Eccleſiaſtice hyſtorie

Herodes noīe ⁊ pater eiꝰ Nicetas qͥ leuātes euꝫ ſecū in vehiculū ꝑſuadere ſeduloconabant̉ dicētes. Quid enī mali ē dicere deū Ceſarē ⁊ īmolare. ⁊ de cetero viuere ſecurū? Hec ille pͥmo tacitꝰ audiuit. ſedvbi perſiſtebāt ait ad eos. Quid multisopus eſt? facturꝰ non ſum qd̓ dicitis. Atilli poſteaqͣꝫ nihil ſe ꝓfeciſſe ſenſerunt indignatione cōmoti cū ꝯtumelia eū vehiculo deijciūt: ita vt pedē lederet precepsactꝰ. Sꝫ qͣſi nihil fuiſſet iniurie tota alacritate ꝯtentꝰ ꝑgebat ad ſtadiū quo ducifuerat imꝑatꝰ. Cum ꝟo tumultꝰ ingens īſtadio ex ingreſſu eiꝰ fuiſſet exortꝰ vox decelo delapſa ē. Fortꝭ eſto o Policarpe etviriliter age. Sꝫ auctorē qͥdē vocis videre potuit nemo: auditꝰ tn̄ ad plurimos venit. Interea animat̉ ad furorē tumultusppl̓i vidētes: qꝛ Policarpꝰ introducitur.Cūqꝫ eminꝰ a ꝓcōſule interrogaret̉ ſi ip̄eeſſet Policarpꝰ: ſe eē ꝯfitetur. Ergo inqͥthabeto etatis tue reuerentiā. ⁊ parcēs vltime ſenectuti tue iura fortunā ceſarꝭ: gerens de prioribꝰ penitudinē. ⁊ ꝯclama etiam tu: Tolle ſacrilegos. Tū Policarptoruo vultū ad populū qͥ in ſtadio reſidebat aſpiciēs: eleuata ad celū dextera cumgemitū ꝓclamauit et dixit: Tolle ſacrilegos. Sꝫ inſiſtente ꝓcōſule et dicēte: iurafortunā ceſaris. ⁊ dic in xp̄m ꝯuicia. et dimitto te. Policarpus ad hͦ. octoginta inquit ⁊ ſex annis ſeruio ei: et nihil me leſitvnqͣꝫ: quō poſſum maledicere ⁊ blaſphemare regē meū qͥ ſalutē mihi dedit? Cūqꝫrurſū vehementiꝰ vrgeret̉ vt fortunā ceſaris iuraret. Si hāc inqͥt iactantiā querisvt ego fortunā ceſaris iurem: ⁊ qͥs ſim ignorare te ſimulas: cū omni libertate audia me: qꝛ xp̄ianꝰ ſum. Si ꝟo etiā rationeꝫvis xp̄iane religionis acciꝑe ſtatue diē etaudi. Procōſul dixit: Suade hͦ populo.Policarpꝰ ait. Tibi qͥdē reſpondi. Docemur enī pͥncipibꝰ ⁊ poteſtatibꝰ his que adeo ſūt honorē deferre: euꝫ ſcꝫ qͥ religioninō ſit ꝯtrariꝰ. Populo aūt furēti ſatiſfacere nō ē meū. Procōſul dixit. Beſtias habeo paratas: qͥbus ſubijcierꝭ: niſi cito penituerꝭ. At ille reſpōdit. Adhibeāt̉. Nobis enī īmobilis ſtat ſnīa. Nec poſſumꝰde bono ad malū ꝑ penitudinē cōmuta-

ri. Meliꝰ autē erat ſi hi mutarent̉ ad bona qͥ ꝑſeuerāt in malis. Tūc ꝓcōſul. ignite inqͥt faciā ꝯſumi: ſi tibi beſtie ꝯtemnende vident̉: nec ꝓpoſiti recipis penitudinē.At ille. ignem minaris inqͥt hūc qͥ ad momentū incendit̉ ⁊ paulopoſt extinguitur.qꝛ ignoras futuri iudicij ignē eternum: q̄ad ꝑpetuas penas p̄paratus ē imꝑiorū.Sꝫ qͥd moraris? Adhibe vtrum voles.Hec ⁊ multa alia his ſimilia dicēs. Policarpus ꝯfidētia ſimul ⁊ leticia replebatur: ita vt alacritatē vultꝰ eius reſpōſionūqꝫ cōſtantiā ꝓconſul maximo ſtupore miraretur. Miſſo igit̉ Curione ad populūiubet voce maxima ꝓteſtari Policarpuꝫtertio ꝯfeſſum xp̄ianuꝫ ſe eſſe. Quo audito: vniuerſa multitudo tam gētiliū qͣꝫ iudeorū Smyrnenſiū ciuitatis cū ingentifurore acclamabāt. Hic eſt totiꝰ Aſie doctor ⁊ pater chriſtianoꝝ: noſtroꝝ aūt ſubuerſor deoꝝ Ip̄e ē qͥ multos docet ne immolēt: neqꝫ adorēt deos. Et poſt hec verba acclamabāt Philippo munerario vtleonē Policarpo dimitteret. Qui reſpondit nō ſibi licere. qꝛ iam editionis ſue munus expleſſet. Tūc illi oēs pariter clamauerunt vt Policarpꝰ viuꝰ arderet. Oportebat enī viſionē eiꝰ quā de ardente ceruicali vidit impleri. Que cū dicto citiꝰ gererētur: ip̄is populis ligna vel de balneisvel de publicis quibuſqꝫ locis: ⁊ ſarmētacōgregātibꝰ p̄cipue iudeis ardētiꝰ ad hecex more feruentibꝰ cū om̄i velocitate extructus eſt rogus. Tū depoſitis ſenior indumentis: ac zona reſoluta: calciamentaquoqꝫ pedibꝰ temptabat educere: q̄ nūqͣꝫniſi a religioſis qͥbuſqꝫ fide et deuotioneſemetip̄os inuicē p̄uenientibꝰ reſolui cōſueuerant. Ita nanqꝫ in om̄i etiā reliquavita ſua venerabiliter ab omnibꝰ colebatur. Vt ergo expedita ſunt que ad ignemꝑtinebāt: cū eum vellent rogo impoſituꝫetiā clauis affigere: ait. ſinite me. Qui enīdedit mihi ignis ferre ſuppliciū dabit vt⁊ ſine clauoꝝ affixione flāmas immobiliter ꝑferam. Cum illi omiſſis clauis vinculis vſi ſunt ſolis. Quibꝰ poſt tergū manibus reuinctꝭ: velut electꝰ aries ⁊ ex magno grege aſſūptꝰ acceptabile holocauſtum omnipotēti oblatus ē deo: has pre