Eccleſiaſtice hyſtorie

talibꝰ acqͥeſcere: et in veſtre religionis iura ꝯcedere. De motibꝰ aūt terre qͥ vl̓ factiſūt: vel etiā nūc fiūt abſurdū non erit merorē veſtrum iuſta cōmotiōe ſolari. Qm̄qͥdeꝫ cōperi ꝙ in huiuſcemodi rebus adilloꝝ inuidiaꝫ cōmunes caſus trāſfertis:in qͦ illi qͥdem maiorē fiduciaꝫ accipiuntapud deū. Uos aūt in omni tꝑe qͦ de talibus ignoratis: ceteros qͥdē deos negligitis. Cultuꝫ ꝟo īmortalis dei quē xp̄ianicolūt expellitis ⁊ deturbatꝭ: vſqꝫ ad mortem cultores illiꝰ obſeruātie ꝑſequentes.Suꝑ qͥbus plurimi ex ꝓuincijs iudicesetiā venerabili patri nr̄o ſcripſerāt. Quibus reſcriptum ē ab eo: vt nihil omninomoleſtie huiuſcemodi hoībꝰ generarent:niſi forte arguerent̉ aliqͥd aduerſū romani regni ſtatum moliri. Sꝫ ⁊ mihi ip̄i dehis qͣꝫplurimi retulerūt. qͥbꝰ ego paternāſecutꝰ ſnīaꝫ pari moderatiōe reſcripſi. Ꝙſi qͥs ꝑſiſtit huiuſcemodi hoībꝰ abſqꝫ vllo crimīe mouere negocia ille qͥdē qui delatus ꝓ hͦ noīe fuerit abſoluatur: etiam ſiꝓbet̉ id eſſe qd̓ ei obijcit̉ xp̄ianꝰ. Is autēqͥ crimīe obtendit reus pene ip̄iꝰ quā obiecit exiſtat. Propoſita epheſi publice incōuentū Aſie.Que de Policarpo diſcipulo apl̓orūſerunt̉. ¶ Capl̓m. XIIIIEc ita geſta eſſe teſtat̉ etiā MeVlito ep̄s eccl̓ie Sardēſis: in eoVlibro quē ad imꝑatorē Uerumꝓ fide nr̄a ac religione cōſcripſit. Qua tēpeſtate etiā Aniceto romane eccl̓ie p̄ſidēte Policarpū romā veniſſe: atqꝫ habuiſſeſermonē cum ip̄o Aniceto de paſche dieHyreneꝰ refert. Sꝫ ⁊ alia q̄dā de eodemPolicarpo ſcribit: q̄ mihi dignū videturcorpori huic nr̄e narratiōis inſerere. Tertio igit̉ libro aduerſus hęreſes. hec de eocōmemorat Hyreneꝰ. Policarpꝰ inquitqͥ nō ſolū ab apl̓is eruditꝰ eſt: neqꝫ ſolumꝯuerſatꝰ eſt cū his qͥ dn̄m viderāt: ſꝫ ⁊ abip̄is apl̓is ordinatꝰ eſt ſmyrneorū eccleſieep̄s. quem nos qͦꝫ in pͥma etate nr̄a vidimus. Diu etenī in vita ⁊ longeua etate ꝑdurans ꝑmāſit. nobilis viuēdo. ſꝫ ⁊ moriendo nobilior extitit. quippe qͥ vitā martyrio ꝯſūmauit. Docebat autē ſemꝑ ea q̄ab apl̓is ip̄e didicerat. ⁊ hoc eccl̓ie trade-

bat q̄ ſola vera docēda ſūt. Quorū teſtesſunt oēs eccl̓ie q̄ in Aſia ꝯſtitute ſūt: ⁊ hiqͥ ꝑ tēpus etiā nūc in Policarpi ſucceſſion ꝑdurāt. Multo aūt verior ⁊ fide dignior hic auctor eccl̓ie ē ⁊ veritatꝭ teſtis:qꝫ Ualentinꝰ ⁊ Marcion: ⁊ ceteri ꝑuerſemētis homīes. Qui etiā ſub Aniceto romā ꝑrexit. ⁊ multos ex ſupradictis hereticis ad eccl̓iam dei ꝯuertit. Hāc ſolā p̄dicans tenendā eſſe veritatē quaꝫ ip̄e ſciretſe ab apl̓is ſuſcepiſſe quam ⁊ tradebat eocleſie. Et ſūt adhuc etiā nūc qͥ audieruntab ip̄o ꝙ Ioh̓es apl̓s diſcipulꝰ dn̄i apd̓epheſū cū balneas lauandi gr̄a fuiſſet ingreſſus: ⁊ audiſſet ibi Cherintū exiluiſſe ꝯtinuo ⁊ diſceſſiſſe non lotꝰ. dicens. fugiamꝰ hinc ne ⁊ balnee ip̄e corruāt. in qͥbus Cherintꝰ lauat̉ veritatis inimicus.Idē etiā ip̄e Policarpꝰ Marcioni aliqn̄cū occurriſſet ⁊ dicēti ſibi agnoſcis nos:reſpondit: agnoſco. Agnoſco primogenitū ſathane. Tāta tunc apl̓i atqꝫ eoꝝ diſcipuli in religione cautela vtebātur: vt neverbi qͥdem cōmunione cū aliquo eoruꝫqͥ a veritate deuiauerāt habere paterētur.Sicut ⁊ Paulꝰ dicit. hereticū hoīeꝫ poſtvnā ⁊ alteram correptionē deuita: ſciensqꝛ ꝑuerſus eſt hmōi ⁊ peccat. cuꝫ ſit ex ſemetip̄o damnatꝰ. Extat ⁊ epl̓a Policarpi ad philippēſes ſcripta ꝑualida ex quaforma fidei eius ac p̄dicationis (ſi qͥs forte ſalutis ſue ſollicitudinem gerit) caperepoteſt. Hactenꝰ Hyreneꝰ. Policarpꝰ ꝟoī ip̄a epl̓a quaꝫ ad philippēſes ſcripſeratvtit̉ teſtimonijs de prima Petri epiſtolaSꝫ enī Antonino qͥ Pius cognominatus eſt viceſimo et ſcd̓o anno pͥncipatusexacto: Marcus aureliꝰ verꝰ ⁊ Antoninꝰfilius eiꝰ cū Lucio fratre ſuccedūt. Quoin tempore Policarpus maximis ꝑſecutionibꝰ aſiam quatientibꝰ vitaꝫ martyriofiniuit. De quo plane neceſſariū duximmemorie tradere. maxīe cuꝫ ſcripta exteteius epl̓a ex ꝑſona eccl̓ie Smyrneorumad ponti eccleſias data. que de martyrioeiꝰ beato fine deſignat. Cuiꝰ exempluꝫ infra ſcriptū eſt Eccl̓ia dei q̄ ē apd̓ Smyrnam eccl̓ie dei cōſtitute apud Philemoliū: ⁊ oībꝰ que vbiqꝫ ſūt ſanctis eccleſijscatholicis: miſericordia ⁊ pax ⁊ charitas