyres lacerabāt: ita vt abditacorporis ⁊ q̄ natura ī archanis locaueratnudarent̉. Nunc aūt marinas cōcleas q̄conchilia vocāt: ⁊ acuta queqꝫ fragmētain dorſum ſupinatis martyribꝰ ſubſternebant. In qͥbꝰ omne tormenti genꝰ ⁊ peneſpeciē ꝯſumentes ad vltimū deuorādoseos beſtijs exponebāt. Sed in his precipue deſignatur vir fortiſſimus effloruiſſeGermanicꝰ noīe: qͥ ꝑ gr̄am diuine virtutꝭmētū corꝑe fragilitatis excluſit. Uolētenanqꝫ ꝓcōſule ꝑſuaſionibꝰ aggredi virū:⁊ obijcere ei pͥme etatis florē debere euꝫſuimet ip̄ius miſerationeꝫ caꝑe: ille nihilmoratꝰ ſponte dicit̉ p̄paratā ſibi beſtiamꝓuocaſſe: veluti tardantes increpans penas: ⁊ inique huiꝰ vite vltro velocē expetiſſe diſceſſū. Uerū cuꝫ ex huiꝰ tā inſignimorte ſtuporē cepiſſet adſtātis ppl̓i multitudo: ⁊ totiꝰ xp̄ianoꝝ gentis mirari ꝟtutem de ꝯtemnēda morte cepiſſent: cōclamāt oēs. Tolle impios. Policarpꝰ reqͥratur. Sꝫ cū ex acclamatione grauis ꝑturbatio fieret Corinthū quendā natiōe frigem nuꝑ de ſuis regionibꝰ aduentātē: accidit pͥmo qͥdem beſtias: ceteraqꝫ tormenta ſpōte laceſſere. dehinc fractis animiscedere. ad vltimū etiā ſalutē ſegnicia perdere. Que res eū ad martyriū ꝓcacia potius et temeritate: qͣꝫ deuotione ꝓſiluiſſedeclarat. Ip̄e nāqꝫ ſe iudici ingeſſerat victus. Itaqꝫ exemplū euidens oībꝰ dedit.cautiꝰ in rebꝰ talibꝰ ⁊ circūſpectiꝰ agendūqꝛ non temeritas: ſꝫ fides et modeſtia coronatur.Ut Policarpꝰ ſub Uero: alijqꝫ nōnulli Smyrne martyriū meruit.Capl̓m. XVEd de his qͥdē talia geſta ſunt.Inſignis autē vir Policarpusprimo qͥdē cū audiret vulgꝰ ī ſeacclamationibꝰ excitatuꝫ: in nullo penit̉
motus eſt: ſꝫ māſit impauidus. Trāquillus nāqꝫ erat moribꝰ ⁊ ſerenꝰ aſpectu. Quicū in eadē ciuitate vellet interritꝰ ꝑmanere: acqͥeſcens tn̄ dep̄cantibꝰ ſe familiaribꝰſuis ad agrū quendā ciuitati ꝓximū ſecedit. atqꝫ ibi cuꝫ paucis die noctuqꝫ nihilaliud qͣꝫ in orationibꝰ ꝑmanet: ꝓ pace eccleſiaꝝ q̄ vbiqꝫ ſunt ſupplicās deo. qd̓ eifacere in om̄i vita ſua moris ꝑpetui fuit.Sed is in orationibꝰ poſitꝰ an̄ triduū qͣꝫcōp̄henderetur viſionē videt ꝑ noctē ceruical capitis ſui flāmis eſſe ꝯſumptum.Cūqꝫ euigilaſſet poſt viſum interp̄tatuseſt aſtantibꝰ ſomniū ſuū. dixitqꝫ ꝓ certo ſeob xp̄m ꝑ ignem vite exitū ſortiturū. Inmente igit̉ queſtione rurſus fratrū charitate cōpulſus cōmigrauit in aliū locum.Quo nō multo poſt inqͥſitores eiꝰ ingreſſi correptis duobꝰ pueris et altero ex hisverberato ꝑ indiciū eiꝰ ad Policarpū ꝑueniunt: cū iā declinaret dies. Et ingreſſiip̄m qͥdem offendūt in ſuꝑioribꝰ qͥeſcētē.Un̄ cū poſſet facilis ei trāſitus eſſe ad alterā domuꝫ noluit: dicens. voluntas dn̄ifiat. Quinimo ⁊ cuꝫ cōperiſſet adeſſe cōprehenſores ſuos ī occurſū eis ꝓgreſſusleto admoduꝫ vultū ac placito cōpellereviros cepit cuꝫ ingenti oris gratia: ita vtilli mirarent̉ ⁊ ſtuperēt qͥd tātū ſtudij fuerit: vt vir illius grauitatis ⁊ honeſtatis. ītam lōgena etate ⁊ tanta vite auctoritatepoſitus ꝑquiri ⁊ comprehēdi iuſſus ſit?Sed ille nihil moratus ꝯtinuo apponimenſam hoſtibꝰ qͣſi hoſpitibus iubet. acqꝫ eis epulas largius miniſtrari: vniꝰ hore ab eis ſpacio orationis gratiā impetrato. Orabat igit̉: tanta dei gratia repletusvt ad mirarent̉ om̄es qͥ aderant. ⁊ ip̄i quiad cōprehendendū eū venerāt peniterēt:ꝙ tam honeſtū virū ac deo dignum ⁊ ip̄aetate venerabilē rapere iuberēt̉ ad penā.Et poſt aliquāta eadeꝫ ſcriptura verbisip̄is talia coniūgit ex ordine. Poſtea ꝟoqꝫ finiuit orationē memoriā faciens oīmquoſcunqꝫ noſſe potuit maiorum minorūqꝫ: nobilium ⁊ ignobiliū: ⁊ totiꝰ catholice eccl̓ie que per orbem terre eſt: inſtāteiam hora ꝓgreditur. ⁊ aſino ſedens ad ciuitatem ducebatur: cuꝫ eſſet dies magniſabbati Pergenti occurrit ei p̄fectꝰ pacis
e 3